บทที่ 60

“ตาถั่วน่ะสิ” แอนนาเบลถลึงตาใส่ “เถียงคำไม่ตกฟาก แค่ถามว่าฉันทำหายที่ไหนแล้วช่วยกันหาไม่ได้หรือไง นั่นของแพงมากนะยะ”

“แล้วคุณพี่ไปทำตกไว้ที่ไหนล่ะคะ”

คำถามสั้นๆ จากอันย์นา  ทำเอาท่านหญิงคนรองสะอึก

หล่อนกลอกตา ก่อนตอบ

“ในสวน”

“ในสวน...? สวนไหนคะ”

“ก็สวนใกล้ๆ นี่น่ะสิ!” แอนนาเบลแหวใส่ “เอาเป็นว่าหล่อนต้องมาช่วยฉันหา เดี๋ยวนี้!” บอกแล้ว คนอ้างว่าทำของหายก็เดินนำเธอมุ่งหน้าเข้าหาอุทยานที่เต็มไปด้วยพุ่มไม้ดอก ไม้ดัด และซุ้มไม้เลื้อยนานาชนิด

แสงสลัวรางจากเสาติดตะเกียง ส่องให้คุณหนูทั้งสองจากตระกูลแกรนเทรนท์เห็นว่าอุทยานแห่งนี้กว้างขวางจนน่าตกใจ

“คุณพี่ไปทำหายบริเวณไหนคะ” อัยน์นาถามหลังกวาดสายตามองไปรอบๆ

เธอแน่ใจว่าคนอย่างแอนนาเบลไม่มีทางทิ้งงานเลี้ยงหรูหราลงมาที่อุทยานซึ่งทั้งมืดสลัว ทั้งกว้างขวาง ทั้งเงียบเชียบ แบบนี้คนเดียวแน่ แต่ครั้นจะพูดว่ารู้ทัน ประเดี๋ยวพี่สาวจอมโวยวายรายนี้ ก็คงส่งเสียงแหลมแสบแก้วหูปฏิเสธคอเป็นเอ็น กลายเป็นเรื่องเป็นราวให้ท่านเจ้ากรมการเมืองอับอายขายหน้าคนในวงสังคมอีกหนเสียเปล่าๆ

ที่นี่ก็ทั้งสวยทั้งสงบดี สถานที่งดงามแบบนี้ใช่ว่าจะได้เข้ามาง่ายๆ ในเมื่อได้เข้ามาแล้ว ก็ขอใช้โอกาสนี้ปลีกตัวจากงานเลี้ยงหรูหราเสียเลย

“ว่ายังไงคะ” เธอถาม ทั้งๆ ที่รู้ว่าพี่สาวตอบไม่ได้ เจตนาเพียงอยากให้แอนนาเบลรีบชี้นิ้วสั่งแล้วจากไปไวๆ เท่านั้น

“ตรงไหนเหรอ”

“ค่ะ”

ท่านหญิงคนรองเหลียวมองไปรอบๆ พอคิดอะไรไม่ออก ก็บุ้ยใบ้ไปยังบริเวณซุ้มไม้เลื้อยที่ทั้งรกทั้งมืดครึ้มที่สุด

“ตรงนั้น!”

‘คุณพี่เข้าไปทำอะไรที่นั่นคะ’ อัยน์นาอยากจะถามแบบนี้ แต่รู้ดีว่าถึงถามไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา

“ค่ะ...เข้าใจแล้ว คุณพี่กลับเข้าไปในงานก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวหาเจอหรือไม่เจอ ดิฉันจะกลับเข้าไปบอก”

“หาให้ดีล่ะ หานานๆ หน่อย” เจ้าหล่อนกำชับก่อนวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว ผิดวิสัยคนเพิ่งทำของราคาแพงหายไปอย่างน่าเสียดาย ทำให้อัยน์นายิ่งแน่ใจ ว่าพี่สาวต่างมารดาต้องพยายามแยกเธอออกจากไซรัสเพื่อพริสซิลล่าแน่ๆ

พริสซิลล่าจะทำอะไรอีกแล้ว...

อัยน์นามองแผ่นหลังแอนนาเบลค่อยๆ หายลับไปในฝูงชนแล้วได้แต่ทอดถอนใจ

แอนนาเบลเองก็อายุไม่น้อยแล้ว ยังคอยแต่จะทำตามคำสั่ง ทำตามความคิดคนอื่นอยู่เสมอ จนยากจะรู้ ว่าลึกๆ แล้วเจ้าหล่อนมีความคิดความอ่านอย่างไร มองโลกแบบไหน

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอสงสัย ว่าถ้าทำตัวอย่างแอนนาเบล เธอจะมีความสุขกับชีวิตกว่านี้หรือไม่

ไม่ต้องคิดอะไร...แค่ทำตัวเหมือนเรือลำเล็ก ปล่อยให้คนอื่นชักพา...

พอนึกถึงตรงนี้ อัยน์นาก็ส่ายหน้าทันที

“ไม่ไหวจริงๆ นั่นแหละ” เจ้าของริมฝีปากสีกุหลาบพึมพำ ก่อนสาวเท้าเข้าหาบริเวณที่แอนนาเบลชี้ให้ดู

...ไม่ใช่เพื่อค้นหาเข็มกลัดที่ไม่มีอยู่จริง แต่เพื่อหามุมสงบๆ ผ่อนคลายตัวเองเสียบ้าง...

ท่ามกลางงานเลี้ยงโอ่อ่า คลาคล่ำด้วยชนชั้นสูงแต่งกายสวยสด สิ่งเดียวที่ดึงดูดให้ไซรัสมองตามได้ กลับมีเพียงหญิงอ่อนเยาว์ในชุดราตรีเปล่งประกายดุจทองคำเท่านั้น และบัดนี้ สิ่งนั้นก็ค่อยๆ เคลื่อนหายไป ราวกับเธอเป็นเพียงภาพฝันไร้ตัวตน

เขามองตามเธออยู่นาน นานจนพริสซิลล่าทนรอให้เขาชวนคุยตามแบบอย่างกุลสตรีไม่ไหว ต้องเป็นฝ่ายหาหัวข้อสนทนาเสียเอง

“มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าคะ”

ประโยคแปลกประหลาดจากพริสซิลล่า ดึงให้เขาได้สติ

พอเห็นไซรัสเบนสายตากลับมามองคล้ายตั้งคำถาม เจ้าหล่อนก็ขยับริมฝีปากประดับเครื่องสำอางสีแดงจัดบอก น้ำเสียงกระเง้ากระงอด

“แหม ก็เห็นคุณมองเหม่ออยู่ตั้งนานนี่คะ”

หลังเข้าสังคมชั้นสูงในอาณาจักรเวเนเซียมาได้พักใหญ่ ไซรัสโดนสุภาพสตรีมากหน้าหลายตาเรียกความสนใจด้วยน้ำเสียงแบบนี้จนชินชา เขาย่อมรู้ดี ว่าพวกหล่อนเติบโตมาอย่างได้รับการเอาใจใส่ จึงเสพติดการมีคนคอยใส่ใจให้ความสำคัญ พอออกจากคฤหาสน์มาพบเจอใครๆ ก็เลยคอยแต่จะอยากให้ทุกคนมาเอาอกเอาใจตลอดเวลา

เขาไม่ได้ชอบพฤติกรรมลักษณะนี้ แต่ก็ใช้ชีวิตมามากพอจนรู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยไม่มีค่าพอให้นึกรำคาญ ที่เขาเลือกทำจึงมีเพียงคลี่ยิ้มให้ ก่อนชวนคุยเรื่องที่เขาอยากคุยด้วยใบหน้าอาบรอยยิ้ม

“ท่านเจ้ากรมสบายดีใช่ไหมครับ”

พริสซิลล่าจ้องตาเขาแล้วถอนหายใจยาว หล่อนช้อนตาใส่เขาเหมือนจะตำหนิ ก่อนตอบ “คุณพ่อท่านสบายดีค่ะ”

“ดีจริง...คราวก่อนตอนดื่มชาด้วยกัน ท่านเจ้ากรมบ่นว่าสุขภาพไม่สู้ดีนัก ผมก็เลยเป็นห่วง”

“เพราะพวกเราช่วยกันดูแล ก็เลยไม่มีปัญหาอะไรน่ะค่ะ”

“ช่วงนี้ที่คฤหาสน์เงียบสงบดีใช่ไหมครับ” เขายังคงถามต่อไป

“ก็ปกติดีค่ะ ติดจะเงียบจนน่าเบื่อด้วยซ้ำ” ตอบแล้วคุณหนูคนโตก็ยกพัดขึ้นโบก ฝืนยิ้มอ่อนหวานทั้งที่แววตาเต็มไปด้วยร่องรอยความขัดใจ “แหม...แปลกนะคะ วันนี้คุณถามเยอะเสียจริง”

แปลกจริงๆ นั่นล่ะ...ไซรัสเองก็เห็นด้วย

ทีแรกเขาก็ไม่ได้เอะใจ แต่พอโดนทักแบบนี้ พ่อค้าหนุ่มก็เริ่มคิดว่าตอนนี้ตัวเองพูดจาอะไรตรงไปตรงมาเกินไป ไม่ใช่วิสัยเลยสักนิด

หรือเพราะดื่มเหล้าหมักผลไม้มากเกินไป...

ไม่...ไม่ใช่แน่ เขารู้จักตัวเองดี

พ่อค้าหนุ่มลองยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นสูดดม ก่อนจรดขอบแก้วที่ริมฝีปากแล้วลิ้มรสเหล้าหมักอีกเพียงน้อยนิด เพื่อควานหาสิ่งผิดปกติ

ตอนนั้นเอง สายตาไซรัสก็สบเข้ากับสายตา คาร์ล วิลส์ตัน

ชายคนนั้นคลี่ยิ้มพลางยกแก้วให้เขาคล้ายตั้งใจชวนดื่มฉลอง

ดูเป็นกิริยาปกติ สีหน้าแววตาไร้แววชวนสงสัย แต่เพราะจู่ๆ ก็เกิดมึนงงชั่วขณะ พ่อค้าหนุ่มจึงอดคิดไม่ได้ว่าท่าทีนั้นได้จังหวะสอดคล้องเกินไป

แค่เพราะไม่ได้กลิ่น ไม่รู้สึกถึงรสชาติแปลกแปร่งในแก้ว ก็ใช่ว่าจะไม่มีอะไรเจือปน

เขาไม่คิดว่าคาร์ลจะกล้าวางยาพิษกลางงานเลี้ยงแบบนี้ เพียงแต่อาการประหลาดที่เกิดขึ้นอย่างไร้สาเหตุชวนข้องใจว่าเขาอาจโดนวางยาอะไรสักอย่าง แต่จะโดยใคร...ใช่คาร์ลหรือไม่...ทำไปเพื่ออะไร เขายังไม่แน่ใจนัก