ตอนที่ 9 แรกพบสบตา

"แม่ ๆ พี่แก้วสวยเนอะ ทำอาหารก็เก่ง"

กล้วยหอมสะกิดสมพรแม่ผู้ให้กำเนิดที่กำลังดูความเรียบร้อยบนโต๊ะอาหารอยู่ กล้วยหอมก็เอ่ยปากชมใบแก้วด้วยน้ำเสียงหวาน เพราะชอบใบแก้วมาก ๆ

"อืม เก่งจริง"

"ก็แค่ทำอาหารได้ ใคร ๆ ก็ทำได้"

ชมพู่ที่ยืนอยู่ในห้องอาหารด้วยนั้น มีสีหน้าบึ้งตึงและเอ่ยน้ำเสียงหงุดหงิดด้วยความไม่พอใจ เมื่อสมพรและกล้วยหอมเอ่ยปากชมใบแก้วไม่ขาดปาก และเธอก็อารมณ์เสียมาก ที่ต้องไปเปลี่ยนชุดมาใหม่ เพราะถ้าไม่เปลี่ยน สมพรก็ไม่อนุญาตให้เข้ามาในห้องอาหาร 

"งั้นพี่ชมพู่ก็ทำเหมือนพี่แก้วสิ แต่พี่คงทำไม่ได้หรอก แค่ไข่เจียวก็ยังทำไม่เป็นเลย แกะสลักก็ทำไม่ได้ สู้พี่แก้วไม่ได้สักนิด"

"นี่! อีผีตานี แกอย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับมันนะ"

"ก็มันเป็นความจริงนี่นา พี่แก้วทั้งสวยทั้งทำอาหารอร่อย แบร่ๆ"

"อีกล้วยหอม!"

ชมพู่ขึ้นเสียงใส่กล้วยหอมที่ทำท่าล้อเลียนแลบลิ้นใส่เธอด้วยความตลก มันทำให้ชมพู่หัวเสียมาก อยากจะเดินเข้าไปตบ แต่ติดที่มีสมพรอยู่ในนี้ด้วย

"เงียบได้แล้ว อยากให้คุณท่านได้ยินหรือไง"

"ป้าก็อบรมลูกป้าให้ดีสิ"

"ก็ลูกฉันมันพูดถูก ฉันจะไปว่าอะไรมันได้"

สมพรเอ่ยน้ำเสียงติดตลก และอยากจะขำออกมาดัง ๆ ที่กล้วยหอมลูกสาวของเธอพูดถูก คนอย่างชมพู่แค่ทอดไข่ก็ยังทำไม่เป็น ยังมีหน้ามาบอกว่าใคร ๆ ก็ทำอาหารที่ใบแก้วทำได้อีก แกะสลักผลไม่ใช่ว่าใครที่ไหนจะทำได้ง่าย ๆ ถ้าไม่ได้เรียนมา 

"นี่! ป้าสมพร"

"เสียงดังอะไรกัน"

"!!!"

ทุกคนหันไปตามเสียงทันที เมื่อได้ยินน้ำเสียงอันสุขุมของภูบดีที่เดินเข้ามาในห้องอาหาร ทำเอาชมพู่อ้าปากค้างด้วยความตกใจ สมพรและต้นกล้วยเมื่อเห็นท่าทางที่ดูตลกก็อยากจะขำออกมา แต่ก็ต้องอดกลั้นเอาไว้ เพราะภูบดีมาแล้ว 

"ไม่มีอะไรค่ะคุณท่าน นางชมพู่มันชอบพูดเสียงดัง"

"ป้าสมพร"

ชมพู่เอ่ยเรียกป้าสมพรพร้อมชักสีหน้าไม่พอใจ ที่สมพรพูดออกไปโดยไม่ไว้หน้าเธอเลย มันทำให้เธออับอายมาก เพราะอยู่ต่อหน้าภูบดี 

"ก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่าฉันไม่ชอบให้ใครเสียงดัง"

"พะ พู่ขอโทษค่ะคุณท่าน วันหลังจะไม่เสียงดังแล้วค่ะ"

"อยู่ที่นี่ห้ามเสียงดัง ฉันไม่ชอบให้ใครเสียงดัง ยิ่งเวลาฉันทำงาน ฉันต้องการความเงียบ"

"ขะ เข้าใจแล้วค่ะ พู่ขอโทษนะคะคุณท่าน"

ชมพู่หน้าเสียทันที เมื่อถูกภูบดีเอ่ยน้ำเสียงดุใส่ แถมนัยน์ตาสีน้ำทะเลก็มองมาอย่างเย็นชา ซ้ำยังมีสีหน้าที่ดูอารมณ์เสีย เพราะคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างชัดเจน ก่อนร่างสูงจะไปนั่งบนเก้าอี้ที่นั่งเป็นประจำทุกครั้งที่ทานข้าวที่บ้าน เพียงก้มมองมาบนโต๊ะเท่านั้น นัยน์ตาอันแสนเย็นชาก็ตกตะลึงกับอาหารตรงหน้า

"!!!"

"สวยใช่ไหมคะคุณท่าน ขนาดฉันเองก็ทำไม่เป็น"

สมพรเมื่อเห็นภูบดีตกตะลึงกับอาหารตรงหน้า ก็ยิ้มออกมาทันที เพราะมันน่ากินมากและก็สวยงามมาก เพราะใบแก้วใช้แตงโมแกะสลักเป็นถ้วยสำหรับใส่ต้มยำกุ้งและทุกเมนูล้วนมีผลไม้เป็นจานที่สวยงามมาก แถมกลิ่นอาหารก็หอมมาด้วยกระตุ้นต่อมความหิวทันที 

"ทั้งสวยทั้งน่ากินแบบนี้ ทำเอาฉันไม่กล้ากินเลย แถมกลิ่นอาหารก็หอมมาก"

"ใบแก้วเป็นคนทำเองค่ะคุณท่าน ฝีมือดีมากเลยนะคะ"

"หืม ใบแก้ว? เด็กผู้ชายที่เธอเอ่ยปากชมเหรอ"

ภูบดีเมื่อได้ยินชื่อ ก็เอ่ยถามสมพรทันที แค่ได้ยินว่าเป็นผู้ชายที่ทำอาหารเก่ง ก็ตกใจมากแล้ว แถมสมพรก็เอ่ยชมเป็นคนแรกอีก แล้วต้องมาตกใจกับชื่อที่แสนน่ารักเหมือนกับผู้หญิงอีกเหรอ 

"ใช่ค่ะคุณท่าน เด็กคนนี้ชื่อใบแก้วค่ะ"

"ชื่อน่ารักนะ แล้วอยู่ไหนล่ะ ฉันบอกให้มาหาตอนทานข้าวไม่ใช่เหรอ"

"เดี๋ยวก็มาค่ะคุณท่าน นางอ้อนไม่สบาย ใบแก้วมันเป็นห่วง เลยเอาข้าวไปให้ที่ห้องค่ะ"

"ดูเป็นเด็กที่ดีนะ ทำเอาฉันอยากเห็นแล้วสิ แล้วไหนอีกคน"

"ก็ไปด้วยกันค่ะคุณท่าน สักพักก็มาค่ะ คุณท่านทานข้าวก่อนดีกว่านะคะ"

สมพรเอ่ยกับภูบดีที่ดูสนใจใบแก้วมาก อาจเป็นเพราะว่าใบแก้วนั้นเป็นเด็กผู้ชายที่ชื่อน่ารักและยังทำอาหารเก่งเหมือนผู้หญิง ถ้าได้เห็นหน้าตาของใบแก้ว ภูบดีก็คงต้องตกใจอีกแน่ 

"ขนาดผักก็แกะสลัก มีฝีมือมากนะ ถ้าฉันได้ทานข้าวแบบนี้ทุกวัน คงมีความสุขมากแน่"

"อย่างงั้นดิฉันคงต้องให้ใบแก้วทำอาหารให้คุณท่านทานแล้วค่ะ คุณท่านถูกใจมากขนาดนี้"

"ดีเหมือนกัน"

ภูบดีเองรู้สึกชอบอาหารมื้อเช้าวันนี้มากนัก ขนาดไม่ได้ชิมก็รู้แล้วว่าคนทำนั้นตั้งใจทำมาก ดูใส่ใจรายละเอียดทุก ๆ อย่างแม้กระทั่งสิ่งที่เล็กที่สุด 

"อึก"

ชมพู่เมื่อเห็นภูบดีดูชื่นชอบอาหารที่ใบแก้วทำมาก ถึงขั้นอยากจะให้ใบแก้วเป็นคนทำอาหารให้ทานทุกวัน ทั้งที่ยังไม่ได้ชิม แต่ก็มั่นใจแล้วว่าอร่อยแน่นอน มันทำให้ชมพู่ยิ่งไม่ชอบใบแก้วมากกว่าเดิม จนเผลอชักสีหน้าออกมาโดยไม่รู้ตัว คุณท่านดูจะสนใจในตัวใบแก้วมาก 

"พี่พรครับ"

"ใบแก้ว เก่งกล้า มาเเล้วเหรอ มาสวัสดีคุณท่านเร็ว"

สมพรเรียกชื่อทั้งสองคน พร้อมกวักมือเรียกพวกเขาทันที ภูบดีเมื่อรับรู้ว่าคนที่ตนอยากเจอมาถึงเเล้วนั้น ใบหน้าอันหล่อคมก็หันไปมองพวกเขาสองคนทันที แต่นัยน์ตาสีน้ำทะเลนั้นดันไปสะดุดตากับร่างเล็กที่เดินตามหลังผู้ชายตัวใหญ่

"...."

"สวัสดีครับ"

เพียงใบแก้วมายืนต่อหน้าของภูบดีพร้อมเอ่ยน้ำเสียงใสทักทายเขาพร้อมพนมมือไหว้อย่างนอบน้อมแล้วนั้น มันดูน่ารักมากเลย 

ใบหน้าที่เล็กจิ้มลิ้มเหมือนกับเด็กผู้หญิง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกลมโตสดใสเหมือนกวางน้อย ริมฝีปากเล็กสีธรรมชาติเม้มด้วยความประหม่าช่างน่าเอ็นดู สีผิวที่ขาวเนียนสะดุดตาของเขา และรูปร่างที่ไม่เหมือนชาย เพียงแค่ไม่มีเนินอกที่อวบใหญ่เท่านั้น ช่างเป็นคนที่สะกดสายตาภูบดีมาก 

"อืม ชื่ออะไร อายุเท่าไหร่"

ภูบดีเอ่ยถามพวกเขาสองคน แต่สายตาของภูบดีจับจ้องมองไปที่ใบแก้ว จนสายตาทั้งคู่สบตามองกัน ทำเอาใบแก้วรีบหลบสายตาคมทันที 

"ผมเก่งกล้า อายุ 24 ครับ"

"ผมชื่อใบแก้วครับ อายุ 19 ปี ครับ"

"นายทำอาหารเก่งนะ"

"ข..ขอบคุณครับ"

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงติดขัด เพราะอึดอัดที่ภูบดีมองมาที่เขาตลอด ถึงจะดีใจที่ภูบดีชมว่าทำอาหารเก่ง แต่ทำไมถึงทำให้ใบแก้วรู้สึกอยากตีออกห่าง ทั้งที่ก็เจอกันครั้งแรก อาจเป็นเพราะสายตาที่ภูบดีมองมาที่ตน

"ชื่อไพเราะ ทำอาหารเก่ง หน้าตาดี ไม่เหมือนกับเด็กผู้ชายเลยนะครับ"

"เอ่อ ขอบคุณครับ พอดีได้แม่มาเยอะครับ ใคร ๆ ก็ว่าผมหน้าหวานเหมือนผู้หญิง"

ใบแก้วรู้ดีว่าหน้าตาของตนไม่ได้เหมือนผู้ชาย แถมร่างกายก็ไม่ได้บึกบึนอีกด้วย แม้ว่าจะมีคนหลายคนบอกว่าใบแก้วเหมือนผู้หญิงสักกี่ครั้ง ใบแก้วก็ยังเขินอายอยู่ดี จนใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มก้มลงเล็กน้อย โดยไม่รู้เลยว่าแก้มแดงระเรื่อ

"อืม ก็เหมือนผู้หญิงจริง ๆ ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้น"

"ดิฉันกับกล้วยหอมก็คิดเหมือนกันค่ะ ถ้าใบแก้วไม่ได้บอกว่าเป็นผู้ชาย ดิฉันก็ไม่รู้ค่ะ"

"แม่ ๆ พี่แก้วอายแล้วนะ"

กล้วยหอมพูดกับสมพรทันทีเมื่อเห็นใบแก้วหน้าแดงเพราะอายที่มีแต่คนบอกว่าเป็นผู้หญิง ภูบดีนั้นก็กระตุกยิ้มที่มุมปากทันที นัยน์ตามองใบแก้วไม่ละสายตานั้นก็หันมาสนใจอาหารตรงหน้าต่อ ภูบดีรู้ว่าใบแก้วอึดอัดที่ถูกเขามองตลอดเวลา ก็ใครใช้ให้สะดุดตาเขามากขนาดนี้กันล่ะ 

"...."

เก่งกล้าเมื่อรับรู้และเห็นมาตลอดนั้นว่าภูบดีมองใบแก้วตลอดเวลา มันก็ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจขึ้นมา ก่อนจะจับมือใบแก้วที่ยังคงไม่กล้าเงยหน้ามอง 

"พี่กล้า.."

เมื่อมือถูกสัมผัสใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มก็เงยหน้ามามองเก่งกล้าทันที รอยยิ้มอันแสนอบอุ่นยิ้มมาให้ใบแก้วเหมือนเคย ใบแก้วเองก็ยิ้มตอบรับด้วยความเป็นมิตร ทำให้คนที่สนใจอาหารถึงกับหันมามองใบแก้วทันที เมื่อได้ยินน้ำเสียงใสเอ่ยเรียกชื่อเก่งกล้า พอเห็นทั้งสองจับมือกัน นัยน์ตาก็เย็นชาขึ้นมาทันที

"เอาล่ะ พวกเธอออกไปกันได้แล้ว คุณท่านจะได้ทานข้าวสักที"

"ครับพี่พร"

"ให้พู่อยู่ดูแลคุณท่านนะป้าพร"

ชมพู่ออกตัวอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากออกไปจากห้องอาหาร ยังอยากที่จะอยู่มองภูบดีที่กำลังทานข้าวอยู่ โดยไม่หันมาสนใจใครอีก ส่วนใบแก้ว เก่งกล้า และกล้วยหอมนั้นก็รีบเดินออกไปทันที เมื่อสัมผัสถึงรังสีความเย็นชามาจากตัวภูบดี

"นะ ๆ ป้าสมพร"

"นางชมพู่ เกรงใจคุณท่านหน่อย"

"ไม่ต้องดูแลฉัน มีอะไรก็ไปทำเถอะ"

"ท..ทำไมล่ะคะ"

"ฉันอยากทานข้าวคนเดียว ออกไปได้แล้ว"

"ได้ค่ะคุณท่าน เดี๋ยวพวกดิฉันจะออกไปเเล้วค่ะ เชิญทานให้อร่อยนะคะ"

สมพรเอ่ยกับภูบดีที่เริ่มจะอารมณ์ไม่ค่อยดี ทั้งที่เมื่อเช้าก็อารมณ์ปกติดี ฟังจากน้ำเสียงสมพรก็รับรู้ได้ทันที บางทีภูบดีอาจจะเหนื่อย เพราะทำงานหนักเกือบทุกวัน ก่อนจะรีบลากนางชมพู่ออกมาจากห้องอาหารพร้อมตัวเอง เพราะถ้าไม่ลากมาด้วย เดี๋ยวก็พูดถามคุณท่านอีก 

"ทำเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ คิดว่าฉันจะสนใจหรือไง"