ตอนที่ 8/2 & 9/1

“อืม” เสียงครางต่ำในลำคอของชายหนุ่มขณะดูดดื่มยอดอกของตน ทำให้พัชสิกาพอจะรู้ได้ว่าเขาคงพึงพอใจในรสสวาทนี้ไม่ใช่น้อย เมื่อความพึงพอใจในตัวเขามีมากจนพอใจ เขาจึงลุกขึ้นคร่อมขยับสะโพกเร็วขึ้นเรื่อยๆ สร้างความปรารถนาให้เธออีกทั้งยังเสียวซ่านจนครางไม่หยุด

“คงต้องรีบเสร็จแล้วแหละ”  เพราะในเวลางานการเริงร่ากับเธอมีจำกัด อีกไม่นานก็ต้องไปประชุมหรือคุยงานอีก ได้อยู่คอนโดชั้นเดียวกันทั้งทีจะไปกังวลอะไร เวลาออกจะเหลือๆด้วยซ้ำ

“ค่ะท่านรองฯ” เธอเองก็อยู่ไม่เป็นสุขเพราะต้องระแวงว่าใครจะมาเคาะประตูตอนไหน

“อ๊า อ๊า อ๊า” มือเล็กยื่นเข้าไปจับบริเวณสะโพกหนาแล้วยกศีรษะขึ้นเมื่อถูกเขากระแทกเข้าร่างเร็วกว่าเดิม นานราวครึ่งชั่วโมงจนจุดสูงสุดของทั้งคู่ใกล้จะคืบคลานเข้ามา

“อ๊อย!...อ๊า กรี๊ดดด” พัชสิการีบลุกเข้าไปกอดเขาขณะเกร็ง เขารับรู้จึงเป็นฝ่ายโน้มลงไปกอดรัดเธอแทนจนทั้งคู่กระตุกเสร็จไปพร้อมกัน 

“อ๊า...” เขาและเธอเปล่งเสียงในจังหวะสุดท้าย ขณะเดียวกันช่วงสะโพกของพัชสิกาก็กระตุกสองสามที

คิมหันต์หายใจเข้าออกไม่เป็นจังหวะด้วยความเหนื่อยขณะกอดร่างเลขาสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่อย่างนั้น พอหายเหนื่อยแล้วเขาก็ดันตัวลุกขึ้นมาถอดถุงยางที่เต็มไปด้วยน้ำขาวขุ่นพุ่งออกจากท่อสวาท

คิมหันต์ขำออกมาสั้นๆก่อนจะพูด “ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าได้แล้ว จะเปลือยกายให้ฉันเกิดอารมณ์อีกรอบหรือไง”

พัชสิกาเม้มปากมอง ‘เธอไม่ได้จะเอาเวลานี้สะหน่อย’ ก่อนจะดันตัวลุกมาจัดการกับชุดทำงานของตัวเอง ทว่าทั้งคิมหันต์และพัชสิกายังจัดการกับตัวเองได้ไม่ถึงไหนก็ได้ยินเสียเคาะประตูมาจากด้านนอก

ก๊อก ก๊อก

“เฮ้ย” พัชสิกาเบิกตากว้างสบตาท่านรองฯตัวต้นเหตุด้วยความตื่นกลัว ก่อนจะรีบกุลีกุจอลุกไปหลบหลังตู้เก็บเอกสาร

เสื้อผ้าเขาใส่ง่ายจึงไม่ต้องรีบอะไรขนาดนั้น แต่ชุดทำงานที่พัชสิกาใส่จะเป็นไปตามกฎระเบียบของบริษัท ชั้นแรกคือเสื้อชั้นใน ชั้นที่สองคือเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวถูกทาบทับด้วยเสื้อสูทสีดำ กระโปรงทรงเอสีดำใส่ทับชายเสื้อเชิ้ตอีกที แต่ทว่าดันมีเสื้อชั้นในเสริมดีไซน์ตะขอหน้าตะขอหลังนั่นแหละทำให้เธอสวมใส่เสื้อผ้าได้นานกว่า

“คุณพ่อ” คิมหันต์สวมใส่เสื้อผ้าเสร็จเร็วกว่าเธอ จึงเป็นฝ่ายเดินไปเปิดประตู ทว่าชื่อที่เขาเรียก ‘คุณพ่อ’ นั้น ทำให้พัชสิกาที่ยืนแอบอยู่ตื่นตกใจกอปรกับระแวงเกรงว่าท่านจะรู้

กฤษเดินเข้ามามองไปรอบๆด้วยความแปลกใจ

แปลกเพราะท่าทางของลูกชายนั่นแหละ

“เป็นอะไร?”

“เปล่าครับ พ่อมีธุระอะไรหรือเปล่าถึงได้แวะมาหาผมถึงที่ห้อง” คิมหันต์รีบเปลี่ยนประเด็น

“แล้วหนูพัชล่ะ ไปคุยงานด้านนอกอยู่เหรอ” เขาไม่ได้เข้าเรื่องทันที แต่เมื่อไม่เห็นพัชสิกาหลานสาวคนโปรดก็เลยเอ่ยถามไปพลางๆ

“ครับ” คิมหันต์กลืนน้ำลายฝืดๆ ภาวนาขอให้พัชสิกาอย่าพึ่งออกมาตอนนี้

“ไม่มีอะไรหรอก แค่จะมาบอกว่าฉันได้ให้หนูพัชไปพักอยู่คอนโดของแกและอยู่ชั้นเดียวกับแกด้วย”

“ครับ” คิมหันต์พยักหน้ารับ กฤษมองลูกด้วยความแปลกใจเหมือนเจ้าตัวรู้เรื่องนี้แล้ว แต่ก็ไม่คิดที่จะคะยั้นคะยอถามขนาดนั้น

พัชสิกาทำงานกับคิมหันต์นี่น่า อาจจะมีเล่าให้กันฟังบ้างอยู่นั่นแหละ “พอดีว่าจะโทรมาบอกแต่งานยุ่งไปหน่อย”

“เดี๋ยวผมก็คงรู้เองนั่นแหละครับ”

“แกไม่ได้รู้อยู่แล้วเหรอ” กฤษถามกลับไป จากที่ไม่ได้คิดจะคะยั้นคะยอให้กับความรู้สึกแปลกๆก่อนหน้านั้น

“ไม่ครับ”

“เมื่อกี้แกยังทำเหมือนรู้อยู่แล้วเลย...”

“ว๊าย....ตุ๊บ..พ่างง” จู่ๆก็เกิดเสียงดังและเสียงร้องที่หลังตู้เก็บเอกสาร กฤษเดินเข้าไปทันที คิมหันต์เห็นเป็นเช่นนั้นก็ได้แต่ถลึงตามองกัดฟันกร่อนฟึดฟัดระบายอารมณ์

เธอทำอะไรของเธอเนี่ย!

“อ๊ะ...” ภาพตรงหน้ากฤษคือพัชสิกาผมยุ่งเหยิง แฟ้มเอกสารทั้งสามสี่เล่มหล่นลงมาทับร่างกระจัดกระจายเต็มพื้น

“หนูไม่ได้ออกไปคุยงานเหรอ” กฤษขมวดคิ้วถาม คิมหันต์กลืนน้ำลายฟืดๆรีบรับหน้าทันที

“เธอเข้ามาตั้งแต่...เมื่อไหร่”

ตอนที่ 9 ดูถูกกันเข้าไป

ภาคินยืนรอพัชสิกาอยู่หน้าตึกสูงของคอนโดที่เจ้าตัวพักอาศัยอยู่ ก่อนหน้านั้นเขาได้ขอที่อยู่มาจากเปรมสิริ เมื่อได้มาแล้วเขาก็โทรนัดหมายเธอไว้ทันที

พัชสิกาเดินลงมาจากตึกตามที่ภาคินนัดเอาไว้ เมื่อเจอเขายืนหันหลังอยู่เธอก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย

ไม่เคยเบื่อเท่าวันนี้มาก่อน

“คุณภาคิน” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเบา ซึ่งเขาก็หันกลับมาด้วยรอยยิ้มหวานอย่างเช่นทุกครั้ง “มีธุระอะไรกับพัชคะ ถึงได้มาหาดึกๆดื่นๆ”

“พอดีผมให้คุณแม่ถักผ้าห่มผืนบางเป็นลายซากุระ เห็นคุณชอบลายนี้ก็เลยเอามาให้” เขายื่นมาให้เธอ พัชสิกามองถุงผ้าห่มก่อนจะยื่นเข้าไปรับอย่างรักษาน้ำใจ

“ขอบคุณนะคะ ว่าแต่เนื่องในโอกาสอะไรคะ”

“เปล่าครับ ผมอยากจะขอโทษที่ทำตัวเสียมารยาทที่บ้านป้าคุณในวันนั้น” เขามองหน้าเธอแสดงถึงความจริงใจ จังหวะนั้นคิมหันต์ที่พึ่งกลับมาจากบริษัทเห็นเข้าพอดี จึงตัดสินใจยืนแอบฟังอยู่หลังพุ่มไม้ ซึ่งก็แฝงไปด้วยความรู้สึกไม่พอใจมากมาย