เข้าสู่ระบบดลลวิญ์โอบเอวภรรยาแน่น ประกาศเสียงดังฟังชัดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง“ใช่ครับ... ผมขอประกาศวางมืออย่างเป็นทางการ! ต่อไปนี้หน้าที่หาเงินบริหารอาณาจักรหมื่นล้าน เป็นของเจ้าคิรินและน้อง ๆ ... ส่วนหน้าที่ใช้เงินพาเมียเที่ยวรอบโลก... เป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว!”สิ้นเสียงประกาศ พลุกระดาษสีทองถูกยิงขึ้
กวินทร์กวาดสายตามองไปรอบงาน รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้า เขาไม่ได้มาในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจ หรือศัตรูหัวใจอีกต่อไป แต่มาในฐานะ ‘พี่ชาย’ และ ‘ครอบครัว’ ที่สำคัญที่สุดคนหนึ่ง ดลลวิญ์ที่เห็นเขาเดินเข้ามา รีบเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปต้อนรับทันที พร้อมกับระรินธรที่ยังคงความงดงามราวกับนางพญาในชุดราตรีสีทองอร่าม“ไง
ค่ำคืนนี้ท้องฟ้าเหนือแม่น้ำเจ้าพระยาถูกแต่งแต้มไปด้วยแสงสีจากพลุดอกไม้ไฟนับพันนัดที่ถูกจุดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองวาระสำคัญ แสงไฟจากโรงแรมหรูระดับห้าดาวส่องสว่างไสว สะท้อนผิวน้ำระยิบระยับราวกับเพชรนับล้านเม็ดที่ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ภายในห้องรอยัล บอลรูม ซึ่งเป็นห้องจัดเลี้ยงที่หรูหราและเก่าแก่ที่สุด
“เอ่อ... ครับ ๆ ไม่เป็นไร” รุ่นพี่หน้าเจื่อน ยอมถอยทัพไปอย่างงง ๆ ดีแลนแอบแสยะยิ้มมุมปากใส่รุ่นพี่ลับหลังน้ำหวาน ‘เสร็จโจร...’เมื่อมาถึงคอนโด... น้ำหวานก็ยังคงช่วยพยุงคนร่างสูงที่แกล้งเดินกะเผลกทิ้งน้ำหนักตัวใส่เธอเต็ม ๆ เข้ามาในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น “ค่อย ๆ นั่งนะ...” เธอประคองเข
เจ็ดปีต่อมา... เสียงเชียร์ดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วสเตเดียมขนาดใหญ่ที่จุคนได้นับพัน การแข่งขันบาสเกตบอลประเพณีรอบชิงชนะเลิศกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดในช่วงควอเตอร์สุดท้าย สกอร์บอร์ดแสดงคะแนนที่สูสีกันชนิดหายใจรดต้นคอ แต่ดูเหมือนว่าสายตาของผู้ชมสาว ๆ กว่าครึ่งสนามจะไม่ได้โฟกัสที่ลูกบาสหากแต่โฟกัสไปที่ร่
คำตอบเรียบง่ายนั้นกระแทกใจกลางความรู้สึกของกวินทร์อย่างจัง โลกของเขาเต็มไปด้วยผลประโยชน์และหน้ากาก... แต่กับผู้หญิงคนนี้ เขากลับเป็นแค่ผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่ง... เป็นแค่ ‘คุณกวินทร์’ ของเธอ เขาลุกขึ้นเดินไปหาเธอที่เพิ่งปีนลงจากบันไดด้วยความเหนื่อยอ่อน“ขอบคุณนะครับ... ที่มองผมเป็นแค่ผม” กวินทร์ถือวิส
รินดาทำหน้าขยะแขยงทันที “ไอ้แก่ตัณหากลับนั่นน่ะเหรอคะแม่? หนูเกลียดมันจะตาย! หน้าตาก็น่ากลัว มือก็สกปรก ชอบมองหนูด้วยสายตาหื่นกาม!”“แม่รู้...” วิไลลูบหลังลูกสาวปลอบประโลม “แต่เสี่ยวิชัยมีอิทธิพลมากนะลูก... เขามีลูกน้องเป็นร้อย มีอำนาจมืดที่แม้แต่ตำรวจยังเกรงใจ... และที่สำคัญ เขาเกลียดขี้หน้าไอ้ดลลว
[อาคารผู้โดยสารส่วนบุคคล - ท่าอากาศยานภูเก็ต]บรรยากาศภายในห้องรับรองระดับ VVIP ของสายการบินเอกชนที่ดลลวิญ์เหมาลำไว้เพื่อบินกลับกรุงเทพฯ อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความหวานปนเผด็จการที่ทำเอาพนักงานต้อนรับสาวสวยต้องลอบมองด้วยความอิจฉาตาร้อนดลลวิญ์ในชุดลำลองสบาย ๆ แต่งตัวดูดีมีระดับนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาห
ดลลวิญ์ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาแทรกตัวเข้ามาในห้องน้ำที่ปูด้วยหินอ่อนหรูหรา แล้วกดล็อกประตูจากด้านในทันที ก่อนจะสาวเท้าก้าวเดียวประชิดตัวหญิงสาว รวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนหน้าท้องของเธอแนบชิดกับหน้าท้องแกร่งของเขา“คิดจะหนีเหรอริน? พูดจาทำร้ายจิตใจผมเสร็จแล้วก็จะชิ่งหนีไปล้างตัวทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั
คำบอกรักนั้นแผ่วเบาแต่ดังก้องในความรู้สึกของระรินธร น้ำตาเม็ดโตไหลรินออกมาจากหางตา... ไม่ใช่เพราะความเจ็บ แต่เพราะความตื้นตันและความสับสน ‘รักเหรอ? ถ้าคุณรักฉันจริง... ทำไมคุณถึงทำร้ายฉันในวันนั้น? ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันกับลูกต้องเผชิญชะตากรรมลำพัง?’แต่ตอนนี้... เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะเอ่ยถามหรือต่อต้าน







