ตอนที่ 3 ขอนอนด้วย 2

"นั่งสิ"

เจ้าของห้องชุดสุดหรูเงยหน้าจากขวดไวน์ที่เพิ่งเทเสร็จ วางแก้วให้เธอที่หน้าเคาน์เตอร์ คนตัวเล็กที่ยืนมองเขาเพลินอยู่เมื่อครู่จึงเดินมาเกยก้นขึ้นนั่งบนเก้าอี้สตูทรงสูง

คีรินทร์ถือแก้วไวน์เดินกลับออกมาจากเคาน์เตอร์ นั่งที่เก้าอี้ข้างๆ ตอนที่เขายื่นแก้วมาใกล้ เธอก็รีบคว้าแก้วขึ้นกระทบเขาเบาๆ ก่อนจะจิบเข้าปากช้าๆ

รสขมปร่าลิ้นในคราแรกค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรสหวานติดปลายลิ้น จังหวะที่น้ำสีม่วงเข้มกลืนลงคอมันก็ชวนให้ร้อนวูบวาบอยู่ในท้อง แต่ตอนที่ฝ่ามือใหญ่วางมาบนต้นขาเธอเบาๆ ในตอนนั้นเองที่ความร้อนนั้นมันคล้ายหมุนวนอยู่ในท้องน้อย

"อายุเกินยี่สิบหรือยัง"

"เกิน...แล้วค่ะ"

แม้เสียงจะเริ่มไม่มั่นคง แต่เธอก็ยังนั่งนิ่งให้เขาค่อยๆ ไล้ปลายนิ้วเขี่ยชายกระโปรงได้อย่างที่ไม่ผวาตกใจกระโดดลงจากเก้าอี้เสียก่อน

"งั้นน่าจะเรียนอยู่ปีสอง หรือปีสามสินะ เอ๊ะหรือปีสี่"

เธอไม่ตอบเม้มปากแน่น ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มด้วยความลืมตัวอึกใหญ่

"ทำไมฉันไม่คุ้นหน้ารุ่นน้องสวยๆ อย่างเธอเลย"

ชะเอมเผลอจิกเกร็งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อตอนที่คีรินทร์เลื่อนมือขึ้นสูงอีกนิดเข้ามาใต้กระโปรง เธอกระดกไวน์ที่เหลือจนหมดวางแก้วลงตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว

แม่เสือสาวสุดมั่นที่กล้าเอ่ยชวนเขานอนด้วย กำลังตื่นเต้นจนนั่งเกร็งไปทั้งตัว ทีแรกเขาคิดว่าเธอกำลังอ่อยเขาอย่างสุดความสามารถเสียอีก แต่เมื่อไวน์ในแก้วที่กระดกไปอึกสุดท้ายหมดแก้ว เธอก็สะอึกเสียงดังขึ้นทันที จนเขาอดที่จะยิ้มขำเธอไม่ได้ และนั่นก็ทำให้เธอยิ่งน่าสนใจ

คีรินทร์ยอมละมือออกมาจากใต้กระโปรงที่เกือบจะเลื่อนไปชนเนินเนื้อนิ่มๆ นั่นแล้วมารินไวน์ให้เธออีกแก้ว

"ดื่มเก่งเหมือนกันนี่"

มันไม่รู้รสแล้วต่างหาก นอกจากหน้าจะร้อนผ่าวชาวาบ ลิ้นยังเสียรสชาติไปอีกด้วย เมื่อเขาใช้สายตาคมจ้องมองริมฝีปากเธอ จนเธอไม่กล้ากระดกแก้วขึ้นอีก

แต่อยู่ๆ เขาก็จับเก้าอี้เธอให้หมุนไปเผชิญหน้าเรียวขาคู่สวยถูกคร่อมไว้ด้วยขาแกร่งที่วางเท้าไว้บนพื้นพรม ส่วนเธอต้องวางไว้ที่พักขาเก้าอี้ด้วยความสูงที่ต่างกัน

เพราะมัวแต่มองขาตัวเองพอเงยหน้าขึ้นสบตาก็เห็นดวงตาคมเข้มที่ออกจะแดงเรื่ออาจจะเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ สายตานั้นสะกดเธอให้นิ่งมอง จนตอนที่เขายกนิ้วโป้งมือขึ้นเช็ดขอบปากให้เธอก็ได้แต่เผยอริมฝีปากให้

จนไม่รู้ตัวว่าเผลอไปจับที่ต้นขาเขาไว้แน่น ตอนที่เขาเปลี่ยนมาปาดอีกข้าง ปลายนิ้วนั้นก็จิกใส่ต้นขาเขาไว้แน่นด้วยความลืมตัว

"ขี้ยั่วเหมือนกันนะ"

ตอนที่คีรินทร์วางมือลงบนต้นขาเธออีกครั้ง ปลายนิ้วยาวที่กำลังเกลี่ยเข้าใต้ชายกระโปรง เธอก็ถัดตัวลงจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว กลายเป็นมายืนอยู่กลางหว่างขาของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สตูทรงสูง มันยิ่งดูเหมือนแนบชิดใกล้ขึ้นอีกเพียงแค่เขารั้งเอวเธอเข้าหา

"นะ...หนูขอไปเข้าห้องน้ำก่อนค่ะ"

คีรินทร์เลิกคิ้วขึ้นสูง "รีบร้อนอยากอาบน้ำก่อนขนาดนั้นเลยหรือ"

"เอ่อ...ค่ะ"

ไม่ได้รีบร้อนสักหน่อย แค่จะขอพื้นที่ปลอดภัยหายใจให้เต็มปอดสักหน่อย เพราะอยู่ใกล้เขาแค่นี้เธอยังหัวใจจะวาย นี่ถ้าต้องขึ้นไปนอนบนเตียงให้เขาล้วงไปถึงไหนๆ เธอจะไม่ช็อกตายไปก่อนหรือ

"ทางนั้น" เขาชี้มือให้ เธอก็รีบสาวเท้ายาวๆ เดินหนีไปทันที

เมื่อโกหกไปแล้ว เข้ามาถึงห้องน้ำแล้วก็เลยต้องอาบน้ำถ่วงเวลาสักนิดทำใจให้สงบๆ ไม่ให้สติแตกก่อนที่จะได้นอนกับเขาสักครั้ง

น้ำอุ่นจัดภายในห้องน้ำที่เรียกว่าเกือบจะใหญ่กว่าห้องนอนในหอหญิงของมหาวิทยาลัยเสียอีก ไม่ได้ช่วยทำให้เธอหายตื่นเต้นน้อยลงหรือเพราะอาการมึนหัวที่เป็นอยู่ตอนนี้ แอลกอฮอล์มันกำลังออกฤทธิ์ใช่ไหม

อาบน้ำเสร็จเธอก็ยืนนิ่งอยู่นานเพราะไม่รู้ว่าควรจะต้องออกไปด้วยชุดแบบไหน ที่จะเหมาะกับความพร้อมในการขึ้นเตียงกับเขา จนสายตาเธอหันไปเห็นชุดคลุมอาบน้ำสีขาวที่พาดอยู่บนราวเหนืออ่างอาบน้ำ จึงถือวิสาสะหยิบมันมาใส่

คีรินทร์ชะงักมือที่กำลังแกว่งแก้วไวน์ในมือหันมามองคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ด้วยความตกตะลึง

"อะ...อาบน้ำ...เสร็จแล้ว"

น้ำเสียงที่เอ่ยถามก็ติดขัด นี่ถ้าเขากำลังยกแก้วขึ้นดื่มคงได้มีการสำลักกันบ้าง

แม้จะมั่นใจว่าเธออาบน้ำแล้ว เพราะกลิ่นหอมของสบู่ที่กรุ่นลอยเข้าจมูกแม้จะคุ้นชินกับกลิ่นที่ใช้อยู่เป็นประจำ แต่เมื่อได้กลิ่นออกมาจากหญิงสาวตรงหน้ามันเหมือนยิ่งหอมกว่าทุกครั้ง

ถึงจะเชื่อว่าเธออาบน้ำแล้ว แต่ที่เขาตกใจก็คงจะเป็นใบหน้าสวยๆ ของเธอ ที่ยังพอกเครื่องสำอางไว้หนาเตอะอยู่ครบแม้กระทั่งขนตาหนางอนเป็นแผงนั่น จะมีก็แต่ริมฝีปากที่ดูจะจางลงเล็กน้อย

"ไม่ล้างหน้าหรือ"

คีรินทร์ยกมือขึ้นมาหมุนวนที่ใบหน้าตัวเอง เอ่ยถามเธอด้วยความสงสัย

"อ๋อ...ผิวหนูแพ้ง่ายค่ะ ต้องล้างเครื่องสำอางด้วยคลีนซิ่งยี่ห้อประจำเท่านั้นค่ะ"

"แล้วจะนอนทั้งอย่างนี้"

"มะ...ไม่ได้หรือคะ"

"อ๋อ...ได้ๆ" จะแต่งหรือไม่แต่งเขาก็เอาจนเสร็จได้เหมือนกันนั่นแหละ คิดได้แค่นั้น คีรินทร์ก็ต้องหัวเราะให้ตัวเองเบาๆ อยู่ในลำคอ

ชะเอมยิ้มหวานส่งให้ เดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม แต่ก่อนที่เธอจะนั่งก็แอบขยับมันออกห่างจากคนข้างๆ สักหน่อย