ตอนที่ 15: งานเลี้ยงต้อนรับ (1)

ตอนที่ 15: งานเลี้ยงต้อนรับ

ตกเย็นก็เป็นดั่งคำที่หมิงจูหวงโฮ่วกล่าว หวังรั่วหวงตี้ถูกนำมายังงานเลี้ยงฉลองที่ดูผลาญเงินไปไม่น้อยของแคว้นเยี่ยน แต่หากเทียบกับชนักที่ติดหลังอันเขื่องก็คิดว่าคุ้มค่าเช่นกันกับงานเลี้ยงฉลองนี้

สุราชั้นเลิศถูกวางตรงหน้าหวงตี้ต่างแคว้น ประธานในงานเลี้ยงวันนี้ก็หนีไม่พ้นหมิงจูหวงโฮ่วเพราะจางโตวหวงตี้มิได้พร้อมจะรับแขกเสียเท่าใดนัก ความจริงก่อนจะมางานเลี้ยงนี้หวังรั่วหวงตี้ได้เข้าไปเยี่ยมเยียนอีกฝ่ายมาแล้วถึงในตำหนัก แสร้งทำน่าสงสารระคนเวทนาแต่อีกฝ่ายกลับเข่นเขี้ยวกลับมาพร้อมกับนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต แต่แล้วอย่างไรแค่เดินไปไหนมาไหนด้วยตนเองยังทำมิได้แล้วมีสิ่งใดที่หวังรั่วหวงตี้ต้องหวาดกลัวด้วยเล่า

นอกจากจะไม่เกรงกลัวแล้วยังฝากถ้อยประโยคที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันให้อีกฝ่ายได้เคียดแค้น

‘สวะไร้ค่าเช่นเจ้าจะไม่เหลืออะไรเลย...จำไว้ว่าคนอย่างเจ้าสมควรนอนตายอย่างไร้คนเหลียวแล เจ้าระยำจางต้า...’

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงประโยคที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา เพราะหวังรั่วหวงตี้เอ่ยกระซิบที่ข้างหูของจางโตวหวงตี้คล้ายว่าจะสนทนากันเรื่องสำคัญจนไม่มีใครคิดอาจหาญแอบฟัง รอยยิ้มหยันมองไปยังบุรุษที่ไร้ความสามารถโดยสมบูรณ์แบบ

บัดนี้การนั่งดื่มสุราจึงเป็นเรื่องที่สำราญสำหรับบุรุษที่ได้เห็นสภาพน่าเวทนาของคนที่ทำร้ายคนรักของตนเองมาโดยตลอด

ความอดทนอดกลั้นต่อความสารเลวของจางโตวหวงตี้จบลงเมื่อไม่นานมานี้ และหวังเจินซานก็พอใจเป็นอย่างมากที่เจ้าสารเลวนั่นมีสภาพทรมานทั้งเป็นเช่นนี้

เจ้าคนสารเลวที่เคยผลักให้กัวอิ่งหรงตกนรกทั้งเป็น ก็สมควรตกนรกทั้ง ๆ ที่ยังหายใจอยู่เช่นกันจึงจะสาสมกับเรื่องที่ผ่านมา

หวังรั่วหวงตี้ยกจอกสุราขึ้นมาดื่ม พลางสนทนาเรื่องสัพเพเหระกับขุนนางต่างแคว้นตามประสาบุรุษ แต่กระนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นเด็กน้อยที่คุ้นตาเดินตุ๊บตั๊บไปหาหมิงจูหวงโฮ่วที่ก็อ้ามือรับร่างกลม ๆ เข้าอ้อมแขนเช่นกัน

ชุนอ๋องพาบุตรชายมาด้วยอย่างที่หวังเจินซานเคยเอ่ยปากก่อนหน้านี้ นัยน์ตาคมทอดมองร่างเล็ก ๆ ที่มุ่งไปหาหมิงจูหวงโฮ่วโดยไร้ผู้ใดห้ามปราม

แน่ล่ะ ใครจะกล้าห้ามบุตรชายของท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรกันเล่า...

หวังเจินซานไม่ทราบว่าจางเล่อเทียน และกัวอิ่งหรงสนทนากันถึงสิ่งใด ดวงตาเล็ก ๆ ของเด็กน้อยถึงได้จับจ้องมาที่เขา มือน้อย ๆ ยกมาจรดที่ริมฝีปากคล้ายกับจะบอกเป็นนัยว่าจะไม่เอ่ยเรื่องบางอย่างออกมา จนหวังเจินซานที่ได้เห็นดังนั้นอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มอย่างนึกเอ็นดู ไม่รู้ว่ากัวอิ่งหรงเอ่ยสิ่งใดจึงทำให้ใบหน้ากลมยุ่งเหยิงได้ปานนั้น

หวังเจินซานกวักมือเรียกเด็กชายที่ถูกหมิงจูหวงโฮ่วโอบกอดเอาไว้ให้มาหา เขาทราบได้ในทันทีว่าขุนนางน้อยใหญ่ที่อยู่ร่วมในงานวันนี้ต่างมองเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นตาเดียว

ชุนอ๋องก็เป็นที่โปรดปรานมากมายอยู่แล้ว มิหนำซ้ำบุตรชายยังเป็นที่โปรดปรานมากมายถึงเพียงนี้ ใครบ้างเล่าจะไม่คิดริษยา แต่มีหรือที่หวังเจินซานจะสนใจ