เข้าสู่ระบบบำเรอพิศวาสจอมมาร Chapter 32“ยังเลย อีกสิบนาทีกว่าจะถึงเวลานัด” เขาตอบ แล้วยังคงจ้องมองเธอไม่วางตา “แล้วเพื่อนณัฐล่ะ มากี่โมง”“ใกล้มาแล้วค่ะ แต่จะจัดอยู่ในฐานเพื่อนก็คงไม่ใช่ จะเรียกว่าคู่ค้าทางธุรกิจมากกว่า” อัคนารถเลิกคิ้วสงสัยกับคำตอบของเธอ“ณัฐทำธุรกิจที่นี่ด้วยเหรอ”“ก็ไม่เชิงค่ะ” ณัฐกานต์ตอบ “ธุรกิจของณัฐมีอยู่ทุกมุมโลกค่ะ แต่ณัฐเลือกที่จะมาปักหลักทำธุรกิจที่นี่เพราะว่ามันปลอดภัยดี” คำพูดของเธอยิ่งทำให้อัคนารถงงหนักและไม่เข้าใจ“ยังไงณัฐ พี่ไม่เข้าใจ”“พี่แม็คไม่เข้าใจดีแล้วค่ะ งานของณัฐไม่ต้องการให้ใครรู้และเข้าใจ เพราะมันมีแต่ความเสี่ยง ยิ่งน้อยคนรู้ ยิ่งดีกับตัวณัฐและธุรกิจของณัฐค่ะ”ณัฐกานต์พูดคล้ายกับว่าไม่ต้องการให้เขารู้เรื่อง และนั่นยิ่งทำให้เขาอยากรู้มากขึ้น“ณัฐไม่ไว้ใจพี่เหรอ ถึงไม่เล่า ไม่พูดให้พี่ฟัง” อัคนารถพูดเสียงน้อยใจ“แล้วถ้าพี่แม็คมีความลับ พี่แม็คจะบอกณัฐหรือเปล่าคะ” เธอย้อนถามเขา คนถูกย้อนอึ้งในทันที“คนที่รู้เรื่องเกี่ยวกับธุรกิจของณัฐ มักจะแขวนอยู่บนเส้นด้ายค่ะ มันอันตรายเกินกว่าที่ณัฐจะบอกให้ใครรับรู้ โดยเฉพาะพี่แม็ค พี่แม็คเป็นผู้ชายที่ณัฐไม่เคยลืมเลื
บำเรอพิศวาสจอมมาร Chapter 31ณัฐกานต์ถอนหายใจอย่างโล่งอก หากเธอไม่ได้เตรียมแผนสำรองไว้กับมอร์แกนก่อน เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะสลัดไมเคิลได้อย่างไร ก่อนรีบเร่งเดินไปยังห้องอาหารแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ชั้นที่ 3 ของห้างฯ เพื่อทำตามแผนการที่ได้วางไว้กับทีมงาน เธอหวังว่าแผนการนี้คงจะได้ผลผู้หมวดสาวเดินเข้ามาในร้านอาหารอิตาเลี่ยน มุมปากของเธอยกขึ้นข้างหนึ่ง เมื่อเห็นร่างของเป้าหมายนั่งอยู่ริมร้าน แต่เธอแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นเขา ณัฐกานต์ต้องการให้อัคนารถมาทักเธอก่อน ให้มองว่าเป็นการพบกันโดยบังเอิญ ซึ่งแท้จริงแล้วมันคือความบังเอิญที่ตั้งใจเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน คล้อยหลังแอรอนเดินขึ้นเครื่องบิน เธอได้รับข้อความจากอัสนีว่า สายข่าวรายงานมาว่าเวลานี้อัคนารถอยู่ที่ร้านอาหารอิตาเลี่ยนภายในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ ณัฐกานต์จึงไม่อยากพลาดโอกาสนี้ไป จึงส่งข้อความกลับไปหาอัสนี ให้ดำเนินตามแผนบีได้เลย แล้วแผนนี้ก็ดูเหมือนจะได้ผล“ณัฐ” เสียงของอัคนารถทักณัฐกานต์ที่เพิ่งหย่อนก้นนั่งบนเก้าอี้“พี่แม็ค” เธอเรียกชื่อเจ้าของเสียง ยิ้มกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจที่ได้เจอเขา“พี่ดีใจจังที่ได้เจอณัฐที่นี่ ไม่คิดไม่ฝันเลยนะเน
บำเรอพิศวาสจอมมาร Chapter 30“อย่าคะ คุณต้องรีบไปนะคะ”แอรอนไม่สนใจใดๆ ทั้งสิ้น เวลานี้เขาปรารถนาจะจุมพิตปากหอมหวานของณัฐกานต์เพียงอย่างเดียว มือใหญ่จึงรั้งดวงหน้าสาวให้เข้ามาใกล้หน้าของตน หวังจะจูบปากช่างพูดคู่นี้ ทว่า...ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะกระจกรถดังขึ้นหลายครั้ง ทำให้เจ้าของรถที่กำลังจะดื่มด่ำกับรสชาติสุดวิเศษจากปากนุ่มของณัฐกานต์ถึงกับอารมณ์เสีย ขยับมือไปกดปุ่มเปิดกระจกทันที“มีอะไร” แอรอนถามไรอัน“อีกห้านาทีเครื่องจะออกแล้วครับ” ไรอันตอบผู้เป็นนาย“ถ้าอย่างนั้นอีกห้านาทีค่อยมาเรียกใหม่”แอรอนตอบกลับไปอย่างไม่สนใจคำพูดของลูกน้อง ไม่เพียงแค่นั้นยังปิดกระจกรถยนต์เป็นอันตัดบทสนทนาไปโดยปริยาย“ลงไปเถอะคะ นี่มันใกล้เวลาเครื่องจะออกแล้วนะคะ” เธอช่วยเร่งเขาอีกแรง “คุณเป็นถึงลูกชายประธานาธิบดีนะคะ อย่าทำตัวเหมือนคนไม่รู้จักหน้าที่สิคะ” ก่อนจะกล่าวเตือนคนถูกเตือนทำหน้าเซ็ง เปลี่ยนใจจากคิดจะจูบเธอมาเป็นหอมแก้มแทน หอมซ้ำๆ อยู่หลายครั้งก่อนจะตัดใจ“ฉันกลับมาจะคิดทั้งต้นทั้งดอกเลยคอยดู” หอมแก้มนวลนางจนพอใจ ก็กล่าวคำอาฆาตเล็กน้อยณัฐกานต์หน้าเปื้อนสีแดงระเรื่อ ดวงตาเขินอาย ทำให้คนที่มองเห
บำเรอพิศวาสจอมมาร Chapter 29ร่างสูงใหญ่ทาบทับร่างเล็กที่ไม่มีทีท่าว่าจะถอยหนี เพราะหากทำเช่นนั้นความเจ็บปวดก็จะเพิ่มคูณหลายเท่า สู้อดทนให้ช่วงเวลาอันแสนปวดร้าวผ่านไปให้เร็วที่สุดดีกว่าเขาขับเคลื่อนร่างกายเหนือร่างบางอย่างเร่าร้อน ดุดันทุกจังหวะที่อัดทะยานเข้าใส่ มือใหญ่ข้างหนึ่งฟอดเฟ้นและขยำทรวงอกสล้างทั้งสองข้างเต้า อีกมือหนึ่งจับสะโพกงามงอนไว้มั่น เพื่อที่เขาจะได้อัดกายแกร่งเข้าหาความนุ่มชื้นได้อย่างสะดวก โยกโยนป่าเถื่อนประหนึ่งราชสีห์วิ่งไล่ล่าเหยื่อ หากไม่แดดิ้นจะไม่หยุด“แอรอน...นะ...ณัฐเจ็บ...ได้โปรด”ณัฐกานต์พยายามร้องขอชายหนุ่มที่กระโจนจ้วงความเป็นเอกบุรุษ กระแทกกระทั้นเข้าสู่ช่องทางสวรรค์ไม่ออมแรง ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และไม่รับฟังคำเว้าวอนของสาวใต้ร่าง“เธอยังเจ็บน้อยกว่าฉัน น้อยกว่าเยอะ”เขาพูดไปด้วยขยับโยกร่างกายไปด้วย และเพิ่มความเร็วและแรงในเกมสวาทมากขึ้นกว่าเดิม ให้ณัฐกานต์ได้รับรู้ถึงความปวดร้าวระทมทุกข์ให้มากที่สุด ถ่ายเทความเจ็บปวดที่เขาได้คืนสนองไปให้เธอ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า เรื่องทุกอย่างไม่ได้เป็นตามที่เขาคิดความเจ็บปวดที่ณัฐกานต์ได้รับยังคงดำเนินต่อไปอย่างยาว
บำเรอพิศวาสจอมมาร Chapter 28แอรอนอึ้งไปกับประโยคน้อยเนื้อต่ำใจของณัฐกานต์ เขายอมรับว่าหึงจนหน้ามืดตามัว ไม่คิดไม่อ่านใดๆ ทั้งสิ้น จดหมายลารักฉบับนั้นยังตอกย้ำในความรู้สึก ทุกตัวอักษรยังจำขึ้นใจ ในเนื้อความบนจดหมายที่ว่า ยังลืมอัคนารถไม่ได้ ทำให้แอรอนตระหนักแน่ในจิตใจว่า ณัฐกานต์ยังรักน้องเขยของเขาอยู่“คือ...ฉัน” แอรอนพูดไม่ออก มองน้ำตาใสๆ ที่กำลังเกลือกกลิ้งขอบตาสาว จวนเจียนจะรินไหลลงมา ทำให้ใจของเขารู้สึกไหววูบพิกล“เพื่อความสบายใจของเราทั้งสองคน คุณส่งณัฐกลับเมืองไทยก็ได้นะคะ ณัฐเองก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่อยากเห็นสายตาดูหมิ่น ไม่อยากได้ยินคำพูดดูถูกของคุณค่ะ เห็นแล้วใจณัฐเจ็บเหลือเกิน”น้ำตาสาวหยดไหลระหว่างที่เธอพูด ประโยคอันแสนเศร้าสร้อยแทนที่จะทำให้เขาเห็นใจ กลับทำให้ความไม่พอใจ ความแค้นมันแน่นอกทันใดมือใหญ่กระชากร่างสวยเข้ามาหาตัว บีบลำแขนเรียวเล็กแน่น แน่นจนเธอเจ็บไปถึงกระดูก “แล้วเธอคิดว่าฉันไม่เจ็บเหรอ กับการที่เธอบอกว่ารักฉัน ไม่พอนะยังมาทอดกายให้ฉันเชยชมฟรีๆ ด้วย แต่พอวันรุ่งขึ้นเธอก็หายตัวไป ทิ้งจดหมายบ้าๆ ไว้ให้ฉันดูต่างหน้า เธอคิดว่าฉันไม่เจ็บใช่ไหม”เสียงทุ้มใหญ่พูดจบ
บำเรอพิศวาสจอมมาร Chapter 27ราวห้าทุ่มเศษวันเดียวกันแอรอนเดินหน้าตูมเข้ามาในบ้าน เท้าใหญ่ก้าวเดินเร็วๆ ขึ้นไปตามบันได เร่งฝีเท้าไปยังห้องนอนของตนด้วยหัวใจอันรุ่มร้อน วันนี้เขาอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่ช่วงเที่ยง หลังจากได้รับโทรศัพท์จากบิดาว่า จะให้วิลเลี่ยมไปรับตัวณัฐกานต์ที่บ้าน โดยให้เหตุผลว่า มีเรื่องสำคัญจะพูดด้วย ตอนนั้นเขาไม่อาจปฏิเสธบิดาได้ แล้วเวลานั้นเขาก็กำลังต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองแทนรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศที่เกิดล้มป่วยกะทันหัน แอรอนจึงต้องเดินทางไปแทนในฐานะผู้ช่วย“วันนี้คุณพ่อให้เธอไปพบเรื่องอะไร”แอรอนเปิดฉากถามคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงทันทีที่เข้ามาในห้อง ทั้งที่รู้คำตอบนั้นเต็มอก ณัฐกานต์ละสายตาจากทีวีจอใหญ่ หันมามองต้นเสียงที่เดินเข้ามาหาตนแล้วตอบ“ท่านให้ณัฐไปช่วยงานค่ะ” เธอตอบตามที่ได้นัดแนะกับมอร์แกนไว้“ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมต้องให้เธอไปทำงานด้วย แล้วยังจะให้ฉันไปต่างประเทศแทนอีก” ผู้พูดกระแทกตัวลงนั่งริมเตียงข้างสาวร่างเล็ก น้ำเสียงและสีหน้าหงุดหงิดเต็มประดา“ท่านบอกณัฐว่าไม่มีบอดี้การ์ดผู้หญิงค่ะ เลยขอร้องให้ณัฐไปดูแลความปลอดภัยให้กับภรรยาท่านชีคของประเทศจามาล







