บทที่ 78

“บอกให้ทอมกับจอห์นเตรียมตัวไปคฤหาสน์เจ้ากรมการคลัง” ไซรัสสั่งกระชับ เหมือนจะบอกอารีว่าให้ปล่อยโทมัสทำตามใจอยู่ในที พี่ใหญ่ของกลุ่มผู้ติดตามจึงได้แต่ส่งสายตาปรามเด็กหนุ่มที่ยิ่งนับวันก็ยิ่งพูดจาฉะฉาน หาช่องยืนกรานว่าตัวเองทำถูกได้ทุกครั้ง ก่อนออกไปทำตามคำสั่ง

พอหัวหน้าผู้คุ้มกันนายท่านก้าวขาพ้นห้อง เด็กหนุ่มที่เพิ่งโดนดุโดนปรามก็ถาม น้ำเสียงแหบห้าว “นายท่าน ให้ข้าไปด้วยไม่ได้รึ อยู่ที่นี่โดนลูคัสกับอารีดุทั้งวัน รำคาญจะแย่แล้ว”

“ข้าไปธุระปะปังสำคัญ จะให้เจ้าไปพูดโพล่งจนเสียเรื่องได้รึ? ให้เจ้าอยู่ที่นี่ คอยเรียนรู้จากลูคัสกับอารีก็ดีแล้ว” ไซรัสเอ่ยพลางเก็บเอกสารบัญชีเข้าลิ้นชักที่เล็กจนแทบมองไม่ออกว่าใช้เก็บอะไรได้บ้าง แล้วลั่นกุญแจ

พอเห็นนายท่านพูดชัดเจน เด็กหนุ่มก็ไม่กล้าเซ้าซี้เรื่องเดิมอีก

โทมัสรีบก้าวไปหยิบเสื้อคลุมสีดำที่ดูเรียบแต่สุภาพและหรูหราสมสถานะพ่อค้าผู้ทรงอิทธิพลส่งให้ ปล่อยให้นายท่านจัดเครื่องแต่งกายให้เข้าที่

เงียบได้ไม่เท่าไหร่ เด็กหนุ่มก็อดออกปากชวนคุยเรื่องใหม่ไม่ได้

“วันนี้ช่วงบ่ายลูคัสจะพาช่างตัดเสื้อไปที่คฤหาสน์แกรนเทรนท์ เอาชุดแต่งงานที่เสร็จสมบูรณ์แล้วไปให้คุณหนูอัยน์นาลองสวมเป็นครั้งสุดท้ายก่อนใช้จริงวันพรุ่งนี้ นายท่านน่าจะไปดูสักหน่อย”

ไซรัสชะงักไปเล็กน้อย ก่อนถาม

“ว่าที่นายหญิงเจ้านางชอบหรือเปล่าล่ะ”

“ชอบใจหรือไม่ชอบใจก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าช่างตัดเสื้อกับพวกคนงานประทับใจคุณหนูมากเชียวล่ะ” พอเห็นว่านายท่านนิ่งฟัง โทมัสก็รีบรัวลิ้นเล่ายาวเหยียด “เห็นช่างตัดเสื้อว่า คุณหนูทั้งเป็นคนอ่อนโยน เรียบง่าย สมถะ แล้วก็ถ่อมตัว เสนออะไรแพงๆ สวยๆ ให้ ก็ไม่กระตือรือร้นหรือตื่นเต้นอยากได้อยากมีเหมือนผู้หญิงคนอื่น คุณหนูบอกว่าขอแบบที่เรียบง่ายที่สุดดีกว่า นายช่างกับคนอื่นๆ จะได้ไม่ต้องยุ่งยากนักเพราะเวลาก็กระชั้นชิดเหลือเกิน แถมยังบอกอีกว่า นายช่างเห็นว่าอะไรดีอะไรงามคุณหนูก็เห็นดีด้วยเพราะแบบตัดเย็บเสื้อผ้าที่วาดให้ดูก็สวยงามทั้งนั้น นายช่างใหญ่กับพวกลูกมือนี่ถึงขั้นตัดชุดไปก็ยิ้มไป ทุกฝีเข็มทุกเส้นด้าย ดูใส่ใจเสียยิ่งกว่าตอนทำงานชิ้นไหนๆ ที่เคยทำมา”

ช่างซื้อใจคนเสียจริง เป็นอีกครั้งที่ไซรัสไม่รู้ตัวว่าเผลอยิ้มออกมา

“เอาเถอะ ถ้าทุกคนพอใจก็ดีแล้ว” เขาตัดบทสั้นๆ ก่อนเดินออกจากห้องทำงานพร้อมหีบไม้ขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กสองใบ จึงไม่ทันเห็นว่าสาเหตุที่โทมัสไม่เดินตาม ไม่อ้าปากซักถามหรือเล่าเรื่องอะไรอีก เพราะมัวแต่ยืนยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยอยู่ด้านหลัง

“นายท่านนี่ตกหลุมรักคุณหนูจริงๆ นั่นแหละ” เด็กหนุ่มผมทองพึมพำเมื่อนายท่านคล้อยหลัง

ยืนยิ้มอยู่ครู่หนึ่ง โทมัสก็ลูบคางอย่างที่เลียนแบบมาจากพวกผู้ใหญ่

“ไม่สิ ต่อไปต้องเรียกนายหญิง...อือ...ต้องเรียกนายหญิงสิ ถึงจะถูก” ผู้ติดตามที่ได้ชื่อว่าอายุน้อยที่สุดเอ่ย แววตามาดหมาย “ต้องไปเตือนให้ทุกคนเรียกให้ถูก ต้องบอกให้คนอื่นๆ ใช้คำพูดคำจาให้ดี จะสุภาพให้เกียรตินายหญิงน้อยกว่านี้ไม่ได้!”

หลังพบปะมอบของกำนัล และพูดคุยจนแน่ใจ ว่าเจ้ากรมการคลัง และนายทหารร่างท้วม โรเบิร์ต เมอร์สัน ยิ่งเชื่อว่าเขายังยึดมั่นในความคิดเดิม แม้รู้ดีว่าคนทั้งคู่น่าจะได้รับบัตรเชิญจากว่าที่พ่อตาเขาแล้ว แต่ไซรัสก็ยังไม่ลืมออกปากเชิญคนทั้งคู่ไปร่วมงานแต่งงานที่จะจัดขึ้นอย่างกะทันหันในวันพรุ่งนี้ด้วยตัวเองอีกครั้ง และคนทั้งคู่ก็ตกปากรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ พร้อมทั้งอวยพรให้เขาเสียยกใหญ่

 ก่อนกลับ ผู้มีประสบการณ์ครองเรือนทั้งสองราย ยังพากันแนะนำกลเม็ดเคล็ดลับชนิดที่ทำเอาสาวใช้ในคฤหาสน์หน้าแดงจนไม่รู้จะแดงอย่างไรให้เขา นัยว่าจะสนับสนุนให้รีบหาความสำราญเต็มที่ ก่อนที่เจ้าสาวจะจับได้ว่าเขาคิดไม่ซื่อต่อบิดา ยิ่งรีบสร้างทายาทไว้เสียก่อนได้ยิ่งดีเพราะท้ายที่สุดแล้วสตรีก็มักเลือกบุตรธิดาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ

ฟังสิ่งละอันที่ท่านผู้มีประสบการณ์สอนสั่งแล้ว ไซรัสก็ได้แต่นึกขัน

ก่อนหน้านี้ เขาเชื่อว่าตัวเองรู้มากกว่าใครต่อใครในดินแดนนี้ ไม่นึกว่าจนถึงตอนนี้ถึงได้รู้ ว่าตัวเองยังขาดประสบการณ์หนึ่งอย่าง นั่นคือ การแต่งงาน

มาเวเนเซียหนนี้ ช่างมีแต่เรื่องจริงๆ  คนจะเข้าพิธีแต่งงานในวันพรุ่งนี้อดนึกถึงว่าที่เจ้าสาวไม่ได้

ดูจากสายตาที่เธอใช้จ้องมองเขาตอนนั้นแล้ว ไซรัสก็พอเดาออก ว่าครึ่งหนึ่ง เธอเลือกให้เรื่องราวกลายเป็นแบบนี้เพราะอะไร และยิ่งเดาได้ไม่ยาก ว่าเหตุผลอีกครึ่งคงเกี่ยวข้องกับเรื่องเจ้ากรมการเมือง

แม้การตัดสินใจแต่งงานกับชายที่ตนยังไม่รู้จักตัวตนดีพอ มันออกจะเป็นการตัดสินใจที่เขารู้สึกว่าช่างไร้สาระและบ้าบิ่นสิ้นดี แต่ลึกๆ แล้วเขาก็ยังอดชื่นชมเธอไม่ได้

ในช่วงเวลาที่น่าจะกำลังโศกเศร้าสับสน อัยน์นาตัดสินใจเด็ดขาดนัก

ทั้งๆ ที่เธอน่าจะรู้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ แต่เมื่อคิดตกแล้ว แววตาเธอก็ไร้ร่องรอยความลังเล ไม่มีแววหวาดพะวงว่าอาจต้องเผชิญเรื่องเลวร้าย ดูคล้ายจะพร้อมเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่างไม่ต่างอะไรไปจากแววตานักรบ