ตอนที่ 11: การเล่นสนุกของหวังรั่วหวงตี้

ตอนที่ 11: การเล่นสนุกของหวังรั่วหวงตี้

การเดินทางไปยังเมืองหลวงของแคว้นเยี่ยนเริ่มต้นอีกครั้ง การเดินทางกินเวลาอยู่ค่อนเดือนจากเมืองหลวงแคว้นหานมายังแคว้นเยี่ยน แต่กระนั้นแทนที่หวังรั่วหวงตี้จะตั้งขบวนแล้วตรงเข้ายังวังหลวงเลยให้สิ้นเรื่อง กลับเลือกจอดพักม้าอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ขุนนางแคว้นเยี่ยนที่ทราบข่าวการมาถึงของหวังรั่วหวงตี้ก็หวั่นประวิง จากเดิมที่เตรียมสวมชุดไปเฝ้ารับเสด็จกลับต้องหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่กเพราะไม่รู้พระประสงค์ที่แท้จริงในการกระทำเช่นนี้ของพระองค์ ร้อนถึงหมิงจูหวงโฮ่วต้องมานั่งหน้าบัลลังก์ และพูดคลายความวิตกของขุนนางทั้งหลาย

“ส่งขุนนางไปทูลเชิญเสด็จ หากพระองค์ยังไม่เข้ามาก็อย่าไปเซ้าซี้พระองค์นักเลย อยากเข้ามายามใดก็ตามแต่พระทัยของพระองค์ อย่าไปเร่งรัดกับแขกบ้านแขกเมืองนัก”

“แล้ว...แล้วผู้ใดเล่าจะเหมาะสมเล่าพ่ะย่ะค่ะ” ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ยถามด้วยความกังวลจนไม่อาจซ่อนเอาไว้ได้ ความขลาดเขลาที่แสดงออกมานั้นทำให้หมิงจูหวงโฮ่วสลดใจ หันมองไปยังท่านราชครูกัวผู้เป็นบิดาอย่างมีเลศนัย ก่อนท่านราชครูจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ติดจะแหบแต่ยังแฝงเร้นไปด้วยความเด็ดขาด

“กระหม่อมจะไปทูลเชิญเสด็จเองพ่ะย่ะค่ะ หวงโฮ่ววางพระทัยได้”

เป็นอันจบเรื่องความหนักอกหนักใจของขุนนางทั้งหลาย เมื่อท่านราชครูกัวรับคำก็ไม่มีสิ่งใดที่ต้องกังวลอีก หากจะกล่าวให้ถูกต้องคือสิ่งใดก็ตามที่ตระกูลกัวอาสาทำแล้วอย่าสอดมือเข้าไปยุ่งอีก

หลังจากการหารือในวาระพิเศษจบลง ขุนนางทั้งหลายก็ได้แต่ทยอยพากันกลับออกไป รอฟังข่าวหลังจากนี้อย่างใจเย็น แต่กระนั้นท่านราชครูกัวกลับรั้งอยู่ต่อ และหารือกับหวงโฮ่วเป็นการส่วนตัว

“พระองค์ได้แจ้งหรือไม่ว่าเหตุใดจึงประวิงเวลาอยู่ด้านนอก” ท่านราชครูกัวที่ละทิ้งความเป็นขุนนางจนสิ้นเอ่ยถามกับบุตรสาวที่สลัดความเป็นหวงโฮ่วแล้วเช่นกัน

“ไม่ได้แจ้งเจ้าค่ะ แจ้งมาเพียงกำหนดการเท่านั้น”

“แล้วเหตุใดจึงไม่เข้ามาเล่า” ขุนนางอาวุโสใคร่ครวญแม้จะรู้จักมักคุ้นกับหวงตี้ผู้นี้แต่ใช่ว่าจะเข้าใจทุกการกระทำของอีกฝ่าย มังกรหนุ่มผู้นี้ยากที่จะคาดเดาได้ แต่ไม่ว่าจะคิดทำสิ่งใดทุกอย่างล้วนมีผลต่อแคว้นเยี่ยนทั้งสิ้น “เอาเถอะพ่อจะไม่เร่งเร้าพระองค์ดั่งที่เจ้ากล่าวไว้ในท้องพระโรง...แต่เมื่อมาแล้วอย่าทำสิ่งใดโจ่งแจ้ง อย่าลืมว่าในตอนนี้เจ้าเป็นใคร แล้วพระองค์เป็นใคร สิ่งใดที่เป็นไปไม่ได้อย่าดันทุรังจนพากันพังพินาศกันไปเสียหมด”

กัวอิ่งหรงก้มหน้า เรื่องราวที่ผ่านมาแม้เป็นความลับ แต่คนในบ้านมีหรือจะไม่รู้ แต่กระนั้นก็หาได้กีดกันอย่างโจ่งแจ้ง ด้วยตำแหน่งอย่างไรเสียก็ไม่อาจหลบหลีกกันพ้น อีกอย่างการมีเรื่องกับหวังรั่วหวงตี้คือสิ่งที่ไม่ควร จักรพรรดิหนุ่มผู้นั้นหาใช่คนที่ชี้นิ้วสั่งได้อย่างใจนึก แค่วันนี้สิ่งที่พระองค์กระทำออกมาก็ชัดเจนแล้วว่าไม่มีผู้ใดชี้นำหรือทำให้พระองค์หวาดกลัวได้ แต่เป็นคนอื่นต่างหากที่ต้องหวาดกลัวพระองค์ ดังนั้นสิ่งที่ตระกูลกัวเพียรสอนคืออย่าทำอะไรไม่งาม และอย่าเพ้อฝันถึงสิ่งที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้...

เพราะถูกหล่อหลอมมาแบบนี้นางเลยไม่เคยแม้แต่จะหลุดปากเกี่ยวกับความสัมพันธ์ต้องห้ามกับหวังรั่วหวงตี้เลย แม้ว่าอีกฝ่ายจะพูดออกมาอย่างชัดเจนเพียงใด นางก็ทำให้ทุกอย่างคลุมเครือไม่ชัดเจนอยู่แบบนั้น

ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปใช้ชีวิต ยังกลับมาคุยกันได้ ได้กลับมาเจอหน้ากันได้ ในความสัมพันธ์ที่แสนประหลาดนี้กัวอิ่งหรงก็คิดว่าดีเหลือเกินแล้ว และไม่คาดหวังอะไรที่ยิ่งใหญ่ไปกว่านี้อีกแล้ว แต่กระนั้นนี่เป็นเพียงสิ่งที่นางคิดเท่านั้น หวังรั่วหวงตี้หาได้คิดเช่นเดียวกับนางไม่...

ความจริงเรื่องที่ดื้อดึงไม่ยอมเข้าเมืองหลวงก็เพียงเพราะอยากจะทราบว่าการแข็งขืนไม่ทำตามธรรมเนียมปฏิบัตินั้นจะมีผู้ใดเป็นเดือดเป็นร้อนบ้าง

คนอื่นไม่ล่วงรู้ก็พากันคิดไปต่าง ๆ นานา ส่วนนางที่รู้แจ้งแก่ใจก็ได้แต่นิ่งงัน และมองหวังรั่วหวงตี้เล่นอย่างสำราญใจเท่านั้น

ส่วนบุรุษที่กำลังนั่งทำตัวไม่รู้ร้อนอยู่นั้นก็ยิ้มกริ่มเมื่อทราบว่าขุนนางผู้ใหญ่ของแคว้นเยี่ยนมาหาด้วยตนเอง หวังรั่วหวงตี้เชิญให้ท่านราชครูกัวเข้ามาพบโดยไม่ต้องมากพิธี ด้วยเพราะเป็นคนคุ้นเคยกันดี

แต่ก็ไม่ทราบอีกเช่นกันว่าท่านราชครูกัวอยากจะคุ้นเคยด้วยไหม...

“ข้าทำให้ใต้เท้าเดือดร้อนหรือไม่ ข้าหวังแค่จะพักให้หายเหนื่อยก่อนจะเข้าไปพบพวกท่านเท่านั้น หาได้จงใจสร้างเรื่องแต่อย่างใด”

มิได้ร้อนตัวแต่อย่างใด แค่ตีหน้าเซ่อแสร้งไม่รู้เท่านั้นว่าสร้างเรื่องไว้ ในวันวานที่เต็มไปด้วยความเยาว์วัย เขาเคยต้องก้มหัวให้กับขุนนางเฒ่าผู้นี้ที่แข็งแกร่งและเรืองอำนาจ แต่บัดนี้เขานอบน้อมเพียงเพราะเหตุผลเดียวคือผู้เฒ่าคนนี้เป็นบิดาของกัวอิ่งหรงเท่านั้น หาได้มาจากอำนาจหรือบารมีใด ๆ อีก

วันวานแห่งวัยเยาว์ที่ต้องก้มหน้าจำยอมผ่านพ้นไปแล้ว วัยแห่งความรุ่งโรจน์ดั่งไฟที่ลุกโชนเริ่มต้นแล้ว และบัดนี้ก็ค่อย ๆ คืบคลานแผดเผาผู้เฒ่าที่เข้าใกล้ความสงบตามสังขารที่ร่วงโรย

“ตรัสหนักเกินไปแล้ว กระหม่อมเกรงแต่เพียงว่าจะรับรองไม่ดีเท่านั้น หากมีสิ่งใดไม่พอพระทัยขอให้บอก กระหม่อมจะจัดการให้โดยเร็ว”

“ไม่มี ๆ ทุกอย่างล้วนดีเยี่ยมสมแล้วที่บ้านเมืองดูแลโดยขุนนางตระกูลกัว” หวังรั่วหวงตี้เหยียดยิ้ม เฝ้าสังเกตขุนนางเฒ่าชั่วครู่และเอ่ยต่อ “ข้าเพียงแวะพักเท่านั้น ก่อนจะเดินทางมาจัดการราชกิจหามรุ่งหามค่ำ มาเหนื่อยเดินทางอีกแรมเดือนก็ล้าบ้างเป็นธรรมดา ข้าไม่อยากเข้าวังทั้ง ๆ ที่สภาพดูไม่ได้ เลยอยากพักให้เต็มอิ่มสักหนึ่งวันแล้วค่อยเข้าไปเท่านั้น แต่ข้าคงคิดน้อยเกินไป”

ขุนนางเฒ่ายังคงปฏิเสธเป็นพัลวัน ยังไงก็ไม่ยอมให้หวงตี้ผู้นี้มีความผิดแม้แต่น้อย ช่างดูน่าขันในสายตาของมังกรหนุ่ม อำนาจต่อรองของตนมากมายถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกันหนอ มากขนาดที่ทำให้ขุนนางที่ยากจะเข้าถึงได้มาปรากฏกายตรงหน้า ทั้ง ๆ ที่ตนทำผิดแต่อีกฝ่ายกลับแก้ต่างให้เป็นผู้บริสุทธิ์ สิ่งเหล่านี้คือข้อพิสูจน์ว่าความเหนื่อยยากที่ผ่านมาหลายต่อหลายปีนั้นไม่สูญเปล่า เพราะมันได้สร้างอำนาจ เสริมบารมีของเขาให้ขยายเป็นวงกว้าง

สำหรับตระกูลกัวต่อให้เป็นหวงตี้ก็ใช่ว่าจะยำเกรง ดูอย่างจางโตวหวงตี้ที่นอนสิ้นสภาพในวังหลวง นั่นคือหลักฐานเชิงประจักษ์ว่าตระกูลกัวมิเคยลงให้ใคร แต่บัดนี้ตนซึ่งเป็นหวงตี้ต่างแคว้นซ้ำร้ายยังเคยต้องพึ่งพาขุนนางผู้นี้กลับมามีบทบาทสำคัญ

นับว่าการเล่นสนุกสร้างเรื่องในครั้งนี้ช่างได้ผลเป็นที่น่ายินดียิ่ง แน่นอนว่าเมื่อสองเท้าแตะวังหลวง กัวอิ่งหรงคงได้ค่อนแคะเรื่องนี้เขาอีกยกใหญ่ แต่ทำอย่างไรได้ในเมื่อเขาเองก็อยากจะรู้ว่าหวังรั่วหวงตี้เช่นตนนั้นน่าหวาดกลัวเพียงใดในสายตาคนนอก

ส่วนคนในอย่างกัวอิ่งหรงคงได้แต่ส่ายศีรษะอย่างระอาใจ ต่อว่าอีกสำทับ ช่วยไม่ได้จริง ๆ ที่สตรีนางนั้นอ่านใจตนได้ และป่านนี้นางคงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกที่ต้องส่งบิดามาให้เขาเล่นสนุกแบบนี้

ใช่...กัวอิ่งหรงทราบดีว่าการดื้อรั้นของเขานั้นมาจากสิ่งใด และต้องทำอย่างไรเพื่อให้หายดื้อรั้นเสียที ไม่เช่นนั้นท่านราชครูกัวคงไม่มานั่งทำหน้าเคร่งเครียดอยู่แบบนี้เป็นแน่

“วางใจเถิด ไม่มีสิ่งใดที่ข้าไม่พอใจ หากมีคงเป็นร่างกายของข้าเองเสียมากกว่าที่อ่อนล้าจนทนให้คนอื่นเห็นไม่ได้ ท่านราชครูคงเข้าใจข้าใช่หรือไม่ หวงตี้ยามไร้ความสง่าไม่อาจทนสายตาจากผู้อื่นได้”

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไม่เร่งรัด ฝ่าบาทพักผ่อนได้ตามต้องการ หากขาดเหลือสิ่งใดกระหม่อมจะจัดหามาให้ โปรดวางพระทัยเถิด”

“ขอบใจ ขอบใจท่านราชครู ท่านยังคงเข้าใจเราเหมือนเดิม”

จบเรื่องเสแสร้ง คล้อยหลังท่านราชครูกัว โอรสสวรรค์ต่างแคว้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย บุรุษที่อ้างว่าล้านักหนาเข้าไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์รุ่มร่ามให้เป็นชุดที่ทะมัดทะแมงขึ้น แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวออกจากห้อง หวงฉีราชองครักษ์ก็มายืนขวางหน้าประตู

“จะเสด็จที่ใดพ่ะย่ะค่ะ”

“เข้าวัง”

“ฝ่าบาทเหนื่อยล้าจากการเดินทาง”

“ข้าแสร้งพูดไปเช่นนั้น อย่างข้าหรือจะเหนื่อยล้า”

“พรุ่งนี้ก็จะเสด็จเข้าไปอยู่แล้ว”

“ก็จะไปวันนี้”

“ฝ่าบาท”

“หวงฉี อยากไปเฝ้าคอกหมูที่เขาเจินหนานไหม ข้าช่วยเจ้าได้นะ”

ราชองครักษ์ที่แสนจะน่ารำคาญจึงจำใจยอมหลีกทาง เพราะทราบดีแก่ใจว่าบุรุษตรงหน้าไม่เคยพูดเล่นแม้แต่น้อย และครั้งหนึ่งเขาเคยไปเลี้ยงหมูที่เจินหนานจริง ๆ มาแล้ว ส่วนเหตุผลนั้นคงต้องซ่อนเอาไว้ให้มิดชิด เพราะรู้ถึงไหนอายถึงนั่น ดังนั้นหวงฉีจึงไม่คิดรื้อฟื้นความหลังใด ๆ อีก หลีกทางให้หวังรั่วหวงตี้แล้วน้อมส่งเสด็จ..

ส่วนผู้เป็นนายก็กระหยิ่มยิ้มย่องก้าวเท้าอาด ๆ ออกจากห้องพักที่ชุนอ๋องจัดหาไว้ให้...

อ้อต้องกล่าวว่าที่พักที่เป็นของชายาชุนอ๋องคงจะถูกต้องเสียมากกว่า

สองสามีภรรยาคู่นี้ช่างรักใคร่กลมเกลียวกันจนน่าอิจฉา

มีคนรู้ใจอยู่ข้างกายไม่ห่างแม้สักวันเดียว...ช่างน่าอิจฉาจริง ๆ