25

“ตาปริ้นซ์ ทำไมเบี้ยวนัดน้องน้ำหนึ่ง แม่เขามาบ่นกับแม่นี่ ว่าเราน่ะ นัดเขาไปดูที่ดินแถวนครนายกแล้วไหงเทเขาซะละ หืม อาการมันเป็นยังไงลูก บอกแม่มาสิ”

​“คือว่า ผมเอ่อ...ติดงานน่ะครับแม่ คุยงานค้างกับไอ้พัดมันน่ะครับ ก็เลยขอเลื่อนไปก่อน แม่อย่าเพิ่งโวยวายนะครับ เจ้าของที่เขาก็ไม่สะดวกเหมือนกัน ผมคุยกับน้องก็เข้าใจแล้วนี่ครับ”

เขารีบปราม ก่อนมารดาจะบ่นอีก เขาไม่ได้โกหก เขาไปคุยงานกับลภัสจริงๆ แล้วเจ้าของที่ก็ติดต่อไม่ได้เพราะไปเที่ยวต่างประเทศติดพัน เขาก็เลยไปเลื่อนนัดกับอภิชาญา และมารดาของหล่อน

​เขาลุกขึ้นก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาเขานอนที่คอนโด ไม่ได้กลับบ้านทั้งที่ปรกติคนที่อยู่ติดบ้านคือเขา เนื่องจากคอนโดไกลจากออฟฟิศพอสมควร และอยู่บ้านก็สบายดีไม่ต้องคิดหาเมนูในแต่ละวัน เขาว่ายากที่สุดสำหรับตัวเองคือคิดว่าจะกินอะไรนี่แหละวันๆ แล้วก็อยู่ใกล้มารดา ได้คุยปรึกษางานกับท่าน คอยดูแลท่าน ยอมรับว่าเขาเป็นเด็กติดแม่แหละพักนี้ ตั้งแต่บิดาเสียไป เขาก็เป็นห่วงท่านเลยอยู่ดูแลใกล้ชิด คุณปณิตาอาจจะไม่รู้ ว่าทำไมลูกชายคนโตไม่ค่อยไปโฉบเที่ยวเหมือนเมื่อก่อน ปภพก็ไม่พูด บิดาและมารดาอยู่กันมาเกินครึ่งชีวิต เขาเลยกลัวว่าท่านจะเหงา คิดมาก ท่านดูเหมือนทำใจได้ แต่เขารู้ว่าท่านยังเศร้าอยู่มาก เลยยอมตามใจท่านหลายอย่าง แม้เรื่องอภิชาภาตอนแรกก็คิดว่าจะตามใจท่าน แต่ตอนนี้...เขาไม่อยากตามใจท่านแล้ว อยากตามใจตัวเองมากกว่า

​“ติดงานหรือติดอะไร? เอายังไงแน่ ตาปริ้นซ์”

​“ก็...”

​“จะยอมให้ตาปายชนะเหรอ?”

ท่านว่ามา น้ำเสียงเหยียดนิดๆ รู้ว่าทำแบบนี้ลูกชายจะฮึด

​“ก็ ผมก็ไม่ติดนะครับแม่ ไม่ว่าใครจะได้แม่ก็มีความสุขไม่ใช่เหรอครับ หยวนๆ ให้นายปายก็ได้”

​“ทำมาพูดดี เราไม่อยากได้เขาล่ะสิ หึ...ก็ดี ให้ตาปายถือหุ้นใหญ่ไป เราไม่สู้เสียแล้วอะ”

​“แล้วถ้าผมหาสะใภ้มาให้แม่ได้ก่อนนายปายละครับ”

ลองแย็บท่านดู คุณปณิตาถึงกับทำเสียงแหลม

​“ฮ้าย อะไรยังไงหรือ? ตาปริ้นซ์ ไปเจอคนถูกใจแล้วเหรอ ลูกเต้าเหล่าใคร ลูกเจ้าสัวคนไหน? บอกแม่มา”

​“ผมแค่หยอกแม่เล่นน่ะครับ ใครจะไปยอมให้หุ้นใหญ่กับนายปายล่ะ เป็นอันว่าผมยังลงล่ารางวัลกับแม่แน่นอนครับ”

​“พูดเสียน่าเกลียดลงล่ารางวัล แม่ฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ แหะ”

​“แม่ตั้งกติกานี้มาเองนะครับ”

ปภพหัวเราะ เขากำลังคิดเรื่องเสน่ห์จันทร์ ว่าจะพาไปให้มารดาพบเจอ และทำความรู้จักกันยังไงดีนะ?

​“หึ...ฉันผิดสินะ”

​“อย่างอนสิครับ เดี๋ยวผมซื้อบัวลอยไปฝากนะครับ”

​“บัวลอยเจ้านั้นสินะ แค่คิดแม่ก็อยากกินแล้ว เอ่อ...จริงสิ แกไม่ได้ซื้อมาให้แม่กินนานแล้วนะ ตาปริ้นซ์ เย็นนี้แวะตลาดเราแล้วก็ซื้อมาหน่อยสิ ฝากดูๆ งานด้วยนะ แม่ให้คนคุมตลาดทำงบเรื่องตลาด เลขาเอามาให้ดูแล้วแม่ว่า มันจะขาดทุนมากกว่ากำไร แม่ฝากแกดูหน่อยเรื่องล็อตเรื่องอะไร ถ้าเกิดว่าไม่ชอบมาพากล จะได้หาคนคุมตลาดใหม่”

​“จากที่ผมไปเดินๆ คนก็เต็มเกือบทุกล็อตนะครับ แต่ของค่อนข้างแพงไปสักหน่อย อันนี้พูดกับแม่ตรงๆ แม่ปล่อยล็อตละเท่าไหร่ครับ?”

​“จำไม่ค่อยได้ละ เลขาเป็นคนหาข้อมูลให้ แล้วแม่ก็เอามาเทียบราคาดู พวกเรื่องจ้างคนก็ให้เลขาจัดการ ตลาดนี้แม่แค่ลองทำเล่นๆ น่ะ เห็นมันอยู่ใกล้ๆ บ้านเรา อนาคตถ้ารายได้มันโอเคจะได้เอามาเป็นค่าใช้จ่ายในบ้าน”

​“เลขาคุณแม่คนนี้ เลขาคนไหนนะครับ?”

ถามมารดาเพราะท่านมีเลขาถึงสองคน คนหนึ่งเก่าแก่อยู่กันมานาน อีกคนนี้เพิ่งรับมาทำงานใหม่เมื่อปลายปีที่แล้ว

​“คุณชิน”

​พอท่านเอ่ยถึงคนนี้เขาก็สะดุดหู เขาเคยคุยกับปพลว่าไม่ค่อยไว้ใจนายชินภัทรสักเท่าไหร่ ดูว่ามารดาจะชอบเลขาคนนี้เป็นพิเศษเสียด้วยหลังๆ มา

​“อ้อ...เดี๋ยวผมจะแวะเข้าบ้านครับเย็นนี้”

​“แล้วทำไมหมู่นี้ไม่ค่อยนอนที่บ้าน เราน่ะ แอบซุกอะไรไว้หรือเปล่า?”

​“ผมไม่ใช่นายปายนะครับ”

​“หึ!”

เสียงของมารดาฟังดูเข้มแปลกๆ ก่อนท่านจะถอนใจเฮือก

​“มีอะไรหรือเปล่าครับแม่”

​“ไม่มีอะไรหรอก...ช่างมันเถอะ”

​คำว่าไม่มีอะไรของท่าน มันแปลก มันน่าจะมีแหละ แต่ท่านยังไม่พูด เอาเถอะ...เดี๋ยวค่อยไปคุยกับท่านเอา เขาคุยกับท่านอีกสองสามประโยคก็วางสาย

​ปภพลุกขึ้นจากเตียง มองนาฬิกาอีกหน คุยกับมารดาไปเกือบครึ่งชั่วโมง ตอนนี้เกือบจะเก้าโมงแล้ว วันเสาร์วันหยุดของพนักงานออฟฟิศ แต่เป็นวันทำงานของพ่อค้าแม่ค้าที่แทบไม่มีวันหยุด...ใครบางคนก็ทำงานไม่หยุด ยิ่งรู้ ยิ่งทึ่ง และยิ่งชอบมากไปทุกวัน

​ขนมของเสน่ห์จันทร์อร่อยมาก ลภัสรับไปขายและช่วยกระจายให้ภายใต้แบรนด์ร้าน ตอนแรกอิดออดไม่อยากรับไว้ แต่เกรงใจปภพก็เลยเอาไป แรกๆ ก็แค่ช่วยแบบขอไปที แต่พอได้ชิม ได้เห็น และได้ขาย ปรากฏว่าขายดีมาก ลภัสถามมาว่าทางแม่ค้าทำขนมอะไรได้อีก ให้เอามาเสนอ จะได้ยกขึ้นเป็นเมนูพิเศษ และอยากเห็นหน้าคนทำ พามาทีสิ...น่าจะเป็นคนพิเศษ

​ปภพยิ้มเมื่อนึกถึงเธอ เสน่ห์จันทร์ เขาพึ่งจะรู้จักชื่อจริงของน้อง หลังจากที่น้องเซ็นรับในบิลส่งขนม ชื่อเพราะมาก   เสน่ห์จันทร์ เขาต้องมนต์ของเสน่ห์น้องเข้าเสียแล้ว

​ชายหนุ่มลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว วันนี้เขาจะไปหาเธอที่บ้าน คิดถึงแล้วเหลือเกินไม่ได้เจอมาหลายวัน เพราะเคลียร์งาน น้องไม่ค่อยตอบไลน์ ไม่ยอมรับโทรศัพท์เขาด้วย ใจแข็งเหลือเกินสิน่า

​ยัยตัวเล็กน่ารัก แกร่งเกินหญิง ความรับผิดชอบเกินวัย เป็นผู้หญิงคนแรก ที่ปภพอยากจีบ อยากมีเมียเด็ก

​เมื่อนึกถึงเธอรอยยิ้มก็เกลื่อนอยู่บนใบหน้า หยุดยิ้ม หยุดคิด และหยุดรู้สึกดีๆ กับเธอไม่ได้จริงๆ

​เสน่ห์จันทร์...