ตอนที่ 10/3 & 11/1

หญิงสาวยืดตัวพลางเอี้ยวตัวไปมาอย่างเพลินๆ จากนั้นก็หยุดมาดื่มน้ำให้พอลดความกระหาย เพราะตอนนี้ท้องฟ้าก็เริ่มจะเปลี่ยนสีแล้วการออกกำลังกายจึงพอแค่นี้ก่อน

ทว่าไม่นานสายตาเธอก็พลันไปเห็นภาคินวิ่งออกกำลังกายอยู่บริเวณสนามหญ้าผ่านหน้าผ่านตาไปพอดี

บ้าจริง! ทำไมช่วงนี้เธอเจอเขาบ่อยจัง

“คุณภาคินคะ” เปรมสิริตะโกนเรียกชื่อเขาซึ่งเขาก็หันมาตามเสียงนั้นเลย หญิงสาวยกมือขึ้นโบกไปมาเหมือนเป็นการเรียกให้เขามาหาเธอที่ตรงนี้

“ปกติมาออกกำลังกายตรงนี้อยู่แล้วหรือเปล่า” ภาคินมาถึงก็ถามทันที

“พึ่งมาวันนี้วันแรกค่ะ” เธอยิ้มเนือยๆ “แล้วคุณภาคินมาออกทุกวันเลยไหมคะ”

 “ผมนานๆทีถึงจะมา” เปรมสิริพยักหน้ายิ้มๆ

 “มาวิ่งวันแรกก็ไม่ชินเหมือนกันนะคะ ไม่มีเพื่อนวิ่งด้วย” เธอมองเขาเหมือนกำลังจะพูดอะไรต่อ ภาคินจึงไม่รอช้าที่จะเอ่ยปากถาม

“คุณนิลกำลังอยากจะบอกอะไรผมหรือเปล่าครับ”เขาเลิกคิ้วมอง

“กำลังคิดอยู่ค่ะว่าถ้าจะชวนคุณภาคินมาวิ่งด้วยกัน คุณภาคินจะสะดวกหรือเปล่า” เปรมสิริมุดหน้าลงเหมือนเขินเขาแต่ไม่รู้ตัว ภาคินเห็นท่าทางแบบนั้นก็ขำออกมาเบาๆ

“เรื่องแค่นี้เองครับ เวลาผมเหลือๆ อยู่กับคุณนิลจนถึงสามทุ่มยังได้เลย” 

 “งั้นเรามาวิ่งกันเถอะค่ะ” ในเมื่อเขาพูดแบบนั้นเปรมสิริก็ตัดสินใจชวนสะเลย ก่อนจะเป็นฝ่ายวิ่งนำออกไปปล่อยให้ภาคินเอาแต่ขมวดคิ้วมองตาม

“ฮู้ววว” หลังจากวิ่งกันจนเวลาล่วงเลยมาจนถึงทุ่มกว่า เปรมสิริก็มาหยุดอยู่บริเวณสนามบาสกลางหมู่บ้าน

ภาคินเองก็เหนื่อยหอบมาเหมือนกัน แต่ก็คงไม่เท่าเธอในเวลานี้หรอก เห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ 

“ขำอะไรคะคุณภาคิน” เธอถามเสียงสั่นเพราะยังหอบอยู่

“เป็นฝ่ายชวนผมเองแท้ๆ แต่ดูท่าจะไม่รอดสะเอง” หญิงสาวอมยิ้มมองเมื่ออาการเริ่มดีขึ้นแล้วเธอจึงหันมาคุยกับเขาได้อย่างเต็มที่

 “ก็ไหนบอกว่าเวลาเหลือๆไงคะ”

“แต่ยังไม่ถึงสามทุ่มเลยนะครับ วิ่งต่อไหมล่ะ” เขาเห็นเธอมองด้วยแววตาท้าท้ายก็เลยชวนไปอีกรอบ เมื่อขาหนากำลังจะก้าวต่อหญิงสาวก็รีบดึงแขนเขาเอาไว้ทันที

 “ไม่เอาแล้วค่ะ”

 “เห็นท้าทายดีเหลือเกิน”

 “วันหลังมาท้ากันใหม่ดีกว่าค่ะ”

 “เอางั้นเหรอครับ”

“อืม คริกๆๆ”

ตอนที่ 11 ความลับเกือบแตก   

สุวรรณรัตน์เดินเข้ามาที่บริษัทในรอบหลายเดือน เพราะวันนี้สามีบินไปคุยงานกับลูกค้าที่สิงคโปร์สองวันและเธอก็นึกอยากจะไปทานข้าวนอกบ้านอยู่พอดีจึงถือโอกาสนี้แวะมาชวนสะหน่อย

พัชสิกากำลังจัดเตรียมเอกสารที่จะใช้ประชุมในวันถัดไปพอเห็นสุวรรณรัตน์เข้ามาแบบไม่บอกไม่กล่าวเธอก็รีบยกมือไว้ในทันที

 “สวัสดีค่ะคุณป้า” ก่อนหน้านั้นสุวรรณรัตน์เคยบอกไว้ว่าเห็นเจ้าตัวที่ไหนก็ให้เรียกป้าได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ

ส่วนคิมหันต์ที่กำลังก้มลงเซ็นเอกสารเงยหน้าขึ้นมาเห็นแม่ก็รีบลุกขึ้นเตรียมพูด

“ไม่นึกเลยว่าแม่จะมาที่นี่” สุวรรณรัตน์ไม่ได้บอกเขาหรือพัชสิกาเอาไว้ เขาจึงได้แต่มองด้วยความตกใจ ดีนะที่ไม่ได้ทำอะไรกับเลขาสาวในเวลานี้ เพราะปกติจะเกี้ยวเธอทุกๆช่วงเลิกงาน 

“วันนี้แม่ว่าจะมาชวนเราสองคนไปทานข้าวด้วยกัน พ่อเขาไปต่างประเทศตั้งสองวันเหงายังไงก็ไม่รู้”  

“เหรอครับ ผมกับพัชเรากำลังจะออกไปทานข้าวด้วยกันพอดี” ผู้เป็นแม่เลิกคิ้วมอง ตอนนี้ไปไหนมาไหนด้วยกันแล้วเหรอ

 “หึ ปากก็บอกไม่ชอบเขา แต่ก็ชวนเขาไปทานข้าวด้วยแล้วเหรอ” คิมหันต์ชำเลืองมองเธอที่เอาแต่หลุบตาลง

 “เปล่าครับ ผมแค่เหงา” หญิงสาวที่ฟังอยู่ด้านหลังแม่เขาก็ได้แต่รู้สึกเจ็บใจ เขาเห็นเธอเป็นแค่ที่คลายเหงาเท่านั้นเองเหรอ

"งั้นก็เตรียมตัวไป แม่หิวแล้ว” สุวรรณรัตน์หันมายิ้มให้พัชสิกา เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วเธอจึงไม่รอช้าที่จะเก็บของเข้ากระเป๋า เพราะไม่อยากให้ผู้ใหญ่รอนาน

ทั้งสามคนเดินออกมาจากลิฟต์พร้อมกันโดยไม่รู้เลยว่าที่โซฟารับแขกจะมีเพื่อนทั้งสองคนนั่งอยู่ตรงนั้นด้วย

“พัช!!” คิวมิกส์และเปรมสิริตะโกนเรียกพร้อมกันจนสุวรรณรัตน์ คิมหันต์และพัชสิกาต้องหันมามอง จากนั้นทั้งสองก็วิ่งเข้ามากอดเพื่อนรักด้วยความดีใจเนื่องจากบริษัทใหญ่มาก กลัวหาเพื่อนไม่เจอแล้วมารอเก้อ

“มาได้ไงเนี่ย” เธอถามแต่แอบมีเกรงใจสุวรรณรัตน์และคิมหันต์มากๆเพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะกล้าวิ่งเข้ามาขนาดนี้ คิวมิกส์เป็นฝ่ายเห็นสุวรรณรัตน์และคิมหันต์ก่อน จากนั้นก็สะกิดให้เปรมสิริมองตาม

“เอ่อ...” ทั้งคู่ถึงกับพูดไม่ออก เพราะดีใจที่ได้เจอเพื่อนจนลืมสังเกตว่ามีบุคคลสำคัญเดินมาด้วย เปรมสิริแสดงสีหน้าหวาดหวั่นก่อนจะโค้งศีรษะสวัสดีแล้วก็ตามมาด้วยคิวมิกส์

 “ขอโทษนะคะ หนูไม่ได้สังเกตเอง” เปรมสิริพูด

“เพื่อนเหรอหนูพัช” สุวรรณรัตน์ยิ้มให้คนทั้งสองก่อนจะหันไปถามพัชสิกาอย่างไม่คิดอะไร

“ใช่ค่ะคุณป้า” พัชสิกาตอบแล้วหันไปคุยกับเพื่อนต่อ “พวกแกแค่มาหาใช่ไหม”