บทที่ 92

“นายท่านมีเรื่องอยากปรึกษานายหญิง...” ผู้จัดการร้านหนุ่มขยับริมฝีปากพูด หลังนิ่งงันไปชั่วครู่

“พอจะรู้ไหมจ๊ะ ว่าเรื่องอะไร” เธอเจตนาถามลองเชิง

ไม่แปลกใจนักที่อีกฝ่ายเลือกคลี่ยิ้มน้อยๆ แล้วผายมือคล้ายเชื้อเชิญให้เธอเดินนำออกจากห้องครัว พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “เชิญนายหญิงที่ห้องทำงานนายท่านดีกว่า นายท่านน่าจะตอบคำถามนี้ได้ดีกว่ามากนัก”

คนคนนี้มีส่วนคล้ายคนน่าโมโหนั่นจริงๆ นั่นแหละ

อัยน์นาพยักหน้าน้อยๆ ให้อีกฝ่ายแทนการรับรู้ ก่อนก้าวขาเดินนำอย่างไม่รีบร้อน สองขาก้าวไป ในใจก็อดคิดไม่ได้ ว่าหลักการ ‘ดูนายให้ดูบ่าว’ ที่มีมาแต่โบราณช่างน่าอัศจรรย์

นายบ่าวมักเรียนรู้จากกันและกัน...

คนเราจะสนิทสนมรู้ใจกันได้ ต้องมีบางสิ่งคล้ายคลึงกัน...

ทั้งๆ ที่เรื่องเหล่านี้เป็นเพียงหลักการง่ายๆ แต่กลับใช้ดูคนได้แม่นนัก

อัยน์นาก้าวขาเดินตามการชี้นำจากคนเดินตาม มุ่งหน้าเข้าหาสถานที่ที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามีใครรออยู่ ไม่นานนักก็มาถึงห้องห้องหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่สุดทางเดินกรุพื้นและผนังสีดำสนิท

แค่ดูจากข้างนอก เธอก็พอจะเดาออก ว่าห้องที่อยู่ด้านหลังประตูบานคู่สลักลายขนปีกสวยแปลกตาห้องนี้ กว้างขวางจนน่าตกใจ

“ปกตินายท่านทำงานในห้องนี้เหรอจ๊ะ” เธอถามแววตาซื่อใส ในใจรอเก็บข้อมูลเต็มที่

เธอไม่คิดว่าที่นี่จะเป็นห้องทำงานอย่างที่แสดงออก ห้องที่ทั้งกว้างและใหญ่ แยกห่างจากห้องอื่นโดดเดี่ยว แถมยังติดประตูหนาแน่นขนาดนี้ ถ้าจะบอกว่าเป็นแค่ห้องทำงานธรรมดาๆ ก็ออกจะไม่น่าเชื่อเกินไป

ตอนโทมัสแนะนำโครงสร้างอาคารคร่าวๆ เด็กหนุ่มไม่ได้พูดถึงห้องใหญ่โตห้องนี้เลยสักนิด ไม่ต้องบอกก็เดาได้...เด็กหนุ่มนั่นจงใจเลี่ยงที่จะพูดถึง

“เชิญนายหญิงเข้าข้างในก่อนดีกว่า” ลูคัสตอบง่ายๆ ก่อนจับห่วงเหล็กที่ประตูยกขึ้นเคาะสามครั้ง

ประตูบานหน้าเปิดอ้าออกในนาทีถัดมา เผยให้เห็นห้องกว้างที่ไม่มีอะไรสักอย่างนอกจากเตาผิงและเก้าอี้กว่าสามสิบตัว...และชั้นวางอาวุธ!

“ไปเตรียมการ” ไซรัสบอกพลางใช้สายตาสั่งคนด้านหลังเธอ แววตาบ่งบอกว่ารู้กัน จากนั้นก็จูงมือเธอเข้ามายืนด้านใน

ในช่วงที่สายสืบจำเป็นกวาดสายตาสำรวจอย่างอดไม่ได้ ก็มีเสียงเอี๊ยดอ๊าด ตามมาด้วยเสียงลงกลอนดังกึง เหมือนอีกฝ่ายจงใจข่มขวัญ

“ลูคัสบอกว่าคุณรออยู่ที่ห้องทำงาน ปกติคุณทำงานในนี้เหรอคะ” อัยน์นาแกล้งถามพาซื่อ เหมือนเจตนาประกาศว่าเรื่องแค่นี้ ใช้ขู่เธอไม่ได้

“อภัยให้ลูคัสเถอะ ทุกคนที่นี่ถูกห้ามไม่ให้พูดถึงห้องนี้ตรงๆ ”

“คุณสะสมอาวุธเหรอคะ” เธอถามไปอย่างนั้นเอง

การสะสมอาวุธทั่วไป เช่น มีด ดาบ โล่ ไม่ใช่เรื่องต้องห้ามในอาณาจักรนี้ แต่ถ้ามีไว้ในครอบครองมากขนาดนี้ เห็นทีจะเกินขอบเขตคำว่า ‘สะสม’ ไปหน่อย

“ฉันสะสมอะไรมากมาย...แต่ไม่ใช่อาวุธ” ท้ายประโยค เจ้าของอาคารเอ่ยเสียชิดติดใบหู

คนร่างเล็กกว่าเลยรีบพาตัวเองออกจากสถานการณ์ล่อแหลม ด้วยการก้าวขาเดินไปดูชั้นวางดาบ แสดงท่าทีสนอกสนใจ

“มีทั้งดาบจริงทั้งดาบไม้...” เธอหันกลับไปถามเขาเหมือนคุยเล่น “อย่าบอกนะคะ ว่าที่นี่เป็นโรงฝึกอาวุธ”

“ใช่” เขาตอบตรงไปตรงมา ยากจะเดาว่าจะมาไม้ไหน

“คุณสนใจศิลปะการต่อสู้ด้วยเหรอคะ” อัยน์นายังคงแกล้งถามต่อไป

“ฉันสนใจเรื่องการป้องกันตัว” บอกแล้ว เจ้าของอาคารก็เดินเข้าหา โอบเอวพาเธอเดินไปหยุดยืนที่หน้าต่างซึ่งปิดม่านไว้แน่นหนา

เขาแหวกม่าน ชี้ชวนให้เธอดูฝูงชน แล้วเอ่ยน้ำเสียงปกติธรรมดา ราวกับว่ากำลังพาเธอชมนกชมไม้พูดคุยเรื่องจิปาถะ

“ในบรรดาคนเดินถนนข้างล่างนั่น มีคนของเราปะปนอยู่ไม่ต่ำกว่าสิบห้าคน”

“คุณกำลังจะบอกว่าเรามีอะไรที่คล้ายๆ กองกำลังป้องกันตัวเองเหรอคะ” คนร่างเล็กกว่าแสร้งขมวดคิ้ว เหมือนไม่เข้าใจ

“ป่านนี้แล้ว เราคุยกันตามตรงดีกว่า”

อัยน์นาค่อยๆ หันหน้ากลับมาหาเขา แล้วจ้องลึกลงในตา... “รู้ไหมคะ บางทีฉันก็ไม่เข้าใจเลย ว่าคุณคาดหวังให้ฉันรู้อะไร”

กับแค่เอาความลับเล็กๆ น้อยๆ ที่แค่ถ้าใช้เวลาอยู่ในอาคารหลังเดียวกันสักพักก็รู้มาบอก ก็จะให้เชื่อใจน่ะเหรอ...? เมินซะเถอะ

“ท่านเจ้ากรมน่าจะเล่าอะไรต่อมิอะไรให้เธอฟังบ้างแล้วไม่ใช่หรือ?”

“ค่ะ...เป็นบางเรื่อง” เสียเมื่อไหร่ล่ะ