9

ฉันให้นายนำไปก่อน ต่อให้นะนายปาย (ปพล)

​เรื่องนี้ไม่มียอมกันนะพี่ ลงให้ผมนำไปแบบนี้ จะมาร้องไห้ไม่ได้นะครับ (ปภพ)

​ไม่มีทาง ฉันมั่นใจว่า น้องเขาไม่เลือกนายหรอก นายปาย เขาไม่ชอบคนเจ้าชู้(ปพล)

​ใครครับเจ้าชู้ พี่หรือเปล่าพี่ปริ้นซ์(ปภพ)

​น้องชายโต้มาแบบนั้น ปภพก็หัวเราะเบาๆ เขาไม่เจ้าชู้...คนเจ้าชู้คือคนจีบไม่เลือก มีทีละหลายๆ คน เขาไม่ได้มีใคร ไม่ได้เลี้ยงใครด้วย กินเวลาหิว กินบ่อยหน่อยถ้าหิวบ่อยก็เท่านั้น

​เปลี่ยนรสชาติไปเรื่อยๆ ไม่เคยเอาหัวใจไปโยนให้ใครสักที วิถีของปภพ...เคยอกหักตอนมัธยมโน่นแล้วมั้ง มัธยมวัยหวาน นั่นคือรักที่จริงจังที่สุดแล้วของปภพ อกหักครั้งนั้นคือสาวไปชอบน้องชายของเขาอย่างปพล ก็แข่งกันมาตั้งแต่ตอนนั้นแหละนะ นอกเหนือจากแข่งกันเรื่องผลการเรียน ที่คนเป็นมารดามักจะเปรียบเทียบว่าใครเก่งกว่าใคร ใครชนะใคร และให้รางวัลคนชนะตลอดเวลา

​ถึงจะเป็นคู่แข่งกันกลายๆ แต่ปภพกับปพลความสัมพันธ์แบบพี่น้องก็ยังเป็นพี่น้องไม่ได้อิจฉากัน เหมือนเอาไว้เป็นคู่แข่งเพื่ออยากจะเอาชนะ เพิ่มรสชาติเท่านั้นเอง จริงๆ แล้วการที่ท่านทำแบบนี้บิดาไม่ค่อยเห็นด้วยนัก แต่ก็ขัดเมียไม่ได้ ได้แต่คอยสอนให้ลูกชายทั้งสองรักกัน...ไม่ทิ้งกันและช่วยกันแก้ปัญหา ไม่ใช่การเอาชนะแบบเอาเป็นเอาตาย ปภพกับปพลอาจจะแข่งกัน ทะเลาะกัน แต่สุดท้ายก็กอดคอหัวเราะด้วยกัน บิดามักจะมีของปลอบใจคนแพ้ลับหลังมารดา มันก็ไม่ได้แย่อะไร

​เขายังสนุกกับการทำงาน การแข่งขันกันสร้างความยิ่งใหญ่ให้กับวีอาร์ บิดาที่เสียไปยิ่งทำให้ปภพบ้างานหนักขึ้น โดยมีปพลมาช่วยอีกกำลัง มันก็ยิ่งทำให้สองพี่น้องไม่มีเวลาจะอยากมีใคร หรือมีเวลาส่วนตัวเพื่อใคร

​การที่มารดาตั้งเงื่อนไขแบบนี้ ก็คงเพราะอยากดึงลูกชายให้มาสนใจเรื่องสร้างครอบครัวบ้าง และแน่นอนถ้าพลาดจากอภิชาภา เขาแน่ใจว่าแม่เขาจะต้องมีโปรเจกต์ลูกสะใภ้ต่อไปแน่ๆ ล่ะ คนอย่างคุณปณิตาอยากได้อะไรก็ต้องเอาให้ได้ งานนี้ท่านอยากให้พวกเขามีครอบครัว แม่เขาหาสาวมาเสนอรัวๆ แน่ๆ

​จีบเอาเอง ถูกใจเอาเองจะฟินกว่านะ

​เขานึกแล้วก็ยิ้มกว้าง ว่าแต่...เขาจะไปหาคนถูกใจเพื่อจีบได้ที่ไหนกันละ? วันๆ ทำแต่งาน เจอหน้าแต่เลขานุการหนุ่มของเขานั่นแหละ เจอกันทุกวัน ตอนนี้เลยพากันเที่ยวเสียเลย เขาเหลือบมองวรวงศ์ที่รับหน้าที่คนขับ พาเจ้านายมาเที่ยวสำราญแบบผู้ชายๆ เป็นหนแรกที่เขาออกมาแบบนี้กับลูกน้อง เพราะปรกติจะไปเที่ยวกับเพื่อนเสียมากกว่า คิดว่าถ้าเกิดว่าวรวงศ์เข้ากับเขาได้ดี อาจจะพาไปเจอลภัสอีกคน รวมกันเป็นแก๊งคงจะสนุกดี เวลาไปลุยด้วยกัน เขานึกชอบใจวรวงศ์ที่คล่องแคล่วสั่งได้ แถมเป็นผู้ชาย ใช้ง่ายเรียกคล่อง ไม่เหมือนเลขาคนก่อนหน้านี้ที่เป็นผู้หญิงอายุรุ่นพี่เขา ที่บางทีเขาก็เกรงใจ ไม่กล้าเอ่ยบอกให้ทำอะไรมากในเรื่องส่วนตัว

​“เจ้านายจะแวะหาอะไรกินก่อนไหมครับ? แถวนี้มีร้านอร่อยหลายร้านเลย อยากจัดเมนูไหนครับ”

​“จะว่าไปก็หิวแหะ พอนายทักแบบนี้”

เขาเหลือบมองนาฬิกาดิจิตอลบนหน้าคอลโซลรถ

“เกือบทุ่มแล้วด้วย ที่ประจำของนายอยู่ไกลเหมือนกันนะ ทำไมถึงได้มารู้จักแถวนี้ล่ะ”

เป็นการชวนคุยเพื่อละลายพฤติกรรม เพิ่มเติมความสนิทสนมระหว่างผู้ชาย

​“เมื่อก่อนเรียนแถวนี้ครับ เพื่อนเลยพามา”

อายุของวรวงศ์เพิ่งจะ 25 เรียกว่าเบญจเพสพอดี แต่น่าจะเป็นเบญจเพสที่ดีเพราะเขาได้ทำงานที่วีอาร์ กรุ๊ป งานมั่นคง สวัสดิการดี เงินเดือนดี ตอนนี้ก็เข้ากับเจ้านายได้เป็นของแถมที่ดีมากๆ

​“เปิดซิงเหรอ?”

คำถามนั้นทำให้วรวงศ์หัวเราะ

​“ก็...ไม่ถึงกับเปิดซิงหรอกครับเจ้านาย เจ้านายอยากกินอะไรครับ ผมน่ะเจ้าถิ่นพาเช็กอินได้ทุกแบบ”

​“อยากกินหมูกระทะ”

​“โห...พูดจริงหรืออำครับ”

มันเป็นอาหารง่ายๆ ที่เขาคิดไม่ถึงเลยทีเดียว

​“พูดจริง อยากกินหมูกระทะจิบเบียร์ แล้วเราค่อยไปต่อ เจ้าถิ่นพาเช็กอินหน่อยครับ”

​“ได้เลยครับเจ้านาย มีร้านหนึ่งอยู่ริมน้ำอร่อยมาก อร่อยจนผมไม่อยากให้ดังเลยครับไม่งั้นคิวยาว”

​วรวงศ์พาเขามาจอดรถที่ลานจอดรถก่อนจะพาเขาเดินเข้าตรอกไปในบ้านริมน้ำหลังหนึ่ง ที่ได้กลิ่นย่างเนื้อโชยมาแต่ไกล

​บรรยากาศเรียกได้ว่าดีมาก ริมน้ำ ลมเย็นโชย คนเกือบเต็มทุกโต๊ะ ร้านเป็นแบบบุฟเฟต์ เขาบอกให้วรวงศ์ว่าไม่ต้องห่วงเขาตักเผื่อ ให้ตักใครตักมัน สั่งเบียร์มาเหยือกหนึ่ง ที่นี่มีดนตรีสด นักร้องเป็นสาวหล่อ เท่ ร้องเพลงเพราะมาก

​กินกันไปคุยกันไปเพลินๆ เปิดใจกันไปด้วย เบียร์หมดเหยือกแรกก็ต่อเหยือกสอง วรวงศ์บอกว่าร้านที่จะพาไปไม่ติดด่านอยู่ใกล้ที่นี่นิดเดียว กินกันพอกรึ่มๆ ค่อยไป กิน อย่างอื่น ปภพหัวเราะเบาๆ วรวงศ์บอกว่าที่นั่นส่งรูปมาให้เลือก แล้วส่งให้กับปภพดู

​“เลือกได้เลยครับเจ้านาย สามคน สามแบบ คืนนี้ผมเลี้ยง”

ใจป๋าให้นาย...ราคาไม่เบาหรอกครึ่งหนึ่งของเงินเดือนเขาเลยละ

​“ไม่ต้องเลี้ยง ผมเลี้ยงคุณดีกว่าว่าน”

​“โห ไม่สิครับให้ผมจัดการให้ ผมตั้งใจแล้ว”

​“เอาแบบนี้ คุณเลี้ยงหมูกระทะผม ผมจะเลี้ยงอย่างอื่นคุณเอง ตกลงไหม?”

คาดคั้นแบบนั้น วรวงศ์จำพยักหน้า ปภพรับโทรศัพท์ไปจากมือลูกน้องหนุ่ม เปิดดูภาพ เป็นภาพรวมของสามสาวในชุดนักศึกษา แต่ละนางสวยน่ารัก หุ่น ทรวงทรงมองแล้วน้ำลายสอเลยละ

​เขาหรี่ตามองให้พินิจถ้วนถี่ มีภาพเดี่ยวของแต่ละคนด้วย คนแรกสาวผมสั้น หน้าอกใหญ่เกินตัว คนต่อมาเป็นสาวผมดำตาเหมือนแมว มัดผมหางม้า หล่อนยิ้มเจื่อนๆ ส่งให้กล้อง ตัวเล็กกะทัดรัด น่ารักเหมือนตุ๊กตา คนสุดท้ายผมสีทองยาว แต่งหน้าจัด ดูท่าจะจี๊ดถึงใจ

​เขาดูวนกลับมายังภาพสาวผมดำอีกหน ตัวเล็กๆ น่าอุ้มดี...เขาไม่ชอบอะไรที่ใหญ่ไป มากไป คนนี้กำลังดี

​“เอาคนนี้”

​“คนนี้แรร์นะครับเจ้านาย เจ๊เปรี้ยวบอกมาว่าซิง นายถนอมน้องหน่อยนะครับ”

​“หึๆ ได้สิ จะกล่อมนอนให้อ่อนโยนเหมือนคุณพ่อมาเองเลย”

​“โห...”

สองหนุ่มหัวเราะพร้อมกัน วรวงศ์เองก็เลือกผู้หญิงให้ตัวเองเหมือนกัน พอเจ้านายถามราคา เขาก็บอกไปตามตรง ของปภพจ่ายหนักกว่าเพราะของดี ส่วนของวรวงศ์ราคาเบาๆ เขาเลือกสาวสวยที่เคยมาใช้บริการกันแล้วหนก่อน

​โอนไปแล้วเรียบร้อยเติมเบียร์แก้วสุดท้าย เช็กบิล แล้วสองหนุ่มก็เดินออกไปจากร้านหมูกระทะ ตรงไปยังร้านเจ๊เปรี้ยว เพื่อไปหาของหวาน กิน เป็นเมนูต่อไป

​ปภพนึกครึ้มใจขณะที่นั่งรถเคลื่อนต่อไปยังเป้าหมายที่รอ

​ซิงเลยงั้นหรือ? ซิงจริงซิงเล่นก็ไม่ใช่ปัญหา เขาไม่ถือสาอะไร เขาได้หมด...คิดว่าคืนนี้น่าจะเป็นคืนดีๆ ของเขากับแม่สาวตาเหมือนแมวคนนั้นแน่ๆ น้องน่ารักดี เขาชอบรอยยิ้มนั่น