Mag-log inอวี้ฉีไม่สนใจเหล่านางสนมพวกนั้นเขาจับมือมู่หนานหนาน ขึ้นม้าที่เกากงกงหามาให้ ร่างบางถูกจับนั่งด้านหน้า ชายหนุ่มถึงบังเหียนม้าไป แล้วห้อตะบึงออกไป เหล่าทหารกล้าตามไปจำนวนยี่สิบคน
สายตาสนมเสิ่นเเละหยวนฮองเฮามีความรังเกียจมู่หนานหนานอย่างเต็มที่ คอยดูเถอะอย่าให้ฝ่าบาทเผลอเเล้วกัน พวกนางจะฉีกเนื้อนังแพศยาออกเป็นชิ้น ๆ เลยก็ว่าได้
ภายในป่าไผ่บนหุบเขา มีเพียงอวี้ฉีกับมู่หนานหนานที่เดินมาด้วยกัน คนหนึ่งเดินนำหน้า คนหนึ่งเดินจูงม้า เพราะอวี้ฉีไล่ทหารไปหมดแล้ว
"หนานหนาน เจ้าจะยอมเป็นกุ้ยเฟยข้าหรือไม่" อยู่ในล่าสัตว์แท้ ๆ เหตุใดต้องถามเรื่องใต้สะดือด้วยเล่า
"ข้ายอถามท่านอย่างหนึ่งได้หรือไม่ เหตุใดท่านต้องให้หงเฟยร่วมรักกับข้าเเละท่าน"
นางมองเข้าไปในเเววตาเจ้าเล่ห์อย่างต้องการคำตอบ การมีอะไรกับบุรุษพร้อมกันถึงสองคนทำให้นางถึงกับรังเกียจตัวเองก็ว่าได้
อวี้ฉีชอบเพราะมันตื่นเต้นเเละเร้าใจ เขาเป็นผู่ปกครองใต้หล้านี้ มีเหตุใดอันใดที่จะเป็นไปไม่ได้เล่า
"ข้าชอบ" คำตอบของเขาทำให้นาง มองบุรุษตรงหน้าเป็นคนโรคจิตเสียเเล้วล่ะ
"โรคจิต!!!"
หญิงสาวหันหน้าไปทางอื่น ชายหนุ่มผูกม้าไว้กับต้นไม้ใหญ่เเล้วเดินตามหลังคนงาม
"ข้าชอบแบบนี้ นางสนมและฮองเฮา ต่างโดนกระทำเยี่ยงนี้ทุกคน"
นี่เขาสมองมีปัญหาเเล้วกระมัง
"ท่านให้คนอื่นมานอนกับหญิงของท่าน ท่านบ้าไปแล้ว"
"คนอื่นที่ไหน หงเฟยเป็นลูกของเสด็จพ่อข้าเช่นกัน แต่เสด็จพ่อไม่ยอมรับ จึงเลี้ยงเขาไว้ในวัดแห่งหนึ่ง พระมารดาข้าสงสารจึงเลี้ยงหงเฟยไว้ หงเฟยเปรียบเสมือนพระอนุชาของข้า"
"ข้าไม่มีทางเป็นกุ้ยเฟยท่านเป็นอันขาด"
หญิงสาวไม่สนใจเขานางเดินไปข้างหน้า มองทิวทัศน์ที่งดงามของป่าไม้ที่ร่มรื่น
ร่างบางเหยียบกิ่งไม้จากนั้นร่วงลงไปในบ่อดัดสัตว์ของนายพราน อวี้ฉีกระโดดลงไปพร้อมนาง ชายหนุ่มเอาตัวรับนางไว้
มู่หนานหนานมองเขาด้วยความเสน่หา ความจริงเจ้าฝ่าบาทสมองสุนัขก็มีความเป็นห่วงนางไม่น้อย
"ข้าขอโทษ" นางรีบลุกออกจากตัวของอวี้ฉีทันมี หญิงสาวปรายตามองหลุมนี้มีขนาดกว้าง เเย่เเล้ว เเล้วจะขึ้นไปได้อย่างไร สูงขนาดนี้
ชายหนุ่มว่าจะลุกขึ้นแต่เขาต้องร้องโอยออกมาเพราะความปวดหลัง
มู่หนานหนานมองเขาด้วยความเป็นห่วง
"ท่านนั่งเถอะ" นางทับเขาขนาดนั้น กระดูกไม่หักแล้วรึ
อวี้ฉีนั่งพิงผนัง
"เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก เรียกหงเฟยมาเขาก็มาเเล้ว"
อวี้ฉีตะโกนเรียกหงเฟย ชั่วพริบตาเดียวหงเฟยลงมาประจักษ์ตรงหน้า มู่หนานหนาน
ชายหนุ่มในชุดสีดำ ใบหน้าหล่อเหลาเหลือเกิน มู่หนานหนานมองหน้าหงเฟยชัด ๆ คล้ายกับอวี้ฉีมาก
"พาข้าขึ้นไปเถอะ"
มู่หนานหนานอยากขึ้นไปข้างบนมาก นางไม่ชอบอยู่ในที่แคบ ๆ
"จะรีบไปไหน" อวี้ฉีผู้ราคะ มุมปากเต็มไปด้วยรอยยิ้มราคะ
ยังไม่ทันที่นางจะตั้งตัว ชายชั่วอย่างอวี้ฉีนั้นรวบตัวนางเข้ามาในอ้อมอกเเล้วจุมพิตอย่างเร่าร้อน หงเฟยทำหน้าอย่างเบื่อหน่าย
"กระหม่อมขอตัวก่อน" หงเฟยเอ่ยขึ้น ในใจลึก ๆ หงเฟยรักเเละสงสารมู่หนานหนานไม่น้อยที่ต้องเจอเรื่องบัดสี พระเชษฐาของเขานั้นเป็นโรคจิตไปแล้วจริง ๆ กับเรื่องเยี่ยงนี้
"ห้ามไป มาถอดอาภรณ์นางออก"
อวี้ฉีผลักร่างบางนอนลงบนกองฟาง จากนั้นหอมลำคองามระหงอย่างเร่าร้อน มู่หนานหนานช่างเป็นสตรีที่ไม่เคยน้ำพิรุณมาโปรยปรายเสียจริง นางหลงไปกับราคะที่อวี้ฉีมอบให้นางเสียเเล้ว
มือหนาใหญ่ปลดกางเกงขายาวขาวบางออก มองไปที่เรียวขางาม หงเฟยมิอาจห้ามใจให้รักนางได้ ตั้งแต่ไปลักพาตัวนางมาจากชนเผ่าหูเกอ หงเฟยก็หลงรักนางเเล้ว
มือหนาใหญ่ของหงเฟยค่อยไล่ขึ้นมาจากหัวเข่างามไปหาโคนขาเรียวงาม เเล้วถ่างขางามให้อ้าออกกว้าง ๆ ดวงตาดอกท้อสีดำมองร่องรักสีแดงที่มีน้ำรักไหลออกมานิดหน่อย บ่งบอกว่าคนงามเพิ่งจะผ่านสงครามรักระหว่างนางกับฮ่องเต้มาเเน่นอน
นิ้วสามนิ้วพลันแหย่เข้าไป มู่หนานหนานพลันบิดเรือนกายไปมา มันช่างเสียวเหลือเกิน
ยิ่งนิ้วมือของหงเฟยเเหย่เข้าไปน้ำรักสีขาวขุ่นไหลออกมาจากร่องงามมากว่าเดิม
อวี้ฉีใช้ลิ้นหนาตวัดยอดดอกปทุมถันไปมาทั้งสองข้าง มือหนาใหญ่พลันขยำทรวงอกจนเกิดรอยแดงก่ำ
มู่หนานหนานเผลอส่งเสียงครวญครางออกมาดังลั่น ให้ชายทั้งสองได้ปรนเปรอนางอย่างมีความสุข เรื่องเยี่ยงนี้ คราแรกนางมิอาจรับได้ แต่พอได้กับพวกเขาทั้งสองคน ทำให้นางชักจะติดใจในรสราคะเเล้วล่ะ
หรือนางจะยอมเป็นกุ้ยเฟยให้เขาดี
มือหนาใหญ่ของหงเฟยแหย่เข้าไปอย่างไม่หยุด จนทำให้น้ำสีเหลืองพุ่งปรี๊ดออกมาจำนวนมาก นางเสียวถึงกับฉี่ราดเลยรึ
แต่หงเฟยก็มิได้สนใจอันใดเขาก้มเลียลงไปในร่องงามสีเเดงสดใส รสชาติหวานยิ่งนัก ลิ้นหนาตวัดปลายไปมาทั่วกลีบนอกและกลีบใน
น้ำรักไหลเยิ้มติดที่มุมปาก ยิ่งกระตุ้นให้เขาเลียอย่างแรง
หญิงสาวเสียวจนขนลุกทั้งทรวงอกก็เจ็บ เพราะอวี้ฉีกัดหัวนมไม่ยอมปล่อย
หงเฟยใช้อาภรณ์เขาปูรองร่างบางไว้ กลัวผิวของนางระคายเคืองเมื่อโดนกองฟาง
ร่างงามในท่วงท่าที่โก่งสะโพกไปทางหงเฟย ชายหนุ่มใช้ลิ้นเลียร่องด้านหลัง
ยิ่งทำให้นางมิอาจลืมความสุขเช่นนี้ไปได้ เรียวปากอวบอิ่ม คาบเกี่ยวลำดุ้นของอวี้ฉีไว้ จากนั้นชายหนุ่มกนะแทกดุ้นเข้าปากงาม
อวี้ฉีส่งเสียงครวญครางออกมาไม่ขาดสาย
หงเฟยมีความสุขไม่แพ้กันเรียวลิ้นหนาเลียที่ร่องหน้าเเละร่องหลังไปมา จนทำให้มู่หนานหนานมีน้ำรักไหลเยิ้มออกมาอีก
ลิ้นหนาแหย่เข้าไปในรูสวาทครั้งเเล้วครั้งเล่า หวานมาก น้ำเมือกสีขาวขุ่นหวานเหลือเกิน
ลำดุ้นปลายมนงามพร้อมใช้งานเเล้ว หงเฟยไม่รอช้า จับลำดุ้นค่อย ๆ ยัดเข้าไปในรูงาม
มู่หนานหนานเจ็บมากเมื่อเจอดุ้นใหญ่แหย่เข้าไป กลีบงามผลิออกจากกันเป็นวงกว้าง เมื่อเจ้าลำดุ้นใหญ่เข้าไปข้างในได้สำเร็จ
พับ พับ พับ พับ
พับ พับ พับ พับ
เรือนกายหนาของหงเฟยกระแทกอย่างแรง ฝ่ามือหน้าตบที่บั้นท้ายงานจนเป็นรอยแดงเถือกยิ่งเพิ่มความเสียวให้คนงาม
ปากงามอมลำดุ้นจนมีน้ำเมือกสีขาวขุ่นไหลออกมา พบว่าอวี้ฉีได้แตกเเล้ว คนงามกลืนน้ำรักลงไป สองบุรุษ ต่างครวญครางกันอย่างมีความสุข
ยามนี้เยียนหรานอยู่ในโรงครัวกับกวนอี้ นางมองหม้อเห็ดของกวนอี้ ใบหน้างามระบายไปด้วยรอยยิ้ม คนของหนานอ๋องนำสำรับไปให้เจ้านายแล้ว กวนอี้มองเยียนหรานเหตุใดนางจึงยิ้มผิดปกตินัก สตรีนางนี้เป็นบ้าไปแล้วกระมัง ทหารกล้าต่างมาตักข้าวในโรงครัว ไม่นานนักพวกเขาก็พลันเดินจากไป เยียนหรานล้างชามในครัว สองถ้วยชาผ่านไป เหล่าทหารล้มลงพื้นนอนตายกันอย่างมาก เยียนหรานถูกนำตัวไปที่กระโจมหนานอ๋อง สิ่งแรกที่เห็นคือเย่หวานมุมปากอาบไปด้วยเลือก"หญิงชั่วเยี่ยงเจ้า กล้าวางยาพิษ" หนานอ๋องยังไม่ทันได้กิน เย่หวานนำไปกินเสียก่อนนางจึงตายแทนเขา เยียนหรานพลันหัวเราะอย่างมีความสุข"ข้าเล่า ข้าแค่เป็นสายลับให้เจาอ๋อง แต่ท่านให้ทหารทั้งค่ายมาย่ำยีข้าเกือบปี จนข้าตั้งครรภ์ ท่านคิดว่า ท่านทำถูกแล้วรึ" สมควรแล้วพวกมันต้องตาย ส่วนนังเย่หวานให้ชายทั้งสี่คนไปรังแกเยียนหราน ในตอนนั้น เยียนหรานคิดว่าเย่หวานสมควรตาย"เจ้ามันหญิงชั่ว ข้าจะสังหารเจ้า" "เอาเลย ข้ายอมตาย" เยียนหรานได้แก้แค้นแล้ว นางคิดว่านางควรตายตาหลับ จู่ ๆ หนานอ๋องกระอักเลือดขึ้นมา "นี่เจ้าใส่อะไร""น้ำชาข้าก็ใส่ยาพิษ" เยียนหรานเทยาพิษใส่บ่อน้ำดื่มที่นำมาต้ม
เยียนหรานพาร่างกายอันบอบช้ำกลับมาที่กระโจมท่ามกลางฝนห่าใหญ่ตกลงมา หญิงสาวมองเห็นหัวเจาอ๋องเสียบประจานหน้าลานประลองยุทธไม่จริง !!!เจาอ๋องตายแล้ว เยียนหรานรับไม่ได้จริง ๆ นางแทบจะเป็นลม นางถามทหารแถวนั้น พบว่าหนานอ๋องเป็นคนสังหารเจาอ๋อง เพราะเจาอ๋องคิดต้องการบัลลังก์ หลายวันต่อมาเยียนหรานใช้ชีวิตในค่ายทหารอย่างไม่มีความสุข นางยิ้มขมให้ตัวเอง ตั้งแต่เจาอ๋องชีวิตนางก็ไร้ทิศทาง หวังรอให้เขามารับนาง แต่สุดท้ายเขาก็ตายไปแล้วพวกต้าข่านยังคงอยู่ในค่ายทรมานนางเหมือนเดิม เยียนหรานแม้จะตั้งครรภ์พวกเขาก็ไม่ละเว้นนางเลยแม้แต่น้อยวันนี้เยียนหรานออกไปหาของป่ากับกวนอี้ กวนอี้นึกสาแก่ใจไม่น้อยที่เจาอ๋องตายด้วยน้ำมือของหนานอ๋อง เยียนหรานสะพายตะกร้าที่ไม่ใหญ่มาก เดินตามกวนอี้เพราะวันพรุ่งนี้ ต้องทำอาหารเช้าให้นายทหารทุกคน เนื่องจากเสบียงหมดแล้ว รอหนานอ๋องเบิกจากคลังหลวง"เยียนหราน ข้าว่าบรรยากาศบ่อน้ำพุร้อน ก็ไม่เลวเลย" ตาแก่กวนอี้จะพานางไปไหนกัน หรือจะให้นางมีอันใดกับเขาในบ่อน้ำพุร้อนเป็นดังคาดเดาเอาไว้ กวนอี้พาเยียนหรานมาที่บ่อน้ำพุร้อน กวนอี้ให้เยียนหรานถอดผ้าแช่ในน้ำพุร้อน เยียนหรานนั่งลงแช่น้
เยียนหรานคุกเข่าหันสะโพกไปทางต้าข่าน ต้าข่านเลียผ่านร่องสวาททั้งหน้าและหลัง จุมพิตอย่างเร่าร้อน แจะ แจะ แจะแจะ แจะ แจะลิ้นหนาทั้งดูดและเลีย ยิ่งเขาเล่นลิ้น นางยิ่งเสียวจนฉี่จะราดอยู่แล้วอ๊อก อ๊อก อ๊อกอ๊อก อ๊อก อ๊อกดุ้นใหญ่พลันกระแทกปากคนงาม เยียนหรานรับรู้ได้ถึงน้ำรักซึมทีละเล็กน้อย ช่างหวานยิ่งนัก"อ้า อ้า แม่นางเยียน" ปี๊ด !!!เพียงไม่นานอาจิงก็ปล่อยน้ำรักเข้าปากเยียนหรานจนหมด ชายหนุ่มทำหน้าอย่างผ่อนคลายอย่างมากน้ำรักไหลเยิ้มออกจากปากเยียนหรานอย่างมาก กระบวนท่าต่อไป เยียนหรานขอพักเหนื่อยต้าข่านชอบเยียนหรานยิ่งนัก นางตั้งครรภ์ นางอาจจะตั้งครรภ์ลูกของเขาหรืออาจิง หากเขาต้องกลับไปชนเผ่า เขาจะขอท่านอ๋อง นำตัวนางกลับไปด้วยเยียนหรานนอนหายใจยังไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา ชายทั้งสองคนก็เริ่มบทสวาทกับนางเสียแล้ว...ยามอรุณรุ่ง เยียนหรานต้องหอบผ้าไปซัก ได้ยินเหล่าทหารสนทนา กันว่าหนานอ๋องแต่งชายาเอกบุตรสาวขุนนาง เขาช่างมีความสุขนักอีกทั้งเจาอ๋องหลบหนีการจับกุมอย่างหัวซุกหัวซุน เยียนหรานซักผ้าเสร็จกลับไปที่กระโจม"เจ้าสินะ นังแพศยาที่หนานอ๋องส่งให้มาบำเรอพวกทหาร" เยียนหรานนั่งพักในกระโจม จู่ ๆ
กวนอี้ลากนางมาที่ห้องเก็บฟืน ที่เต็มไปด้วยกองฟาง เยียนหรานท้องได้สี่เดือนแล้ว เหตุใดในค่ายทหารถึงได้มีแต่คนระยำเช่นนั้น แม้แต่หญิงตั้งครรภ์พวกมันยังทำได้ลงคอกวนอี้จุมพิตที่เรียวปากงามของเยียนหราน สองมือหนาใหญ่ค่อย ๆ ปลดอาภรณ์ของนางออกมาเยียนหรานนอนถ่างขาบนกองฟางที่รองด้วยเศษผ้า นางจะให้พวกมันกระทำนางไปก่อน แต่ก่อนที่จะไป นางจะให้พวกมันตายไปกับนางด้วยกวนอี้มองร่างอวบที่ท้องนูนขึ้น เด็กในท้องอาจจะเป็นลูกของต้าข่านก็ได้ กลีบงามของนางอวบอิ่มขึ้นจริง ๆ เท่าฝ่ามือหนาใหญ่ของเขากวนอี้เลียริมฝีปากอย่างหื่นกาม สามนิ้วขยี้ตรงกลีบงาม เยียนหรานพลันร้องออกมาเสียงหลงน้ำลายหยดลงกลีบงามสีแดง เยียนหรานหายใจอย่างเหนื่อยหอบแจะ แจะ แจะแจะ แจะ แจะแม้นางจะตั้งครรภ์อยู่ นางก็ยังคงเป็นหญิงร่านสำหรับเขา มือหนาใหญ่แหย่ร่องสวาทอย่างสนุก เยียนหรานร้องออกมาไม่หยุด เพียงไม่นานนัก กวนอี้พลันดึงนิ้วมือออกมา เลียน้ำหวานที่นิ้วมือของเขาเขารีบให้เยียนหรานเลียที่ดุ้นอับอวบใหญ่นางมองเจ้าแท่งหยก อวบใหญ่ มืองามชักดุ้นขึ้นลงไปมา มีหยดน้ำซึมออกมาไม่น้อยเมื่อนางเลียที่หัวดุ้นกวนอี้ถึงกับร้องครางออกมาอย่างเสียวสุด
เยียนหรานเหนื่อยล้ายิ่งนักหลายเดือนผ่านไปร่างกายเยียนหรานพลันอวบอิ่มขึ้นมาก นางก็ไม่รู้ว่านางเป็นอันใด ข่าวของเจาอ๋องก็พลันเงียบหายไปเยียนหรานต้องล้างเท้าให้กับทหารของชนเผ่าทุ่งหญ้าอย่าง ต้าข่านมาเจริญสัมพันธไมตรี จึงนอนอยู่ค่ายทหารนอกเมือง หนานอ๋องจึงให้เยียนอ๋องมาปรนนิบัติต้าข่านเยียนหรานรินสุราให้ต้าข่าน ทันทีที่เขากินเข้าไป พบว่าสุรานี้มียาพิษ"นี่เจ้า คิดสังหารข้ารึ" เยียนหรานมองเขา แน่นอนว่านางอยากจะให้เขาตาย แล้วโยนความผิดให้หนานอ๋อง"หนานอ๋องเป็นคนสั่งให้ข้าทำ" เยียนหรานแกล้งบีบน้ำตา "เจ้ามันหญิงชั่วอย่างหนานอ๋องบอกเสียจริง โชคดีที่ข้ากินยาถอนพิษไว้แล้ว" ต้าข่านใช้มีดสั้นภายในชั่วพริบตาเดียว อาภรณ์ของเยียนหรานขาดกระจุยกระจายเลยทีเดียว"นี่ท่าน" ร่างงามกระจ่างตรงหน้า ต้าข่านทันที นับว่าเขารอบคอบที่เชื่อหนานอ๋อง"เยียนหราน เจ้าโดนพิษหนอนวสันต์เข้าไป เจ้ายังไม่เข็ดหลาบสินะ ข้าจะทำให้เจ้ารู้เองว่า ความตายมันเป็นเช่นไร"ทันใดนั้นเยียนหราน ต้องตกตะลึงแท่งหยกขนาดใหญ่ยาวของต้าข่าน ต้าข่านถึงกับยิ้มเยาะ แน่นอนว่า ของลับของชนเผ่าทุ่งหญ้า ของบุรุษชาวทุ่งหญ้า ย่อมใหญ่ยาวทุกคน ถึงชนิดท
กวนอี้เป็นพ่อครัวในกองทัพทหาร สังกัดหนานอ๋อง เขามองเยียนหรานด้วยสายตาที่หื่นราคะ "เจ้ามองอะไร ในตอนนั้นเยียนหรานกำลังล้างชามอยู่ ยามนี้ พวกทหารต่างฝึกวิทยายุทธ์ที่ลานประลองยุทธ์"เยียนหราน เจ้าคงมิรู้ว่า ท่านอ๋องอนุญาตให้ข้านอนกับเจ้าได้" สารเลว !!!อย่าให้นางออกไปได้แล้วกันกวนอี้โอบกอดนางอย่างเร่าร้อนในโรงครัว ลิ้นหนาขบติ่งหูของนาง เยียนหรานจำใจต้องอดทนเพราะนางไม่มีทางเลือก ขางเกงขาวบางถูกปลดออก จึงเหลือเพียงสะโพกที่งอนงามมือหนาใหญ่จับสะโพกที่งอนงามไว้ ค่อย ๆ แหย่เข้าไปในรู้สวาทของคนงาม เยียนหรานยืนถ่างขาออกกว้าง ๆรับรู้ได้ถึงมือหนาใหญ่ที่แหย่เข้าไป อย่างช้า ๆ กลีบงามที่ชุ่มไปด้วยน้ำสีชมพู ผลิออกมา แจะ แจะ แจะแจะ แจะ แจะน้ำสีขาวขุ่นพลันไหลออกมาจากร่องสวาทอย่างมาก เยียนหรานทำปากอย่างซี๊ดซ๊าดด้วยความเสียว กวนอี้มองร่องสวาทมีน้ำไหลเยิ้มออกมา กลิ่นบุปผาหอมหวานลอยเข้าจมูกเขา ทำให้เขาอดใจไม่ไหวเสียจริง มือหนาใหญ่ผลิกลีบงามออกแล้ว ใช้ลิ้นเลียตรงนั้น จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบจ๊วบ จ๊วบ จ๊วบรสชาติหวานยิ่งนัก รูสวาทของนางช่างงดงามเหลือเกิน"อ้า อ้า อ้า ข้า อ้า" เยียนหรานเสียวไปกับการที่ตาเฒ่







