ตอนที่ 6

เพียงครู่เดียวเหมันต์ก็มาถึงโดยมีลูกน้องขับรถให้ เขาเพิ่งดื่มเหล้ามาเพราะมีเรื่องให้รำคาญใจอยู่ในหัว จากเดิมที่คิดว่าจะกลับอีกสองสามวันข้างหน้า หลังจากไปเป็นตัวแทนของพ่อที่ถูกเชิญไปงานแต่งลูกสาวเพื่อน แต่เพราะโทรคุยกันแล้วทะเลาะกันระหว่างทาง เขาก็เปลี่ยนใจไม่ไปมันซะเลย และไม่บอกด้วยว่าจะกลับ ให้พ่อคิดหาคำแก้ตัวไว้บอกเพื่อนของท่านไปคนเดียวเถอะ!

ชายหนุ่มไล่ลูกน้องสองคนไปให้พ้นหน้า แล้วเขาก็เดินเข้าไปในตัวบ้านอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนขึ้นห้องก็แวะไปหยิบกระป๋องเบียร์ที่อยู่ในตู้เย็นมาเปิดดื่มอีก จากนั้นก็โยนทิ้งโดยไม่สนว่าถังขยะอยู่ตรงไหน

ในขณะที่เดินขึ้นบันได เขามัวแต่โมโหผู้เป็นพ่อเลยไม่ได้ดูว่าใครเดินตามมา จนกระทั่งหยุดยืนอยู่หน้าห้องของตัวเองถึงได้หันกลับไปมอง

“ผมอนุญาตให้ขึ้นมาเหรอ”

“เจ๊ขอโทษจ้ะคนหล่อ แต่ลืมอะไรไปหรือเปล่า ตามกฎของเจ๊ต้องจ่ายเงินก่อนนะ” เจ๊จูแบมือพร้อมกับส่งสายตาแพรวพราวให้คนตัวสูง

“ก็แค่ห้าพัน พูดยังกะผมไม่มีปัญญาจ่าย” เขาหยิบธนบัตรออกจากกระเป๋าอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วยัดใส่มืออีกฝ่ายที่กำลังยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

เมื่อได้เงินมาแล้ว เจ้าหล่อนก็ขยับไปเอาของยัดใส่มือคนที่สูงราวๆ หนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร และกระซิบบอกว่า

“นี่จ้ะ ถุงยางไซส์ 58 ที่ฝากเจ๊หามาให้ ในที่สุดก็ยอมเปลี่ยนสักทีนะ เห็นบ่นมาหลายเดือนว่าใส่ 56 แล้วมันคับ เจ๊ก็นึกว่าเปลี่ยนไซส์นานแล้วซะอีก”

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเหมือนรำคาญ เพราะไม่ชอบให้ผู้หญิงคนนี้มาคุยละลาบละล้วง มันให้ความรู้สึกว่าเขาอ่อนประสบการณ์ยังไงไม่รู้

“อย่าลืมให้ทิปน้องเหมือนครั้งที่แล้วด้วยนะจ๊ะ น้องจะได้มีกำลังใจแวะมาที่นี่บ่อยๆ”

“ออกไปได้แล้ว หมดอารมณ์” เขาปัดมือไล่โดยที่ไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะโกรธเคือง เพราะปกติก็คุยกันแบบนี้

เมื่อคนนอกเดินลงบันไดไปจนลับตา เหมันต์ได้ยินเสียงคนปิดประตูห้องที่ไม่ใช่ห้องนอนของเขา เลยคิดว่าน่าจะเป็นสาวผมทองที่เขาอยากให้มาทำเรื่องอย่างว่าด้วย เพราะเขาไม่อนุญาตให้ใครมานอนในห้องของตัวเอง ซึ่งคนที่เคยมีอะไรกันมาก่อนจะรู้ดี

ตอนนี้เริ่มเมาได้ที่ เขาค่อยๆ ก้าวเดินไปยังห้องนั้นด้วยแววตาหวานเยิ้ม เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่ามืดสนิท ผ่านไปสักพักจึงเริ่มปรับสายตาได้ และเห็นแสงไฟจากข้างนอกสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามา พอให้รู้ว่าอะไรเป็นอะไร

ชายหนุ่มรู้ว่าผู้หญิงคนนี้แอบกลัวเขา ฉะนั้นก็ไม่แปลกที่พอเข้ามาแล้วจะไม่เห็นร่างของเธอ ตอนแรกเขาว่าจะเปิดไฟ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายชอบให้ทำเรื่องตื่นเต้นก็ต้องสนองสักหน่อย

เขาโยนกล่องถุงยางอนามัยลงบนเตียง แล้วเอ่ยขึ้นลอยๆ “ชอบเล่นซ่อนหาก็ไม่บอก พี่เล่นกับเธอได้แค่สองนาทีเท่านั้นนะ”

มีเพียงความเงียบตอบกลับมา ดวงตาคมมองไปยังห้องน้ำ ถึงแม้จะไม่ได้เปิดไฟ แต่เขาก็คิดว่าต้องอยู่ในนั้นแน่

เหมันต์เดินไปข้างหน้าอย่างใจเย็น ตอนแรกเขาจะเล่นกับหญิงสาว แต่แก่นกายกลับเริ่มแข็งตัวเสียอย่างนั้น ในเมื่ออยากปลดปล่อยอารมณ์ใคร่เต็มทนแล้ว ก็ไม่อาจรอช้าได้

มือหนาจับลูกบิดประตูซึ่งมันถูกล็อกจากด้านใน เขาพยายามหมุนและดันเข้าไปจนเกิดเสียงอยู่หลายครั้ง เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่ากำลังทำให้โกรธที่ไม่ยอมเปิดประตู

“ออกมา”

คนที่อยู่ในห้องน้ำใจเต้นตึกตักอย่างแรง เธอเพิ่งฟื้นขึ้นมา และตอนนี้ก็ไม่รู้ว่ากำลังอยู่ที่ไหนเพราะสับสนมึนงงไปหมด ภาพสุดท้ายที่เห็นคืออยู่กับจักริน

แล้วเมื่อครู่นี้ เธอได้ยินเสียงผู้ชาย เขาพูดคำว่า ‘ห้าพัน’ หมายความว่าแฟนเก่าขายเธอให้คนอื่นแล้วใช่ไหม?

รวิกานต์ยังรู้สึกปวดหัว แขนขาก็เหมือนไร้เรี่ยวแรง ไม่รู้ว่าจักรินทำอะไร เธอถึงได้กลายเป็นแบบนี้ เธอควรจะถามเอาคำตอบจากใครถึงจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

“บอกให้ออกมา!”

“คุณอย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ ปล่อยฉันไปเถอะ” เธอพูดเสียงสั่นเครือด้วยความกลัวหลังจากได้ยินน้ำเสียงอันดุดันของเขา ตอนนี้ก็ทำได้แค่ใช้หลังดันประตูไว้อย่างสุดกำลัง

เหมันต์ได้ยินเสียงคนที่อยู่ข้างในแล้ว เขาไม่อยากเสียเวลาเล่นซ่อนหาอีก จึงผลักประตูอย่างแรง ประมาณสี่ห้าครั้งก็สามารถเปิดประตูห้องน้ำจนคว้าข้อมือหญิงสาวออกมาได้อย่างง่ายดาย

รวิกานต์ตกใจจนร้องเสียงหลงเมื่อร่างของเธอเซถลาไปตามแรงของชายหนุ่ม

“หมดเวลาเล่นแล้ว” เขาเอ่ยเสียงพร่า ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ไฟราคะในกายลุกโชนจนควบคุมไม่อยู่ ยิ่งได้สัมผัสผิวเนียนนุ่มของคนร่างเล็ก ก็ยากที่จะห้ามอารมณ์

เหมันต์ใช้แรงที่เหนือกว่าจูบคนที่ตัวอ่อนปวกเปียก กลิ่นบุหรี่จางๆ คละเคล้ากับกลิ่นเหล้าเบียร์ทำให้เธอเบือนหน้าหนี ไม่ยอมให้เขาสอดลิ้นเข้ามา แต่ก็ไม่เป็นผลเลยสักนิด เพราะสุดท้ายก็ต่อต้านเขาไม่ได้

มือหนาถอดเสื้อผ้าออกจากตัวหญิงสาวแล้วโยนทิ้งลงบนพื้น ไม่ฟังแม้กระทั่งเสียงร้องห้ามของเธอ

ไม่นานนักเขาก็สามารถอุ้มร่างนุ่มนิ่มไปวางไว้บนเตียงกว้าง และเริ่มบทรักอันหนักหน่วงต่อไป ท่ามกลางความมืดมิดในค่ำคืนที่เป็นฝันร้ายของคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย แต่ต้องมารับกรรมแทน…