บทที่ 93

อันที่จริง ก่อนที่จะแต่งงาน ท่านเจ้ากรมเรียกเธอเข้าไปคุยทุกเรื่องเกี่ยวกับ ‘ว่าที่ลูกเขย’ มาแล้ว และเธอก็ยืนยันไปแล้ว ว่าไม่ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็จะเลือกอาณาจักรนี้และพ่อบังเกิดเกล้า

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เขาบอกว่าเป็นชนชั้นล่างในหมู่ชนชั้นล่างของอาณาจักรนี้ เรื่องที่บอกว่าเอาอัญมณีมาจากที่ไหน เรื่องที่บอกว่ารู้จักกับใครที่ไหนอย่างไรบ้าง ต้องการอะไร มีแผนการมีความคิดความอ่านแบบไหน กระทั่งข้อมูลทุกอย่างที่สืบค้นได้ด้วยตัวเอง ท่านเจ้ากรมก็บอกเธอหมดแล้วทุกเรื่อง

“ท่านได้เล่าให้ฟังไหม ว่าอัญมณีในร้านนี้ มาจากไหน”

“เรื่องนี้คุณพ่อไม่ได้พูดถึงหรอกค่ะ”

ไซรัสค้นลึกลงในตาเธอ

อัยน์นาคลี่ยิ้มอ่อนหวานให้คนตรงหน้า แน่ใจว่าเขาจะไม่พบร่องรอยอะไร “ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องพวกนี้ล่ะคะ”

“เพราะฉันอยากรู้ ว่าต้องเริ่มเล่าอะไรต่อมิอะไรให้เธอฟังตั้งแต่ตรงไหน” บอกแล้ว คนพูดเหมือนจะไขทุกข้อข้องใจให้เธอวันนี้ ก็โอบเอว พาเธอเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวที่ตั้งอยู่ใกล้ที่สุด “อัญมณีทุกชิ้นที่เรามี มาจากแหล่งอัญมณีนอกอาณาจักร” เขาขยับริมฝีปากเล่า น้ำเสียงจริงจัง “พวกมันมาจากโพรงดินหลังแนวเขาทางตอนเหนือของอาณาจักรนี้...พื้นที่ที่ใครต่อใครเรียกว่า ‘ดินแดนเร้นลับหลังแนวเขา’ ”

“ที่มีปีศาจมีอสุรกายนะเหรอคะ” อัยน์นาแสร้งขมวดคิ้วแน่น “มีใครรู้เรื่องนี้บ้าง?”

“เจ้ากรมการเมืองรู้ ฉันรู้ อารี ลูคัส โทมัส ราจีฟ จอห์น ทอม หกคนนี้รู้”

“แต่ทางการไม่รู้”

“เราให้ใครรู้ไม่ได้” เขากล่าวแก้

“เพราะแบบนี้ด้วยใช่ไหมคะ คุณถึงต้องสร้างโรงฝึก” ประโยคหลังเธอแกล้งถาม เพราะสงสัยว่าเขาอาจเอาเรื่องแหล่งที่มาอัญมณีที่เคยบอกเจ้ากรมการเมืองเอาไว้ มาใช้เป็นข้ออ้างเรื่องที่แอบสร้างกองกำลังส่วนตัว

และไซรัสก็พยักหน้าน้อยๆ เป็นเชิงยอมรับ อย่างที่เธอคิด

“แล้วตอนนี้ ก็ถึงเวลาที่เราจะต้องใช้ผลผลิตจากโรงฝึกนี้เสียที” ประโยคนี้จากไซรัส ทำเอาคนร่างเล็กกว่าขมวดคิ้วแน่นขึ้นโดยไม่ได้เจตนา

ไม่ต้องรอให้เธอถาม เจ้าของกิจการหนุ่มก็ขยับริมฝีปากหยักเข้มเล่าให้ฟัง

“เจ้ากรมการคลังเพิ่งส่งคนมาแจ้งว่าต้องการเพชรกับทับทิมน้ำงามจำนวนมากเพราะราชวงศ์ต้องการอัญมณีประดับอาวุธและเครื่องทรงกษัตริย์ ราชินี และเจ้าชายทุกพระองค์...เราไม่มีของแบบนั้นเหลืออีกแล้ว” ไซรัสค่อยๆ อธิบาย เหมือนกลัวว่าเธอจะไม่เข้าใจ “อันที่จริงฉันเองก็พอจะได้ข่าวเรื่องเครื่องทรงมาบ้าง มีข่าวมาตั้งแต่เมื่อราวอาทิตย์ก่อนแล้ว คิดไว้แล้วเหมือนกัน ว่าอาจจะต้องข้ามชายแดนไปลักลอบขนอัญมณีทั้งที่เคยคิดไว้ว่าจะทำแบบนั้นแค่ครั้งเดียว”

“คุณหมายความว่า...”

“เราต้องเสี่ยงข้ามชายแดนไปเอาอัญมณีพวกนั้นแล้วลักลอบขนกลับเมืองหลวงโดยไม่ให้ใครรู้ แลกกับความน่าเชื่อถือและเส้นสาย”

“ลูคัสบอกว่าคุณมีเรื่องอยากปรึกษา เรื่องอยากปรึกษาที่ว่า คือเรื่องนี้ใช่ไหมคะ” เธอแสร้งเดา “มีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้บ้างไหมคะ”

“ฉันอยากให้เธอไปด้วยกัน”

“ข้ามชายแดนไปน่ะเหรอคะ”

“ไม่ต้องถึงขั้นนั้น แค่ไปด้วยกันจนถึงชายแดนแล้วรอที่นั่น เรื่องอันตรายๆ ฉันกับคนอื่นๆ จะเป็นคนจัดการทุกอย่าง” เขาบีบมือเธอแน่นขึ้น แววตาเปล่งประกายวาบวับขึ้นมา “ฉันไม่รู้ว่าท่านเจ้ากรมเล่าอะไรให้เธอฟังมากน้อยแค่ไหน และยิ่งไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วเธอคิดยังไง แต่ตอนนี้เราสองคนเป็นสามีภรรยา ฉันแค่อยากจะให้เธอเชื่อใจ อยากจะแน่ใจว่าเราไม่มีความลับต่อกัน ที่สำคัญกว่านั้น...”

เขาจ้องมองเธอ นิ่ง นาน ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้อัยน์นาเผลอขมวดคิ้วงามๆ เข้าหากันอีกหน

“ถ้าเธอไปด้วย ฉันคงมีกำลังใจมากขึ้น”

ประสาท... ถึงจะลอบด่าในใจ แต่คราวนี้ คนร่างเล็กรู้สึกถึงความตึงที่หัวคิ้ว

ทั้งตึงและร้อนวูบคล้ายพวงแก้มทั้งสองข้างไม่มีผิด

ถึงตอนนี้เขาจะไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าจับมือ แต่นัยน์ตาสีเทาลึกลับฉายแววยั่วเย้า กลับทำให้เธอวางตัวลำบากกว่าตอนโดนพ่อค้ารายนี้หากำไรอย่างน่าโมโหมากมายนัก