ตอนที่ 12: ของขวัญแทนใจ

ตอนที่ 12: ของขวัญแทนใจ

แม้ว่าจะออกมาเพียงลำพังแต่กระนั้นผู้เป็นหวงตี้ก็ทราบดีว่าองครักษ์เงานับสิบก็ทำหน้าที่อย่างแข็งขัน และรวมไปถึงหวงฉีที่ยืนขวางเมื่อครู่นี้ บุรุษน่ารำคาญผู้นั้นหายเข้าไปในเงาดำมืด ทำหน้าที่อารักขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นเรื่องความปลอดภัยจึงวางใจได้ ความจริงแล้วไม่มีสิ่งใดที่ต้องกังวลเลย เพราะทหารวังหลวงแคว้นเยี่ยนนั้นหวังรั่วหวงตี้ได้ใช้เส้นสายเพียงเล็กน้อยเพื่อทำให้อะไร ๆ ง่ายขึ้น การติดสินบนไม่ว่าที่ใดย่อมเกิดขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา และคนที่หวังรั่วเลือกติดสินบนก็เป็นพี่ชายของกัวอิ่งหรงที่ได้แต่งตั้งเป็นหัวหน้าราชองครักษ์

ทันทีเมื่อลอบเข้าตำหนักคุนหนิงที่ประทับของหวงโฮ่วได้ หวังรั่วหวงตี้ก็ชะงัก เมื่อพบว่าสตรีเจ้าของตำหนักนั่งรออยู่ก่อนแล้ว สายตาดุ ๆ ปราดมองมายังตนให้ชวนเสียวสันหลัง แต่ก็ยังใจดีสู้เสือฉีกยิ้มราวกับไม่มีเรื่องทุกข์ร้อน ทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ กับสตรีงามที่นั่งนิ่งไม่พูดจา

“ต้องลงไปนั่งคุกเข่าสำนึกผิดไหม” เมื่อทนต่อความเงียบงันไม่ไหว หวังเจินซานที่ทราบความผิดของตนดีก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ

“เล่นอะไรเป็นเด็ก ๆ ไปเรื่อยเลย”

“แต่เจ้าก็เล่นกับข้าด้วยมิใช่หรือ...ไม่เช่นนั้นคงไม่ส่งท่านราชครูกัวไปหาข้าถึงที่”

“...คิดเสียว่าหักล้างกับที่ท่านพ่อของข้าขังเจ้าไว้ที่ห้องเก็บของเมื่อหลายปีก่อนก็แล้วกัน”

หวังเจินซานขมวดคิ้ว เรื่องราวในวันนั้นใช่ว่าจะจำไม่ได้ แค่ไม่คิดว่ากัวอิ่งหรงจะนำเรื่องนี้มาหักล้างก็เท่านั้น

ศักดิ์ศรีแลกด้วยศักดิ์ศรี ก็ฟังดูจะเข้าทีอยู่เหมือนกัน

“ช่างเป็นสตรีที่เจ้าคิดเจ้าแค้น”

“เจ้าไม่คิด”

“คิดเสียยิ่งกว่าที่เจ้าคิดอีก ข้าอยู่ในห้องเก็บของน่ะไม่เท่าไหร่ แต่เจ้าต้องไปอยู่ในเรือนหลังเก่า ๆ สกปรก ๆ ตัวชุ่มไปด้วยน้ำ ไหนท่านราชครูจะตบหน้าเจ้าอีกฉาดใหญ่ ข้าแค้นเสียยิ่งกว่า แต่วันนั้นข้าไม่มีอะไรเลย เป็นแค่อ๋องคนหนึ่งที่ไร้แก่นสาร มีศักดิ์แต่ไร้เกียรติแม้แต่จะปกป้องเจ้ายังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ”

เรื่องในวันนั้นไม่ต่างจากวันนี้ที่หวังเจินซานลอบมาหากัวอิ่งหรง แต่สิ่งที่ต่างคืออายุและสถานะ ในวันวานที่ทั้งคู่ยังเยาว์วัยการได้พบเจอกันคือเรื่องที่ชวนหวานชื่น แต่ท่านราชครูกัวพิโรธเหลือคณาเมื่อจับได้ว่าบุตรสาวลอบพบกับอ๋องต่างแคว้น แม้ไม่ได้มีสิ่งใดเกินเลยแต่กระนั้นก็อดไม่ได้ที่จะโมโห ทั้ง ๆ ที่เฝ้าถนอมดั่งกระเบื้องเคลือบแสนจะเปราะบางเพื่อหวังส่งมาเป็นสตรีในวังหลวง ความผิดหวัง และความโกรธทำให้หวังเจินซานกับกัวอิ่งหรงได้รับโทษทัณฑ์

วันนั้นเป็นเพียงอ๋อง สำหรับตระกูลกัวแล้วหาใช่สิ่งที่ยิ่งใหญ่แต่ประการใด ยิ่งเป็นอ๋องต่างแคว้นยิ่งแทบไม่เหลือเกียรติใดต้องรักษาเสียด้วยซ้ำ ดังนั้นสิ่งที่ท่านราชครูกัวเลือกทำคือจับหวังเจินซานกักขังไว้ในห้องเก็บของที่ทั้งมืดและชื้นแฉะ แต่กระนั้นยังไม่เท่ากับสตรีงามเช่นกัวอิ่งหรงที่ไปตากฝนคุกเข่าเพื่อร้องขอให้บิดาปล่อยตัวหวังเจินซาน นางตัวเปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝน และหวังเจินซานที่ลอบมองออกมาจากช่องแคบอันผุพังของห้องเก็บของก็ได้เห็นว่าท่านราชครูกัวตบหน้ากัวอิ่งหรงด้วยบันดาลโทสะ สั่งให้บ่าวรับใช้พาคุณหนูไปขังในเรือนหลัง

หวังเจินซานเคยไร้ศักดิ์ศรีในวันนั้น ส่วนในวันนี้ท่านราชครูกัวมิได้คุกเข่าต่อหน้าตน แต่ความนอบน้อมที่มีก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเด็กน้อยในวันนั้นเติบโตมากพอแล้ว...

เด็กน้อยสองคนที่เต็มไปด้วยความเพ้อฝัน ถูกฉุดกระชากออกมาจากความฝัน และให้เผชิญหน้ากับความเป็นจริง เติบโตพอที่จะคืนสนองความเจ็บปวดต่าง ๆ ให้กับผู้อื่นแล้ว

“ท่านพ่อใจร้ายก็จริง แต่ก็เอ็นดูท่านอยู่ไม่น้อย ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้มานั่งสนทนากันเช่นนี้”

“ความเอ็นดูของท่านราชครูช่างน่ากลัวนัก...หากความเอ็นดูของเขาน่ากลัวปานนี้ควรจะลดความเอ็นดูข้าลงบ้าง”

“แล้วเหตุใดจึงเข้ามาวันนี้เล่า อย่างไรก็ต้องเข้ามาอยู่ดีในวันพรุ่งนี้”

“...อยากมาหา มาถึงแล้วต้องมาเจอหน้าเจ้า หากไม่ได้เจอคงนอนไม่หลับเป็นแน่”

“ได้เจอแล้ว คงพอใจแล้วกระมัง”

ใบหน้าของบุรุษที่ตั้งใจเอ่ยคำหวานเกี้ยวสตรีขมวดคิ้วฉับ ช่างเป็นสตรีที่ตัดรอนน้ำใจกันได้อย่างเก่งกาจเสียจริง “จะใจร้ายไปถึงไหนกัน ข้าฟ้องซีเฉิงว่าอาหญิงของเขาใจร้ายปานใด แต่ซีเฉิงยังเข้าข้างเจ้าคิดดูเถิด”

“เขามาด้วยหรือไม่”

กัวอิ่งหรงถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง นานเหลือเกินที่นางมิได้เห็นหน้าเด็กชายผู้นั้น และด้วยเหตุต่าง ๆ ทำให้นางได้แต่คิดว่าคงไม่ได้พบเจอกันอีก แต่เพราะครั้งนี้เป็นโอกาสดีจึงได้แต่หวังว่าหากได้พบกันอีกสักครั้งก็คงจะดีอยู่ไม่น้อย

“ขุนนางไม่เห็นชอบที่ไท่จื่อจะเสด็จมาต่างแคว้น” หวังเจินซานตอบ พลางลอบยิ้ม สายตามองใบหน้าที่สลดของกัวอิ่งหรง เป็นคนใจร้ายบ้างก็สนุกเช่นนี้เอง ถึงว่านางจึงชอบนักที่ได้กลั่นแกล้งให้เขาไม่ได้ดั่งใจ แต่สุดท้ายก็จำยอมบอกความจริงออกไป เพื่อเรียกรอยยิ้มงามของกัวอิ่งหรงกลับมา “แต่ข้าลอบพาซีเฉิงออกมาแล้ว อีกสามสี่วันคงจะมาถึง”

“จริงหรือ นานเหลือเกินที่ไม่ได้เจอกัน ป่านนี้คงโตจนข้าจำไม่ได้”

“เก้าปีแล้ว ก็นับว่าโตอยู่ อ้อ ข้าไปหาหลานรักเจ้ามาด้วย”

“ใครอีกเล่า”

กัวอิ่งหรงตั้งคำถาม ลูกหลานนางช่างเต็มบ้านเต็มเมืองเสียจริง

“จางเล่อเทียนอย่างไรเล่า ตัวอ้วนท้วนเช่นเคย ข้านึกอยากจับยัดใส่กล่องพามาหาเจ้าที่นี่ แต่เกรงว่าท่านแม่ทัพจะเอาดาบมาฝันคอที่ไปทำลูกเขาเจ็บ”

“เล่นอะไรไม่เข้าท่า” ใจนึกอยากฟาดแรง ๆ ใส่บุรุษผู้นี้สักครา ไม่ว่าจะเด็กคนไหน ๆ ก็ทำทีท่าจะกลั่นแกล้งเสียให้ได้แทบทุกคนไป ไม่ว่าจะเลี่ยงรุ่ย ไหนจะจางเล่อเทียนอีก

“รู้ว่าไม่เข้าท่า เลยบอกแก่บิดาของเขาไปว่าถ้ามาเมืองหลวงให้พามาด้วย หวงโฮ่วคงอยากจะพบ”

“แล้วไปเจอกันได้อย่างไร”

“อ้อ ให้ชายาชุนอ๋องหาของให้น่ะ เลยต้องไปรับของที่เจิ้งสือก่อนจะมาหาเจ้าที่เมืองหลวง”

กัวอิ่งหรงมองบุรุษที่ก้ม ๆ เงย ๆ ค้นร่างกายของตนเองก่อนจะหยิบกล่องไม้กล่องหนึ่งออกมายื่นให้

“ของขวัญ”

“เนื่องในโอกาสใด”

“ได้มาหาเจ้าโดยไม่ต้องปีนกำแพงวัง”

กัวอิ่งหรงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะมองใบหน้าของหวังเจินซานที่ยิ้มกว้าง “แล้ววันนี้มิได้ปีนเข้ามาหรอกหรือ”

“อ่า ก็จริงของเจ้า รับ ๆ ไปเถิด ข้ามั่งคั่งเลยอยากซื้อของมาให้เจ้าดูเล่นแก้เบื่อก็เท่านั้น”

กัวอิ่งหรงทอดถอนหายใจให้กับคหบดีที่ซื้อของมาหว่านเล่น คว้ากล่องไม้ที่อีกฝ่ายยื่นให้มาเปิดดูก็พบว่าเป็นไข่มุกชั้นดีน้ำงาม หากฟังจากที่อีกฝ่ายได้เล่าก็คงเป็นสินค้าที่ถูกสรรหามาอย่างดีโดยชายาชุนอ๋อง

“ตอนแรกชายาชุนอ๋องถามว่าจะให้นำไปทำเครื่องประดับอะไร ข้าไม่รู้ว่าเจ้าชอบอะไร เลยเอามาแค่ไข่มุกอยากได้สิ่งใดก็เอาไปทำต่อเองก็แล้วกัน”

กัวอิ่งหรงหัวเราะเบา ๆ นี่แหละหวังเจินซาน แม้จะดูเป็นบุรุษที่เกี้ยวสตรีได้หวานล้ำ แต่ก็ทำอะไรทื่อ ๆ ตรง ๆ จนเป็นนิสัย ตอนนี้นางจะปีติก็ไม่ใช่จะหัวเราะก็ไม่เชิงเมื่อได้ยินคำพูดนั้นของอีกฝ่าย

“ว่าแต่เจ้าชอบไหม” หวังเจินซานไต่ถาม ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวังและเฝ้ารอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อถึงคราวกัวอิ่งหรงก็ไม่รีรอ แสร้งนิ่วหน้า พินิจไข่มุกในมือไปมาคล้ายกับเจอข้อบกพร่องก็มิปาน ท่าทีชักช้าเรียกความหงุดหงิดให้กับบุรุษที่นำมาให้เป็นอย่างมาก แต่กระนั้นหวังเจินซานก็หวาดกลัวต่อความผิดหวัง จึงเอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความฉุนเฉียว “หากดีไม่พอข้าคงต้องกลับไปต่อว่าชายาชุนอ๋องเสียหน่อยแล้ว”

ท่าทีมีน้ำโหทำให้กัวอิ่งหรงต้องนิ่วหน้า ลดของในมือลงเพื่อมองหน้าบุรุษใจร้อนให้ชัดเจน “แพ้บ้างไม่ได้หรือไร หากเจ้าไปต่อว่านางก็ไม่ต้องเข้ามาหากันอีก”

“นั่นปะไรแกล้งข้าอีกใช่หรือไม่ คนอย่างเจ้าคงอยากเห็นข้าเสียใจกระมัง”

“เลิกโวยวายเป็นสตรีเสียที ขัดหูขัดตาน่าดู”

หวังเจินซานเบะปาก กิริยาที่ไม่เคยแสดงออกที่ไหนกลับเผยออกมาให้กัวอิ่งหรงเห็นจนหมดสิ้น แต่มีอะไรบ้างที่กัวอิงหรงไม่เคยเห็น ดังนั้น เขาจึงไม่แม้แต่จะรักษากิริยาหรือสงวนท่าทีใด ๆ

“ขอบใจสำหรับของฝากนี้ ข้าชอบมาก...ความจริงก็รู้อยู่แล้วว่าข้าชอบไข่มุกแล้วจะมาถามเอาอะไรอีก”

“อยากให้แน่ใจว่าเจ้าไม่เปลี่ยนใจไปชอบอย่างอื่นเสียก่อน ตอนนั้นชอบไข่มุก ใช่ว่าตอนนี้จะชอบ”

“ข้ามิใช่คนใจโลเล ชอบสิ่งใดก็ชอบเช่นนั้นไปตลอดหาได้มีความคิดเปลี่ยนไป”

“ได้ยินเช่นนี้ก็เบาใจ...”

ทั้งสองมองนัยน์ตาอันลึกล้ำที่มีเพียงพวกเขาทั้งสองที่เข้าใจ และรู้ถึงความนัยที่ซ่อนเร้นเอาไว้ คำถามและคำตอบที่แสนจะธรรมดา กลับเรียกรอยยิ้มจากคนทั้งสองได้อย่างไม่ยากเย็น ภายในใจสุขล้นยากจะหาสิ่งใดมาเทียบ..