บทที่ 91

ห้องครัวในอาคารหลังนี้ เป็นห้องขนาดกลาง แฝงตัวอย่างเร้นลับทางมุมขวาของตัวอาคาร โดยตั้งอยู่ลึกเข้าไปจากห้องกว้างที่มีเพียงโต๊ะไม้ตัวยาวขนาดราวสามสิบที่นั่งและภาพเขียนประดับผนังรูปเทือกเขาแสนสมจริง

แม้จะตั้งอยู่ชั้นล่างสุดเช่นเดียวกับโถงซึ่งเปิดเป็นร้านอัญมณีและแพรพรรณ แต่มองจากด้านหน้าร้าน กลับดูไม่ออกว่าที่นี่เองก็มีสถานที่ประกอบอาหารไม่ต่างอะไรไปจากคฤหาสน์หรือบ้านเรือนทั่วๆ ไป

อัยน์นากวาดสายตาสำรวจโครงสร้างภายในอาคารโดยอัตโนมัติ ปราดตาดูครู่เดียว เธอก็แน่ใจ ว่าเจ้าของอาคารคนล่าสุดคงไม่ได้ใส่ใจเรื่องอาหารการกินสักเท่าไหร่ ห้องครัวจึงกลายเป็นพื้นที่ส่วนเดียวที่ยังคงดูเก่าคร่ำคร่า ไม่ได้ตกแต่งด้วยเครื่องครัวชั้นดี ทั้งยังไม่มีแผ่นหินตัดกรุพื้นหรือผนังอย่างพื้นที่ส่วนอื่นๆ

ปล่องไฟปล่องใหญ่ที่สร้างแนบสนิทกับผนังตะวันตกมีรอยแตกร้าว เตาอบขนมปังก็ยังก่อจากอิฐดูโบร่ำโบราณ ถาดอบขนมปังทุกใบล้วนบิดๆ เบี้ยวๆ

นี่มันห้องครัวร้างหรือไง?

ยืนดูอะไรต่อมิอะไรอยู่ครู่เดียว ชายผิวตกกระ รูปร่างเตี้ยแต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ก็รีบเดินกึ่งวิ่งตามเข้ามาในห้องแล้วค้อมศีรษะให้เธออย่างนอบน้อม

“นายหญิง”

กิริยาและคำพูดสั้นๆ จากคนมาใหม่ เรียกรอยยิ้มพึงพอใจจากโทมัสได้เหมือนๆ กับตอนที่พวกคนงานนับรายไม่ถ้วนค้อมหัวให้เธอ

ในที่สุดอัยน์นาก็เข้าใจ

ดูเหมือนว่าในช่วงระยะเวลาสั้นๆ จะมีใครสักคนซักซ้อมให้คนงานในอาคารหลังนี้ต้อนรับ ‘นายหญิง’ อย่างสุภาพและนอบน้อม...บางทีอาจเป็นเด็กหนุ่มข้างกายเธอรายนี้นี่ละ

“นายหญิงอยากดูว่าบ่ายนี้จะทำของว่างอะไรได้บ้าง” โทมัสบอกฉะฉานไร้ร่องรอยความเกรงใจ ทั้งน้ำเสียงทั้งคำพูดที่เด็กหนุ่มใช้ รวมกันแล้ว ชวนให้นึกถึงภาพหัวหน้าคนรับใช้ในคฤหาสน์แกรนเทรนท์ออกคำสั่งคนงาน

ทุกกิริยาอาการที่เห็น ทำให้อัยน์นาแน่ใจ ว่าโทมัสน่าจะติดตามไซรัสมานานกว่าหลายๆ คนในอาคารหลังนี้ ถึงได้ดูมีอภิสิทธิ์ทั้งที่อายุยังน้อย

ในเมื่อติดตามกันมานานกว่าคนอื่น ก็ต้องรู้อะไรดีๆ ที่คนอื่นไม่รู้...

ไวเท่าความคิด นายหญิงคนใหม่ก็เริ่มแผนการ ‘เปิดปากด้วยของกิน’

“ฉันอยากรู้ว่าเราจะมีวัตถุดิบพอทำของว่างที่เธอชอบได้หรือเปล่าน่ะ” เธอคลี่ยิ้มให้เด็กหนุ่มอีกหน ก่อนถามด้วยความใส่ใจอย่างที่สุด “มีขนมที่เธอชอบเป็นพิเศษหรือกำลังอยากกินบ้างไหม ฉันไม่ได้ทำขนมนานแล้ว ก็เลยอยากลองยืดเส้นยืดสาย อยากกินอะไรก็บอกได้เลยนะจ๊ะ”

ถึงปากจะบอกว่าอยากทำขนม แต่สุดท้ายนายหญิงคนใหม่ก็แสดงฝีมือทำอาหารมื้อกลางวันรวบไปด้วย พ่อครัวที่ดูเหมือนเอาเข้าจริงแล้วจะไม่ได้ทำอาหารเก่งกาจอะไรเลยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ดีใจที่ภรรยานายจ้างอุตส่าห์ลงมาช่วยทำอาหาร ทั้งยังช่วยสอนเคล็ดลับการปรุงรสแถมให้เสียเยอะ

จากการพูดคุยระหว่างช่วยกันปรุงอาหารและขนมกับพ่อครัวร่างเตี้ย อัยน์นาก็ได้เรียนรู้ว่าผู้คนในอาคารหลังนี้ตั้งแต่นายใหญ่ไปจนถึงคนงานขนสินค้าล้วนกินอาหารชนิดเดียวกัน และทุกมื้ออาหารที่ว่านี้ก็จะเป็นอาหารจานเดียว ประกอบด้วยขนมปัง ผักผลไม้ และเนื้อสัตว์ชนิดต่างๆ หมุนเวียนผลัดเปลี่ยนไปตามอารมณ์คนปรุง

เมื่อถึงเวลาอาหาร คนงานทุกคน รวมถึงโทมัสและกลุ่มหัวหน้างานอย่างอารี ลูคัส ทอม จอนห์ และราจีฟที่ตอนนี้ดูเหมือนจะทำธุระให้ไซรัสติดพันอยู่ต่างเมือง จะพากันมานั่งล้อมโต๊ะตัวยาว แล้วจัดการอาหารส่วนของตนพลางพูดคุยจิปาถะ เมื่อหมดเวลาพักก็แยกย้ายกลับไปทำงานอย่างรู้หน้าที่

วิถีชีวิตของผู้คนในอาณาจักรสี่ชั้นหลังนี้ทำให้เธอทึ่ง

จากที่เจ้ากรมการเมืองตรวจสอบมา ผู้ติดตามไซรัสทุกราย รวมทั้งคนงานหลายชีวิตที่ผู้ชายคนนี้จ้างไว้ ล้วนเป็นชนชั้นล่างในหมู่ชนชั้นล่าง ทั้งอย่างนั้น ผู้ชายทุกคนที่เธอเห็นในอาคารหลังนี้กลับดูสะอาดสะอ้าน สงบนิ่ง สุภาพรู้กาลเทศะ ทั้งยังใช้ชีวิตเป็นระบบระเบียบเสียยิ่งกว่าชายชนชั้นอภิสิทธิ์หลายๆ คน

อัยน์นาจำได้แม่นว่าพ่อค้ารายนี้เพิ่งจะปรากฏตัวในอาณาจักรนี้ได้ไม่ถึงสามเดือน จึงอดสงสัยไม่ได้ ว่าเขาเก่งกล้าสามารถถึงขั้นใช้ระยะเวลาเพียงสั้นๆ ก็สามารถอบรมสั่งสอนให้คนเหล่านี้เปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ตัวเองต้องการ หรือว่าจริงๆ แล้วการปรากฏตัวของไซรัสเป็นแผนการ และคนเหล่านี้ก็ล้วนเป็น ‘ทหาร’ หรือ ‘สายลับ’ ที่แฝงตัวอยู่ในเวเนเซียมานานเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด

ถ้าเป็นอย่างหลังจริง อัยน์นาแน่ใจว่าไม่ช้าก็เร็วใครสักคนในกลุ่มพวกเขาต้องเผยพิรุธให้เธอจับสังเกตอะไรได้ สิ่งที่เธอควรทำไม่มีอะไรยุ่งยากเลย ก็แค่สร้างความสนิทสนมแล้วคอยจับตาดูอย่างแนบเนียนเท่านั้น...

“นายหญิง”

น้ำเสียงสุขุมที่อัยน์นาจำได้ว่าเป็นเสียงลูคัส เรียกให้เธอ พ่อครัว และโทมัส ละสายตาจากเตาอบขนมปังแทบจะพร้อมกัน

“ลูคัสขอรับ”

“จ้ะ ฉันจำได้” อัยน์นาคลี่ยิ้มอ่อนโยนสดใส ชวนให้นึกถึงดอกไม้กลีบบางที่ทอประกายอยู่ท่ามกลางแสงตะวัน

เธอจำได้ว่าไซรัสมักปรากฏกายในวงสังคมพร้อมผู้ติดตามรายนี้ ทั้งยังไว้ใจมอบหมายให้เป็นผู้จัดการร้านค้า...

ถ้าโทมัสเป็นคนที่น่าจะรู้จัก ‘นายท่าน’ มากกว่าใคร อีกทั้งน่าจะได้รับความเอ็นดูไม่น้อย จึงดูมีอภิสิทธิ์ขึ้นมาทั้งที่ไม่มีหน้าที่รับผิดชอบชัดเจน ลูคัสก็น่าจะมีความคิดความอ่านเรื่องการทำธุรกิจใกล้เคียงกับพ่อค้าลึกลับรายนี้มากที่สุด

อืม... มองเด็กหนุ่มกับผู้จัดการร้านค้าแล้ว อัยน์นาก็เออออกับตัวเองในใจ

แปลว่า ถ้าอยากรู้นิสัยพื้นฐานและการมองโลกของไซรัส ก็ให้เลียบเคียงถามจากโทมัส แต่ถ้าอยากรู้ว่าผู้ชายน่าโมโหนั่นเจ้าเล่ห์รอบจัดแค่ไหน ให้เอาความเจ้าเล่ห์รอบจัดที่ลูคัสมีทั้งหมดมาตั้งเป็นระดับความเจ้าเล่ห์พื้นฐานที่ไซรัสมีติดตัว