บทที่ 90

เรื่องแบบนี้ไม่มีชนชั้นอภิสิทธิ์คนใดทำได้ แม้แต่เจ้ากรมการเมืองพ่อเธอก็ยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

ชั่วเสี้ยววินาทีที่อัยน์นาจมลงในความคิดตัวเอง พ่อค้าหนุ่มก็ยกมือเธอขึ้นจุมพิตแผ่วเบา แล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวล

“คุยกับทุกคนไปก่อนนะ ถ้าเหนื่อย อยากพักผ่อน หรือขาดเหลืออะไร ก็ให้บอกโทมัส”

“คุณจะไปไหนคะ”

“มีเรื่องจุกจิกให้จัดการนิดหน่อย...อย่ากังวลเลย”

เธอไม่ได้กังวล เธออยากรู้ต่างหาก

“มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ”

เป็นอีกครั้งที่เขายิ้มให้เธอ

“ตอนบ่าย...” เขาบีบไล้มือเธอ แม้จะถนอม แต่ก็ไม่ยอมให้ถอดถอนมือขาวเนียนออกไปโดยง่าย

“ตอนบ่าย...? ”

“จะมีพวกสาวใช้มาให้เธอคัดเลือก” เขาต่อประโยคนั้นให้ “อยากจะเลือกไว้สักกี่คนก็ได้ เอาตามที่เธอคิดว่าเหมาะสม”

“คุณจะจ้างสาวใช้เพิ่มเหรอคะ”

“เราจะเริ่มจ้าง” ตอบแล้วเขาก็ส่งสัญญาณให้โทมัสขยับเข้ามา “ดูแลภรรยาฉันให้ดี” สั่งแล้ว พ่อค้าหนุ่มก็เหลียวสบตาผู้ติดตามรายอื่นๆ แล้วเดินนำหน้าทุกคนเข้าอาคาร

ถ้าตอนนี้สีหน้าไซรัสและใครหลายคนในกลุ่มนั้นไม่เคลือบฉาบไว้ด้วยหน้ากากรอยยิ้ม พวกเขาจะดูคล้ายกลุ่มนักรบอันตราย หรือไม่ก็กลุ่มก่อการกบฏ มากทีเดียว

หลังจากยืนมองคนงานขนของขวัญทุกชิ้นเข้าไปเก็บในห้องกว้างขวางบนชั้นสี่ที่ยังว่างโล่ง โดยวางข้าวของเรียงตามลำดับในบัญชีของขวัญที่เธอบันทึกไว้ อัยน์นาก็แน่ใจ ว่าคนงานทุกคนไม่เพียงร่างกายแข็งแรง ทำงานคล่องแคล่ว พร้อมรับคำสั่ง พวกเขายังอยู่ในระหว่างฝึกการต่อสู้ระยะประชิดอย่างหนักหน่วงอีกด้วย

ดูรอยฝกช้ำตามเนื้อตัวพวกเขา เธอก็พอจะเดาออก

คนเหล่านี้ดูขยันขันแข็ง พร้อมรับคำสั่ง มีอัธยาศัยไมตรี พอสอบถามดูก็รู้ว่าคนพวกนี้ล้วนทำงานกันทั้งวัน ตกเย็นก็กลับที่พักในตึกแถวสามชั้นตึกข้างๆ ที่ ‘นายท่าน’ เพิ่งซื้อเพิ่มอีกหลัง ใช้ชีวิตเป็นระบบระเบียบเสียยิ่งกว่าทหาร...

พวกที่ใช้ชีวิตเป็นระเบียบและเชื่อฟังอย่างนี้ ไม่มีทางทำตัวเป็นอันธพาลออกไประรานหรือหาเรื่องชกต่อยกับใครพร้อมๆ กันทั้งกลุ่มแน่ๆ และถ้าพวกเขายกกลุ่มออกไปมีเรื่องกับใครจริง ก็ต้องเกิดข่าวเล่าลืออะไรแล้ว

แต่นี่ไม่มี...ไม่มีข่าวเล่าลืออะไรเลยสักนิด

แม้แต่กษัตริย์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดยังไม่สามารถเอาชนะการเล่าลือปากต่อปาก แล้วนับประสาอะไรกับพ่อค้าที่อยู่อาศัยและดำเนินกิจการข้างในใจกลางย่านร้านค้าอย่างไซรัส

ต่อให้เขาเป็นพ่อค้าทรงอิทธิพลแล้วอย่างไร? ไม่ว่าจะเก่งกล้าสักแค่ไหนเขาก็ไม่อาจห้ามกองไฟไม่ให้มีควัน

ข่าวลือทั้งหมดทั้งมวล ก็ไม่ต่างอะไรจากไฟที่ว่า...

ลองไม่มีข่าวเล่าลืออะไรแบบนี้ ก็คิดได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือ “ไม่เคยเกิดเรื่อง”

ไซรัสฝึกทหารสร้างกองกำลังส่วนตัวขนาดย่อม

ทำไปทำไม...?

เพื่อป้องกันสินค้าและกิจการ หรือคาดหวังอะไรมากกว่านั้น?

“ดูเหมือนนายท่านของเธอจะยังติดธุระอีกนาน...ถ้าเธอไม่รีบร้อนไปทำอย่างอื่น ช่วยพาฉันเดินดูอะไรอะไรหน่อยจะได้ไหม” อัยน์นาถามเด็กหนุ่มที่ได้รับมอบหมายให้มาดูแลตัวเอง น้ำเสียงเกรงอกเกรงใจ

“เอ๋ นายหญิงไปพักผ่อนก่อนไม่ดีกว่ารึ”

“ทำไมล่ะจ๊ะ” ปากถามเหมือนไม่คิดอะไร แต่ดวงตาอ่อนโยนกลับจับสังเกตคู่สนทนาทุกการเคลื่อนไหว

“ทำไมน่ะรึ? ก็ดูสิ ตั้งแต่มาถึงที่นี่นายหญิงยังไม่ได้นั่งพักเลยสักนิด เกิดล้มป่วยขึ้นมา นายท่านต้องไม่พอใจพวกเรามากแน่ๆ ” เด็กหนุ่มตอบพาซื่อ

แววตาที่แม้จะดูเฉลียวฉลาดแต่ไร้ร่องรอยเล่ห์เหลี่ยม ทั้งยังปราศจากวี่แววความกระอักกระอ่วนลังเล ทำให้อัยน์นาแน่ใจ ว่าเด็กหนุ่มคนนี้เพียงเสนอไปตามที่คิด ไม่ได้มีเจตนากันท่าหรือว่าต้องการปกปิดอะไร

“อย่างน้อยๆ พาฉันไปดูห้องครัวก่อนก็ยังดี นี่ก็ใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้ว...ที่นี่มีครัวใช่ไหมจ๊ะ?”

“มีขอรับ”

ห้องครัวก็เหมือนศูนย์รวมปากท้อง เพราะแบบนี้ มันจึงเป็นศูนย์รวมของผู้คนไม่ว่าจะในคฤหาสน์หรือบ้านหลังเล็กโดยปริยาย

ถ้าไม่รู้ว่าจะเริ่มสืบสาวจากตรงไหน ผูกมิตรและสอดส่ายสายตาในครัวก่อนเป็นดี

ค่อยๆ ผูกมิตร ค่อยๆ ตะล่อมถาม...เดี๋ยวก็ต้องได้เรื่องจนได้

“ถ้าอย่างนั้นช่วยนำทางหน่อยได้ไหม ฉันอยากดูว่าบ่ายนี้จะพอทำของว่างอะไรได้บ้าง” นายหญิงคนใหม่เอ่ยนัยน์ตาเปล่งประกายสดใสตามแบบฉบับหญิงสาวเพิ่งแต่งงานผู้มองโลกในแง่ดี

รอยยิ้มเจิดจ้าที่เธอมอบให้ สะท้อนเข้าในตาคนมอง ทำเอาโทมัสพลอยดวงตาเปล่งประกายวิบวับตามไปด้วย