ตอนที่ 57 ลูกที่หน้าเหมือนนาย

"....."

เมื่อร่างสูงได้ยินแบบนั้นก็ชักสีหน้าด้วยความหงุดหงิดที่ใบแก้วไม่อยากให้ใครรู้ ทั้งๆ ที่ตัวร่างสูงนั้นอยากจะให้ทุกคนในบ้านหลังนี้รู้กันหมด เพราะอยากจะแสดงความเป็นเจ้าของกับใบแก้ว แต่ใบแก้วไม่อยากเปิดเผยให้กับใคร ไม่ได้โมโหที่ไม่ได้เอากับใบแก้ว แต่โมโหที่ใบแก้วอยากปิดบัง

"สงสัยก็ช่างแม่งไปสิ! พรุ่งนี้นายเป็นเมียฉันแล้วนะ ยังไงคนอื่นก็ต้องรู้อยู่ดี"

"ก็แก้วไม่อยากให้ใครรู้ ไม่งั้นเป็นเรื่องใหญ่แน่"

"ที่นายไม่อยากให้ใครรู้ เพราะไอ้เก่งกล้าใช่ไหม"

"ไม่ใช่พี่เก่งกล้าคนเดียว แก้วไม่อยากให้ใครรู้ทุกคนแหละครับ แล้วทำไมคุณท่านต้องไม่พอใจด้วย เรื่องแค่นี้ยอมให้แก้วไม่ได้เหรอครับ แก้วยอมคุณท่านหลายอย่างแล้วนะครับ"

คุณท่านคิดบ้างไหมว่าถ้าหากทุกคนรู้เรื่องนี้ ว่าแก้วกับคุณท่านเป็นสามีภรรยากัน ทุกคนในบ้านจะมองแก้วว่ายังไง แล้วจะคิดยังไงกับคุณท่านที่เลือกแก้วมาเป็นภรรยา ทั้งที่แก้วก็อยู่ที่นี่ได้ไม่นานเลยด้วยซ้ำ แก้วไม่อยากให้ใครสงสัยว่าทำไมเราสองคนถึงเป็นสามีภรรยากัน แก้วไม่อยากมีปัญหากับพี่ชมพู่ด้วย 

"เรื่องแค่นี้? นายบอกว่าเป็นเรื่องแค่นี้นี่นะ การที่นายเป็นภรรยาฉัน มันไม่สมควรจะต้องปิดบังเลยนะใบแก้ว แล้วนายคิดเหรอว่าฉันจะให้นายไปทำงานเป็นคนใช้เหมือนเดิม"

"หมายความว่ายังไงครับ? คุณท่านจะไม่ให้แก้วทำงานอีกเหรอ"

ใบแก้วถึงกับมีสีหน้าที่มึนงงและไม่เข้าใจ เมื่อคุณท่านบอกว่าจะไม่ให้ใบแก้วทำงาน ก่อนจะเอ่ยปากถามคุณท่านออกไปเพราะอยากจะได้ยินอย่างชัดเจนและยืนยันอีกครั้ง ว่าคุณท่านจะไม่ให้ใบแก้วทำงาน 

"ก็ใช่น่ะสิ นายเป็นเมียฉันแล้วนะ ทำไมจะต้องให้เมียเหนื่อยด้วย"

"ไม่เอา แก้วจะทำงานครับ แก้วเป็นเมียคุณท่านถึงกับไม่ให้ทำงานเลยหรอ อย่ามาบังคับชีวิตแก้วมากได้ไหม แค่นี้แก้วก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว"

"ทำไมนายถึงดื้อแบบนี้ใบแก้ว ไม่ชอบสบายเหรอ ชอบเหนื่อยหรือไง แล้วอีกอย่างฉันไม่ได้บังคับชีวิตนายนะ ฉันแค่ต้องการให้เมียของฉันอยู่อย่างสุขสบาย ไม่ใช่ว่าให้เป็นคนใช้"

ทำไมนายถึงดูพิลึกและไม่เหมือนกับคนอื่น ๆ ชอบมากหรือไงที่ทำงานหนัก ๆ ไม่อยากจะสบายอยู่บ้านชิว ๆ หรือไงกัน เป็นถึงเมียฉันจะให้ไปทำงานบ้านให้เหนื่อยทำไม หน้าที่ของเมียฉันคือกินนอนและช้อปปิ้ง และอยากจะทำอะไรก็ได้ที่อยากจะทำ ในฐานะภรรยาของฉันและคุณหญิงของตระกูลรัฐนากรณ์ 

"ยังไงแก้วก็ไม่เอา แก้วอยากทำงานครับ แก้วไม่ได้อยากนอนกินเหมือนอย่างที่คุณท่านต้องการ"

"ก็ได้! อยากจะเหนื่อยก็ตามใจนาย แต่ฉันจะให้นายทำแค่อาหารของฉันอย่างเดียวเท่านั้น และห้ามทำอย่างอื่นเด็ดขาด"

"ได้ไงกัน อย่างนี้แก้วก็เอาเปรียบทุกคนสิครับ"

"เอาเปรียบตรงไหนใบแก้ว นายเป็นเมียฉัน พวกเขาเป็นคนใช้จะเทียบกับนายได้ยังไง ดีแค่ไหนแล้วที่ฉันให้นายทำอาหาร"

"นิสัยไม่ดี เจ้าวงการชีวิตของคนอื่น แก้วยอมก็ได้ แต่เรื่องของเราสองคน ห้ามบอกให้คนอื่นรู้เด็ดขาด โดยเฉพาะกับคนในบ้าน"

ทำเอาร่างสูงคิ้วกระตุกกับประโยคที่ห้ามให้คนอื่นรู้ว่าเขาสองคนนั้นเป็นสามีภรรยากัน ใจจริงร่างสูงอยากเปิดเผยให้ทุกคนได้รู้ ว่าใบแก้วคือภรรยาของเขา แต่ใบแก้วอยากจะปกปิด เเละร่างสูงก็คิดว่าใบแก้วไม่อยากให้เก่งกล้ารู้ มันยิ่งทำให้ร่างสูงเกิดอาการหึงหวง แต่ก็ต้องจำใจยอม

"ได้ ถ้าไม่อยากให้ใครรู้ก็ขึ้นอยู่ที่ตัวนายแล้วแหละใบแก้ว เพราะว่าฉันจะกินนายไม่ว่านายจะทำอะไรหรืออยู่ที่ไหนก็ตาม ถ้าฉันอยากจะทำ นายก็ต้องยอมให้ฉันทำ"

"อะไรนะ ไหนคุณท่านบอกว่าจะไม่บังคับแก้วไง ไหนบอกว่าจะขออนุญาตจากแก้วก่อน"

"นายก็รู้ว่าฉันอยากมากแค่ไหน ให้ฉันทำไม่ได้หรือไง รู้ไหมว่าฉันไม่แข็งกับคู่นอนคนอื่น มันเป็นเพราะนายคนเดียว"

"คุณท่านหื่นกามแบบนี้ไง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก้วด้วย ที่คุณท่านไม่แข็ง แก้วยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ แล้วช่วยเอาออกไปได้แล้ว"

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย และไม่เข้าใจคุณท่านที่หาว่าตรงนั้นของคุณท่านไม่แข็งมันเป็นเพราะใบแก้ว ทั้งที่ใบแก้วก็ไม่ได้ทำอะไรให้กับคุณท่านเลย แล้วยังทำเหมือนกับว่าใบแก้วผิด แล้วต้องรับผิดชอบโดยการยอมให้คุณท่านเอาทุกเวลาหากคุณท่านมีอารมณ์ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ไหนหรือว่าใบแก้วทำอะไรอยู่ก็ตาม แถมตอนนี้คุณท่านก็ยังไม่คิดจะเอาออกอีก ยังคงเสียบคาไว้อยู่แบบนั้นจนใบแก้วรู้สึกอึดอัดเพราะข้างในยังมีน้ำเชื้อของคุณท่าน

"ฉันไม่ออก ฉันอยากอยู่ในตัวนาย รูของนายมันอุ่น"

"อึก พูดจาน่าเกลียด ถ้ามีลูกหยุดพูดจาแบบนี้นะครับ แก้วไม่อยากให้ลูกต้องมาฟังคำหยาบคายของคุณท่าน"

"ฉันไม่พูดต่อหน้าลูกหรอก แล้วนายอยากมีลูกกี่คน ชอบลูกชายหรือลูกสาว"

เมื่อใบแก้วได้ยินแบบนั้นก็มีสีหน้าเรียบเฉย และเบื่อคุณท่านที่มักจะเอาแต่ใจเสมอ ทั้งเรื่องการแต่งงานและเรื่องการมีลูกนั้นเป็นเรื่องที่ใหญ่สำหรับใบแก้ว แล้วก็ไม่คิดว่าคุณท่านจะจริงจังมากขนาดนี้ แถมตอนนี้ก็ยังจะมาถามอีกว่าอยากได้ลูกกี่คนและเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายแน่นอนว่าใบแก้วไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ 

"แก้วไม่เคยได้คิดเรื่องนี้ แล้วแก้วก็ไม่อยากท้องด้วย แต่เพราะคุณท่านบังคับแก้วให้มี จะเป็นลูกชายลูกสาวแก้วก็รักหมดแหละครับ"

"หึ งั้นเหรอ แน่นอนสิว่านายต้องรักลูกของเราสองคน แต่ฉันอยากได้ลูกสามคน ขอเป็นลูกชายทั้งหมด ขอไม่ให้เหมือนนาย"

"อะไรนะ! ทำไมต้องเอาแต่ลูกชาย คุณท่านไม่ชอบลูกสาวเหรอครับ แล้วทำไมต้องไม่ให้เหมือนแก้วด้วย"

ถึงจะไม่คิดว่าอยากจะมีลูกก็เถอะ แต่พอมาพูดเรื่องแบบนี้แล้ว ทำไมจะต้องให้ลูกเป็นลูกชายทั้งหมดด้วยล่ะ ลูกสาวก็ออกจะน่ารักและที่สำคัญไปกว่านั้นทำไมถึงไม่ให้ลูกหน้าเหมือนแก้ว แก้วเป็นคนอุ้มท้องนะลูกก็ต้องเหมือนแก้วมากกว่าคุณท่านสิ แล้วอีกอย่างแก้วก็ไม่อยากให้ลูกของแก้วหน้าเหมือนคุณท่านด้วย 

"ก็เพราะฉันคงหวงลูกสาวมาก แล้วถ้าหน้าเหมือนนายฉันยิ่งหวง ฉันไม่อยากให้ลูกเหมือนนายเพราะฉันคงเหนื่อยใจที่ต้องตามห่วงลูก กลัวว่าจะมีใครมาจีบลูกฉัน"

"อ๋อ งั้นขอให้ได้ลูกสาวทั้งสามคนเลย แก้วชอบเด็กผู้หญิง แล้วแก้วก็ชอบให้ลูกหน้าเหมือนแก้ว คุณท่านจะได้รู้สึกร้อนรนที่มีผู้ชายคนอื่นมาจีบลูก จนเหนื่อยตายไปเลย"

"ฉันกลัวจริง ๆ นะ ถ้ามีลูกสาวหรือลูกชายที่หน้าเหมือนนาย แต่ถ้านายอยากมีลูกสาวฉันยอมนายก็ได้นะ ถึงแม้จะรู้สึกหวงมากแค่ไหนแต่ฉันก็รักเขามากเหมือนกัน"

คุณท่านเอ่ยน้ำเสียงเศร้าแต่ก็แฝงไปด้วยความสุขเมื่อคิดถึงลูก ๆ ในอนาคตของเขา แถมแววตาก็ดูอ่อนโยนจนใบแก้วถึงกลับไม่อยากจะเชื่อสายตา คุณท่านดูแตกต่างไปจากเดิม จนใบแก้วรู้สึกว่ามันแปลกประหลาด แถมเรื่องในวันนี้ก็รวดเร็วไปเสียหมด และไม่คิดเลยว่าคนอย่างคุณท่านจะคิดถึงขนาดนี้ได้ ทั้งเรื่องจดทะเบียนสมรสและเรื่องลูก คุณท่านดูจริงจังและดูอยากจะมีมากๆ ด้วย แต่ใบแก้วไม่ได้ต้องการอะไรเลยสักนิด 

"อึ้ย! ใครอยากจะมีลูกกับคุณท่าน แก้วไม่ได้อยากมีซะหน่อย เพราะงั้นอีกนานเลยครับที่จะพูดเรื่องนี้กัน ไปเพ้อฝันเอาเองนะครับ เพราะแก้วยังไม่พร้อม"

"จะมีตอนไหนก็ได้ แต่ขอให้เป็นลูกฉันกับนายก็พอแล้ว"

"....."

เอาอีกแล้วทั้งน้ำเสียงทั้งแววตาทั้งคำพูดดูอ่อนโยน จนแก้วรู้สึกขนลุกกับท่าทางที่ดีของคุณท่าน อะไรกันไม่เจอหน้ากันหลายวันคุณท่านก็เปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้เลยเหรอ แก้วไม่คิดเลยว่าคุณท่านจะมีมุมแบบนี้ด้วย แก้วเห็นแต่มุมที่นิสัยเสียและโรคจิต เอาแต่ใจที่ 1 จนแก้วเอื่อมระอากับคุณท่าน

"บางทีแก้วกับคุณท่านอาจจะยังไม่มีลูกกันก็ได้ เดี๋ยวคุณท่านก็เบื่อแก้วไปเอง"

"นายคิดว่าฉันจะเบื่อนายง่ายๆ เหรอ ไม่ใช่เลยใบแก้ว การมีนายอยู่ในชีวิตของฉันเป็นเรื่องที่สนุก ฉันถึงยัดเยียดสถานะนี้ให้กับนายไง"

"แต่สำหรับแก้วมันไม่ได้สนุกเลยสักนิด เพราะงั้นคุณท่านอย่าบังคับแก้วมากเลย แก้วอยากใช้เวลาทบทวนความคิดของตัวเองให้มากกว่านี้ก่อน หวังว่าคุณท่านจะให้เวลากับแก้ว"

"อืม ได้สิ ฉันให้เวลากับนายได้อยู่แล้ว เพราะว่านายเป็นของฉันแล้วใบแก้ว มันทำให้ฉันรู้สึกสบายใจที่จะไม่มีใครมาแย่งนายไปจากฉัน"

เมื่อใบแก้วได้ยินคำพูดของคุณท่านนั้นก็เอียงหัวด้วยความใคร่สงสัย ว่าใครจะมาแย่งตัวเองไปจากคุณท่านและอีกอย่างใบแก้วก็ยังไม่อยากยอมรับว่าเป็นของคุณท่านแล้ว ใบแก้วจึงอยากจะใช้เวลาในการคิดและการยอมรับในสิ่งที่จะเป็นต่อจากนี้ 

"ใครจะมาแย่งแก้วไปจากคุณท่าน คุณท่านก็คิดมากเกินไปแบบนี้ไง ไม่มีเหตุผลเอาซะเลยนะครับ"

"ก็ไอ้เก่งกล้าไง นายไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่ามันชอบนายมากขนาดไหน"

"แก้วก็บอกไปแล้วไงครับว่าพี่เก่งก็ไม่ได้คิดอะไรกับแก้ว แล้วคุณท่านก็แกล้งพี่เก่งกล้า ทำไมถึงเป็นคนนิสัยไม่ดีแบบนี้ครับ"

"ก็เพราะนายใสซื่อเกินไปแบบนี้ไง นายตามไอ้เก่งกล้าไม่ทันหรอกนะ ฉันเป็นผู้ชาย ฉันเห็นแววตาของมันฉันก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไงกับนาย ฉันเลยไม่สบายใจไงถึงได้อยากครอบครองนายให้เร็ว"

ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงไปด้วยความไม่พอใจที่ใบแก้วยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ว่าเก่งกล้านั้นคิดยังไงกับตัวเอง เพราะไร้เดียงสาใสซื่อจนเกินไป จนร่างสูงกระวนกระวายไปหมด เพราะไม่อยากให้ใครมายุ่งกับใบแก้วคนที่เขาหมายปอง 

"ก..ใกล้เกินไปแล้วนะครับ แก้วอึดอัดนะครับคุณท่าน เพราะงั้นรีบเอาของคุณท่านออกไปได้แล้ว"

"ไม่ ฉันจะไม่เอาออกจนกว่าจะพูดคุยกันรู้เรื่อง นายเป็นห่วงมัน นายไม่ได้ชอบมันใช่ไหม"

"เฮ้อ แก้วก็บอกคุณท่านไปแล้วไงครับ ว่าแก้วคิดกับพี่เก่งกล้าเป็นเพียงแค่พี่ชายเท่านั้น แล้วแก้วจะเป็นห่วงพี่เขาไม่ได้เหรอครับ เพราะพี่เขาดีกับผมมากเลยนะครับ"

"ฉันก็ดีได้เหมือนกัน ดีกว่าไอ้เก่งกล้ามากด้วยซ้ำ ฉันดูแลยายของนาย ดูแลคนในครอบครัวของนายเพียงคนเดียวเป็นอย่างดี ไอ้เก่งกล้ามันทำแบบฉันไม่ได้หรอกนะ"

ร่างบางถึงกับคิ้วขมวดด้วยความหงุดหงิดกับอารมณ์และท่าทางตอนนี้ของคุณท่านที่ดูจะอารมณ์เสียเป็นอย่างมาก จนร่างบางเหนื่อยที่จะพูดกับคุณท่าน ยิ่งพูดก็ยิ่งไม่เข้าใจและหัวเสียมากกว่าเดิม โดยเฉพาะกับคุณท่านที่ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย มันไม่ดีหรือไงที่มีคนที่ดีมาทำดีกับเราด้วย โดยที่ไม่ได้หวังผลอะไรกับเรา ยกเว้นคุณท่านที่หวังผลประโยชน์ของตัวเอง

"คุณท่านอิจฉาเหรอครับ ทำไมถึงดูไม่พอใจมากขนาดนี้ด้วย แล้วอีกอย่างที่คุณท่านดูแลยายของแก้วนั้น ก็เพราะจะเอามาต่อรองกับแก้วและให้แก้วยอมแพ้ไงครับ และมันก็ได้ผลด้วย สะใจมากเลยใช่ไหมครับ"

"ก็เพราะว่าฉันไม่ชอบที่นายเห็นคนอื่นดีกว่าฉันไง ทั้งที่ฉันให้กับนายได้ทุกอย่างใบแก้ว ยกเว้นว่านายจะหนีไปจากฉัน"

"คุณท่านหยุดระแวงได้แล้วครับ แล้วอีกอย่างแก้วหนีคุณท่านไม่รอดหรอกครับ เพราะตอนนี้คุณท่านได้แก้วไปครอบครองแล้วนี่ครับ"

"มันก็จริงที่นายเป็นของฉัน แต่ฉันก็ระแวงอยู่ดี ก็ดูนายสิใครใช้ให้หน้าตาดีล่ะ แถมหุ่นก็ดี ถ้าผู้ชายคนไหนไม่มองก็คงบ้าแล้ว"

คุณท่านเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งเต็มไปด้วยความหึงหวงใบแก้ว ถึงแม้ว่าใบแก้วจะเป็นของเขาแล้ว แต่คุณท่านก็ยังคงรู้สึกหึงหวงและระแวงอยู่ดี เพราะใบแก้วสวยขนาดนี้ใคร ๆ ก็ต้องชอบอยู่แล้ว นิสัยก็ยังเป็นมิตรกับคนอื่น จนคุณท่านรู้สึกหวงมากกว่าเดิมกับนิสัยที่แสนดีของใบแก้ว 

"แก้วไม่อยากจะพูดคุยกับคุณท่านแล้ว ยิ่งพูดด้วยกันก็ยิ่งไม่รู้เรื่อง แก้วอยากนอนแล้วครับ รีบเอาตรงนั้นออกไปได้แล้ว แก้วจะกลับห้องไปนอน"

"นายนอนห้องฉันนี่แหละ จะไปนอนห้องนั้นทำไม แล้วอีกอย่างนะฉันไม่เอาออกหรอก เพราะฉันจะใส่อยู่แบบนี้ทั้งคืน"

"เอาแต่ใจอีกแล้วนะครับคุณท่าน ทำไมถึงทำให้แก้วรู้สึกเหนื่อยใจได้มากขนาดนี้ งั้นแก้วจะนอนที่นี่ก็ได้ แต่ช่วยเอาของคุณท่านออกไปด้วยครับ แก้วอึดอัดจริงๆ"

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงเบาด้วยความเหนื่อยล้า และขี้เกียจจะเถียงกับคุณท่านแล้ว เพราะยิ่งพูดกันมากเท่าไหร่ก็ยิ่งพูดไม่รู้เรื่อง แถมตอนนี้ก็อยากจะรีบนอนแล้วด้วยเพราะรู้สึกอ่อนเพลียและรู้สึกอึดอัดตรงนั้นที่ยังคงมีของคุณท่านเสียบคาเอาไว้

"ได้ฉันจะเอาออก ที่ฉันเอาแต่ใจกับนาย ก็เพราะนายไม่ให้ฉันไง ตกลงนายนอนที่นี่กับฉันนะ เพราะฉันอยากจะกอดนายทั้งคืน ในวันพรุ่งนี้ฉันจะพานายไปจดทะเบียนสมรส"

"อืม ก็ได้ครับ แต่แก้วขอไปหายายด้วยนะครับ"

"ได้สิ หลังจากจดทะเบียนสมรสกันเสร็จ ฉันจะพานายไปหายายที่บ้านสวนของตระกูลฉัน  และในวันพรุ่งนี้นายจะเป็นภรรยาของฉันอย่างสมบูรณ์"

---