ตอนที่ 10 ใช้งานครั้งที่ 1

ณ ห้องครัว 

"พี่แก้วขนมที่พี่ทำอร่อยมากเลย"

กล้วยหอมที่นั่งกินขนมอยู่นั้นพูดกับใบแก้วที่กำลังนั่งปอกผลไม้เงียบ ๆ อยู่ในครัว หลังจากที่คุณท่านทานข้าวเสร็จ กล้วยหอมก็เก็บจานมาล้างทำความสะอาด ตอนแรกใบแก้วคิดจะล้างจานให้ แต่กล้วยหอมก็ไม่ยอมจนใบแก้วอดที่จะเอ็นดูไม่ได้ เพราะกล้วยหอมบอกว่าใบแก้วเหนื่อยมาตั้งแต่เช้าแล้ว

"ถ้ากล้วยหอมอร่อยพี่ก็ดีใจ แต่กินขนมหวานเยอะก็ไม่ดีนะ กินผลไม้ดีกว่าไหม พี่ปลอกไว้ให้เยอะเลยนะ"

"ก็ได้จ้ะ พี่แก้วน่ารักอ่ะ แล้วดูพี่แกะสลักแอปเปิลสิ น้องกระต่ายน่ารักเลยอ่ะ กล้วยไม่กล้ากินเลย"

จากที่เคี้ยวขนมตุ้ยๆ อยู่นั้น กล้วยหอมก็หยิบแอปเปิลที่เป็นรูปกระต่ายน่ารักมากินอย่างเอร็ดอร่อย จนใบแก้วยิ้มหวานอย่างน่าเอ็นดูกล้วยหอม สมพรที่อยู่ในนั้นพอเห็นลูกสาวเชื่อใบแก้วอย่างง่ายดาย ก็อดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้

"ทีกับแม่นะ พูดจนปากเปียกปากแฉะ ให้กินขนมน้อย ๆ ก็ไม่ฟัง พอใบแก้วเป็นคนพูดถึงกับเชื่อฟังเลยนะ"

"ก็กล้วยชอบพี่แก้วนี่จ๊ะ ก็แม่ชอบดุกล้วย"

"ก็ที่ฉันดุ ก็เพราะฉันหวังดี"

"แบร่ๆ กล้วยไม่ฟังหรอก แม่ขี้บ่น"

กล้วยหอมแลบลิ้นเยาะเย้ยสมพรผู้เป็นแม่ที่ตอนนี้ทำหน้าดุใส่ จนใบแก้วที่เห็นนั้นถึงกับอมยิ้มด้วยความดื้อซน ของกล้วยหอม ที่ไม่ค่อยจะกลัวสมพรสักเท่าไหร่ 

"เดี๊ยะ ๆ ไอ้เด็กคนนี้ ยังจะมาแลบลิ้นใส่แม่อีก"

"พี่ชอบกล้วยหอมเป็นเด็กดีนะ พี่สมพรสอนอะไรกล้วยหอม กล้วยหอมต้องฟังนะ เพราะพี่สมพรหวังดีกับกล้วยหอมมากที่สุด"

"พี่แก้วชอบกล้วยเป็นเด็กดี กล้วยก็จะเป็นจ้ะ เพราะงั้นพี่แก้วชอบกล้วยมากๆ เลยนะจ๊ะ"

"ว่านอนสอนง่ายเลยนะ"

สมพรเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เหลือบมองลูกสาวอย่างกล้วยหอมที่ตอนนี้เข้าไปกอดแนบชิดใบแก้วที่เป็นผู้ชาย แม้ว่าจะไม่เหมือนผู้ชายก็ตามที แต่ใบแก้วก็ไม่ได้ทำให้สมพรต้องระแวง แถมยังเอาใบหน้าอวบอ้วนแนบชิดแขนบางของใบแก้วด้วยความน่าเอ็นดู 

"ก็พี่แก้วใจดี กล้วยชอบพี่แก้ว"

"ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะ เอ็งเป็นผู้หญิงนะ"

"พี่แก้วก็เหมือนผู้หญิง เพราะงั้นกล้ยวกอดพี่แก้วได้ กล้วยรักพี่แก้วเหมือนพี่ชาย"

พอใบแก้วได้ยินกล้วยหอมพูดแบบนี้ ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูก็ยิ้มอย่างดีใจ ที่กล้วยหอมคิดกับตนเหมือนกับเป็นพี่ชาย แม้ว่ากล้วยหอมจะบอกว่าตนเหมือนผู้หญิงก็เถอะ แต่ตอนนี้กล้วยหอมน่าเอ็นดูมากๆ จนใบแก้วอดที่จะลูบหัวกล้วยหอมไม่ได้เลย

"อย่าไปตามใจมันมากนะใบแก้ว ไอ้กล้วยหอมมันดื้อ"

"ดื้อตามประสาเด็กแหละครับพี่พร แก้วเข้าใจเพราะแก้วเองก็ดื้อเหมือนกัน"

"จริงเหรอ นายดูเป็นคนเรียบร้อยนะใบแก้ว แถมดูเป็นคนถ่อมตนอีกด้วย"

"ตอนเด็ก ๆ แก้วดื้อครับ แต่ตอนนี้แก้วไม่ได้ดื้อแล้วนะ แก้วไม่อยากทำให้ยายลำบากใจ"

ตอนเด็ก ๆ ผมก็ดื้อนะ ดื้อตามประสาเด็ก กล้วยหอมเองก็ดื้อมันเป็นช่วงวัยของเขา พอโตขึ้นก็จะรู้เอง ผมเองก็ไม่อยากทำให้ยายลำบากใจ ยายเองก็อายุมากแล้ว ผมอยากทำอะไรเพื่อยายและเป็นเด็กดีของยาย 

"แก้วลองไปพูดกับคุณท่านไหม เรื่องให้ยายของแก้วมาอยู่ที่นี่"

"แก้วก็อยากคุยนะครับพี่สมพร แต่แก้วเองก็เกรงใจคุณท่าน"

"คุณท่านเป็นคนใจดี บางทีคุณท่านอาจจะหาที่อยู่สำหรับผู้สูงอายุ คนที่ดูแลยายของแก้วได้ตลอดเวลา ฉันว่าแก้วลองไปคุยกับคุณท่านก็ดีเหมือนกันนะ แก้วเองก็เป็นห่วงยายไม่ใช่เหรอ"

ก็จริงอย่างพี่สมพรพูด ผมเองก็อยากไปคุยกับคุณท่าน แต่ผมก็ยังแอบรู้สึกกลัวคุณท่านอยู่บ้าง เพราะว่าผมเพิ่งจะเจอคุณท่านเป็นครั้งแรก แล้วถ้าผมไปพูดให้ยายมาอยู่ด้วย  คุณท่านจะว่าอะไรไหม แต่ถ้าคุณท่านช่วยหาที่อยู่อย่างที่พี่สมพรพูด ผมเองก็คงไม่เป็นห่วงยายมาก เพราะมีคนดูแลยายผมตลอดเวลา ดีกว่าให้ยายอยู่บ้านคนเดียว 

"แล้วแก้วจะได้คุยกับคุณท่านได้ตอนไหนเหรอครับ ได้ยินว่าคุณท่านยุ่งกับงานทั้งวัน"

"ตอนบ่ายนี่แหละ ปกติฉันจะเอาของว่างไปให้คุณท่านตอนทำงาน แก้วก็ขึ้นไปแทนฉันแล้วกัน"

"มันจะดีเหรอครับพี่สมพร"

"ดีสิ ไม่ต้องกลัวว่าคุณท่านจะว่าหรอกนะ เมื่อเช้าคุณท่านยังชมนายอยู่เลย คุณท่านเป็นคนใจดีนะ"

ทั้งๆ ที่พี่สมพรก็บอกว่าคุณท่านเป็นคนใจดี แม้ว่าคุณท่านจะเอ่ยชมผมที่ทำอาหารถูกปาก สั่งให้ผมทำอาหารให้ทุกวัน แต่ทำไมผมกลับรู้สึกกลัวคุณท่าน หรืออาจเป็นเพราะคุณท่านเป็นลูกครึ่ง แล้วก็ตัวใหญ่มากๆ กว่าผู้ชายไทย และบุคลิกของคุณท่านก็ดูสุขุมและเงียบนิ่งเหมือนกับผู้ใหญ่ 

"ก็ได้ครับพี่สมพร แก้วเองก็เป็นห่วงยาย ถ้าคุณท่านอนุญาตผมก็เบาใจมากเลยครับ เพราะแก้วเองก็ไม่ได้อยากให้ยายอยู่คนเดียว"

"นั้นแก้วก็เตรียมของว่างให้คุณท่านนะ คุณท่านดื่มมัทฉะ ส่วนขนมเป็นอะไรก็ได้นะ คุณท่านชอบของหวาน"

"ok ครับพี่พร แก้วจะเตรียมของว่างให้คุณท่านนะครับ แล้วแก้วก็จะใช้โอกาสนี้ได้พูดคุยเรื่องของแก้ว"

ผมพูดกับพี่พรที่กำลังยิ้มมาให้ผม ผมรู้ว่าพี่พรหวังดีกับผม แต่ทำไมผมกลับรู้สึกไม่อยากไปหาคุณท่านเลย ไม่ได้นะ ผมต้องใจกล้า ถ้าไม่ได้ไปถามคุณท่านวันนี้ผมคงต้องคิดมากแน่ ผมก็เพิ่งรู้นะว่าคุณท่านชอบกินของหวาน อาหารเช้าที่คุณท่านทานก็หมดเกลี้ยงเลย 

"พี่แก้ว ไม่ต้องกลัวคุณท่านนะ คุณท่านน่ะเป็นคนใจดีมากๆ กล้วยเองก็ชอบคุณท่าน เพราะคุณท่านส่งเสียเงินให้กล้วยเรียนหนังสือ"

"จริงเหรอ คุณท่านเองส่งเสียกล้วยเรียนหนังสือเหรอ แสดงว่าเป็นคนใจดี แต่พี่ก็ยังรู้สึกกลัวคุณท่าน"

"นายกลัวคุณท่าน เพราะคุณท่านดูนิ่งใช่ไหม"

"มันก็ใช่ครับพี่พร แก้วเองก็ยังไม่รู้จักคุณท่านดี แถมคุณท่านก็ตัวใหญ่มากๆ แก้วแอบกลัวนิดหน่อย"

คุณท่านเป็นคนที่ตัวสูงและใหญ่มากๆ ถ้าผมไปยืนใกล้ๆ คุณท่าน ผมยังสูงไม่ถึงไหล่คุณท่านเลยด้วยซ้ำ ถ้าคุณท่านพลัก ผมคงกระเด็นไปแน่ๆ แล้วอีกอย่างน้ำเสียงของคุณท่านก็ดูสุขุม มันเลยทำให้ผมรู้สึกกลัวคุณท่าน 

"คิกๆ ก็ไม่แปลกใจนะแม่ ที่พี่แก้วจะกลัวคุณท่าน ก็ดูพี่แก้วกับคุณท่านสิ คนละไซซ์เลยนะ"

"ยังจะขำอีกนะ ดูใบแก้วสิ คงคิดอะไรในหัวแน่ๆ คุณท่านถึงจะดูน่ากลัว แต่คุณท่านเป็นคนที่ใจดีนะ"

"แก้วจะพยายามไม่กลัวคุณท่านนะครับ"

พี่สมพรและกล้วยหอมพูดบ่อยมาก ว่าคุณท่านเป็นคนที่ใจดี แล้วทำไมผมจะต้องกลัวด้วยล่ะ ผมก็คิดมากเกินไปจริงๆ นั่นแหละ 

"คุณท่านเอ็นดูแก้วนะ แล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นคุณท่านทานข้าวเช้าจนหมด แม้กระทั่งของหวานและผลไม้ หน้าที่ทำอาหารให้คุณท่าน คงต้องยกให้แก้วแล้วล่ะ"

"ผมดีใจนะที่คุณท่านชอบ ตอนแรกก็แอบกลัวว่าคุณท่านจะไม่ชอบ"

"พี่แก้วทำอาหารอร่อยขนาดนี้ กล้วยก็ยังชอบเลย แล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกที่กล้วยกินจุกมาก เพราะอาหารของพี่แก้วเลยนะ"

พี่สมพรและกล้วยหอมเอ่ยปากชมผมด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ กล้วยหอมเองก็ลูบท้องป่องเพราะกินข้าวไปเยอะมาก แล้วยังกินขนมกับผลไม้เข้าไปอีก พอเห็นทั้งสองพูดว่าอาหารอร่อย ผมเองก็รู้สึกดีใจมากๆ 

"พี่ดีใจนะที่กล้วยหอมชอบอาหารที่พี่ทำ วันหลังอยากกินอะไรก็บอกพี่ได้เลยนะ พี่จะทำให้เอง"

"จริงเหรอจ๊ะพี่แก้ว! นี่กล้วยจะได้กินอาหารพี่แก้วทุกวันเลยได้ไหม"

"ได้สิ เดี๋ยวพี่ทำให้นะ"

"แต่ก่อนจะทำให้กล้วยหอม แก้วต้องทำอาหารเที่ยงให้คุณท่านก่อนนะ"

สมพรพูดกับใบแก้วที่ยังลูบหัวกล้วยหอมลูกสาวของตนไม่หยุด เพราะกล้วยหอมเป็นเด็กที่น่าเอ็นดูแม้ว่าจะดื้อจนทำให้เธอปวดหัวก็ตามที แต่กล้วยหอมก็ยังเป็นเด็กดี

"จริงด้วย แล้วปกติคุณท่านทานอะไรเหรอครับตอนเที่ยง"

"ตอนเที่ยงคุณท่านทานอะไรไม่เยอะหรอก ส่วนมากมักจะทานอาหารที่เป็นจานเดียว ชอบทานผัดไทยนะ แต่แก้วจะทำเมนูอื่นก็ได้นะ เพราะคุณท่านเองก็ชอบอาหารไทยมากๆ"

"งั้นแก้วขอทำก๋วยเตี๋ยวหมูให้คุณท่านได้ไหม"

"หืม ก๋วยเตี๋ยวเหรอ? เอาสิแก้ว คุณท่านจะต้องชอบมากแน่ เพราะฉันก็ไม่เคยทำก๋วยเตี๋ยวในมื้อเที่ยงให้คุณท่านได้ทานเลย"

พอกล้วยหอมได้ยินว่าใบแก้วจะทำก๋วยเตี๋ยวให้คุณท่าน กล้วยหอมก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที น้ำซุปที่หอมอร่อยแล้วเส้นที่เหนียวหนึบ และเนื้อสัตว์ที่หนุ่มแน่นหวานลิ้น มันทำให้กล้วยหอมอยากกินมาก จนถึงขั้นกระตุกเสื้อใบแก้วเบาๆ 

"พี่แก้วทำเผื่อกล้วยด้วยสิ กล้วยก็อยากกินก๋วยเตี๋ยวเหมือนกัน"

"นี่นางกล้วยหอม เอ็งจะทำตาลุกวาวอะไรขนาดนั้น"

"กล้วยอยากกินนี่นาแม่ พี่แก้วทำอาหารอร่อยนี่นา"

"ได้สิครับ พี่จะทำเยอะๆเลย เผื่อทุกคนเลยนะ"

น้ำเสียงหวานใสของใบแก้วเอ่ยกับกล้วยหอมที่ดูทำหน้าตาหน้ารัก ออดอ้อนอยากจะกินก๋วยเตี๋ยวมาก ๆ จนใบแก้วเอ็นดูแล้วเอ็นดูอีก สมพรเองก็อยากจะเอ็ดลูกที่ดูจะเอาแต่ใจกับใบแก้ว

"เย้ๆ พี่แก้วใจดี ทำอาหารก็เก่ง แล้วก็สวยมากๆเลยด้วย กล้วยชอบพี่แก้วที่สุดเลย"

"อ๊ะ! กล้วยหอม"

"ตายแล้ว ๆ เดี๋ยวใบแก้วก็ล้มหรอก"

"ก็กล้วยดีใจนี่นา พี่แก้วใจดี"

เมื่อกล้วยหอมโดนสมพรดุ ก็ทำหน้าหงอยอย่างน่าเอ็นดู แต่มันก็สมควรดุจริงๆนั่นแหละ เพราะกล้วยหอมกระโดดกอดใบแก้ว จนใบแก้วเกือบหงายล้ม แต่ยังดีที่ใบแก้วยังทรงตัวได้ ทำเอาสมพรตกอกตกใจเป็นอย่างมาก 

"เฮ้อ ใบแก้วนายก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวมันจะทำไม่ทัน"

"ครับพี่พร"

"ให้กล้วยช่วยอะไรไหม กล้วยเป็นลูกมือที่ดีมากเลยนะ"

"ไม่ต้อง เอ็งไปดูนางอ้อนไป"

"แม่ชอบขัดตลอดเลย งั้นเดี๋ยวกล้วยไปดูแป๊บเดียว เดี๋ยวกล้วยรีบมาหานะจ๊ะ"

กล้วยหอมเมื่อพูดจบ ก็รีบวิ่งออกไปทันที ไปยังห้องพักของคนรับใช้ เมื่อไปแล้วสมพรนั้นก็ส่ายหัวและถอนหายใจ

"เฮ้อ มันดื้อมันซนจริง ๆ"

"ตามประสาเด็กแหละครับพี่พร กล้วยหอมเป็นเด็กร่าเริงและน่ารัก จนแก้วเอ็นดูมากเลยครับ เหมือนกับน้องสาวคนหนึ่งเลยครับ"

เป็นความจริงจากใจของผมเลย กล้วยหอมเป็นเด็กน่ารัก แม้ว่าจะซุกซนตามประสาเด็กก็ตาม เป็นเด็กพูดจาดี และเป็นคนแรกที่ผมได้เจอตั้งแต่วันแรกที่มาสมัครงาน ผมเอ็นดูกล้วยหอมเหมือนน้องสาวคนหนึ่งเลย ผมรู้สึกโชคดีมาก ที่ได้มาทำงานที่นี่ ได้พักอยู่อาศัยกับทุกคนที่ใจดีกับผม แม้ว่าพี่ชมพู่จะไม่ชอบผมก็ตาม แต่มันก็เป็นเรื่องธรรมดา มีคนชอบก็ต้องมีคนไม่ชอบ