ตอนที่ 13: หลุดปาก

ตอนที่ 13: หลุดปาก

รุ่งขึ้นของอีกวัน หวังรั่วหวงตี้ก็เสด็จเข้าวังหลวงแห่งแคว้นเยี่ยน ปั้นใบหน้าเคร่งขรึมให้คนใต้หล้าได้ยำเกรงในอำนาจ เหล่าขุนนางต่างแคว้นได้แต่ก้มหน้าไม่แม้แต่จะลอบมองพระพักตร์โอรสสวรรค์แห่งแคว้นหานแม้แต่น้อย ข่าวลือต่าง ๆ นานาของหวงตี้หนุ่มผู้นี้หนาหู ทั้งความเหี้ยมโหดและเด็ดขาด เมื่อใดที่ไม่ได้ดั่งใจการสังหารชีวิตคนก็เป็นเพียงเรื่องระบายอารมณ์เท่านั้น ดังนั้น ขุนนางน้อยใหญ่จึงตั้งปณิธานว่าระหว่างที่หวังรั่วหวงตี้ประทับอยู่ที่แคว้นเยี่ยนจะไม่สร้างความรำคาญใดให้แก่พระองค์แม้แต่น้อย เพื่อเป็นการรักษาชีวิตของตนเอาไว้...

การปั้นหน้าให้ขุนนางหวาดหวั่นนั้นไม่ใช่เรื่องยาก แต่การปั้นหน้าทำตัวห่างเหินกับกัวอิ่งหรงต่างหากที่ทำให้หวงตี้ต่างแคว้นหนักอกหนักใจ

“เสด็จมาเหนื่อย ๆ หม่อมฉันให้คนเตรียมที่พักไว้ให้แล้ว หากขาดตกบกพร่องอะไรก็ขอให้บอก หม่อมฉันจะจัดหามาให้”

หวังเจินซานคลี่ยิ้มอย่างลืมตัว กว่าจะรู้สึกตัวก็ตอนที่กัวอิ่งหรงนิ่วหน้า นัยน์ตาหวานเปลี่ยนเป็นอาฆาตแค้น

ช่างลำบากเหลือเกิน...

“มิได้ ๆ กระหม่อมเป็นเพียงผู้มาอาศัยเท่านั้น ฝ่าบาทอย่ามากพิธีเลย”

“ตรัสเช่นนั้นได้อย่างไร ฝ่าบาทเป็นแขกบ้านแขกเมือง หม่อมฉันต้องรับรองให้ดี” กัวอิ่งหรงเอ่ย มองใบหน้าของหวังเจินซานที่ดูจะประดักประเดิด ความห่างเหินจอมปลอมคงสร้างความรำคาญใจให้กับอีกฝ่ายไม่น้อยเลย

“เช่นนั้นกระหม่อมขอตัวไปพักสักครู่ก็แล้วกัน”

“เชิญเพคะ”

หวังเจินซานรีบพาตัวเองออกจากสถานการณ์อันประดักประเดิดชวนให้คลื่นไส้ ก็ตั้งแต่นั่งบัลลังก์เป็นหวงตี้มาเขาเคยเข้ามาที่วังนี้แบบชาวบ้านชาวช่องเสียที่ไหน ตั้งแต่เข้าประตูวังมาก็รู้สึกขนลุกขนชันคล้ายจะได้ไข้อย่างไรชอบกล ปกติได้แต่ปีนกำแพงวัง ไต่ผนัง หาได้เดินเข้ามาอย่างผ่าเผยเฉกเช่นแขกแบบนี้ไม่

พิสดารจนเป็นปกติ พอเป็นปกติกลับรู้สึกว่าพิสดารอย่างไรชอบกล หวังเจินซานหนอหวังเจินซาน...

“ให้ไปตามหวังเย่าฉีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” หวังเจียเล่อที่ติดตามมาด้วยถามด้วยน้ำเสียงติดจะหัวเราะเยาะอยู่กลาย ๆ ก็จะไม่ให้หัวเราะได้อย่างไร ท่าทีพิลึกพิลั่นของหวังรั่วหวงตี้แม้คนอื่นจะไม่สังเกต แต่คนที่ใกล้ชิดที่รับรู้ตัวตนของหวังรั่วหวงตี้ดีมีหรือจะไม่รู้ว่าพระองค์น่ะประหม่าเพียงใด

“หุบปากไป”

“กระหม่อมหวังดี เห็นฝ่าบาทกระสับกระส่ายเกรงว่าจะได้ไข้ก็เท่านั้น”

“เจียเล่อ” สุรเสียงไม่พอใจทำให้อ๋องที่ติดตามมาด้วยเพราะเฝ้าฝันถึงเรื่องสนุกต้องหุบปากฉับ ด้วยเกรงว่าจะถูกไล่ตะเพิดให้ไปเฝ้าเล้าเป็ดแทน

“เช่นนั้นพักวรกายเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเองก็จะไปพักเช่นกัน” สุดท้ายก็เลยเลือกพาตัวเองให้ออกห่างจากหวังรั่วหวงตี้ก่อนที่พระองค์จะพิโรธเสียก่อน

เมื่ออยู่ลำพังภายในตำหนักที่ถูกจัดเตรียมไว้ หวังเจินซานจึงได้แต่นั่งถอนหายใจ เมื่อนึกถึงใบหน้าของสตรีงามเมื่อครู่นี้ก็รู้สึกขายหน้า ป่านนี้นางคงหัวเราะเยาะเขาจนสนุกสนานแล้วกระมัง หรือไม่ก็เตรียมคำบ่นยาวเหยียดไว้รอยามที่เขาเสนอหน้าไปหา

ให้ตายเถิด ขายขี้หน้าชะมัดยาด

แต่ต่อให้ขายหน้ามากกว่านี้อีกสักเท่าใด หวังเจินซานก็จำยอมแบกหน้าหนา ๆ ของตนไปหากัวอิ่งหรงอยู่วันยังค่ำ

เชื่องปานสุนัข...หากเป็นสุนัขจริง ๆ ป่านนี้ก็คงกระดิกหางวิ่งลิ้นห้อยไปหากัวอิ่งหรงแล้ว...

และจริงตามคาดสตรีที่คะนึงหานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ในตำหนักจนน่าหมั่นไส้

“ยิ้มแบบนี้แอบหัวเราะเยาะข้าอยู่เป็นแน่”

บุรุษที่ลอบเข้าตำหนักผู้อื่นเอ่ยด้วยสีหน้าบึ้งตึง ไม่ได้สนใจว่าสตรีเจ้าของตำหนักจะสะดุ้งตกใจต่อการมาของตนเองแต่อย่างใด

“เข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียง”

“แล้วข้าเคยมาแบบที่ให้ขันทีขานนามหรือไม่เล่า เจ้าต่างหากที่ไม่ชินเสียที”

“แล้วเหตุใดจึงไม่พัก จะมาหาข้าทำไม”

“ใช่ซิ! คงมีแต่ข้าที่อยากมาหาเจ้าอยู่ฝ่ายเดียวทั้ง ๆ ที่เจ้าไม่ได้สนใจอะไรเลย”

กัวอิ่งหรงมองบุรุษที่ตัดพ้อเก่งเกินใคร ใบหน้าบึ้งตึงคือหลักฐานยืนยันว่าอีกฝ่ายน้อยใจนางเสียเต็มประดา “รู้ใช่ไหมว่าต่อให้เล่นหูเล่นตา แสร้งว่าน้อยใจปานใดข้าก็ไม่คิดง้อเจ้า”

“นั่นปะไร ใจจืดใจดำมิเสื่อมคลาย ข้าหลวมตัวรักเจ้าไปได้อย่างไรกัน”

ทั้ง ๆ ที่ควรจะหัวเราะออกมาอย่างชอบใจที่ได้กลั่นแกล้งกันไปมา แต่กระนั้นกลับพากันเงียบงันเมื่อมีฝ่ายหนึ่งเอ่ยคำว่ารักออกมา

คำต้องห้ามที่พยายามเลี่ยงนักหนา แต่หวังเจินซานเอ่ยออกมาอย่างลืมตัวพานทำบรรยากาศโดยรอบเงียบลงถนัดตา ไม่มีใครเอ่ยสิ่งใดคล้ายกับว่าพากันจมดิ่งสู่ห้วงความคิดอันลึกล้ำ

หวังเจินซานนึกอยากตบศีรษะตัวเอง และด่าทอถึงความโง่เขลาที่หลุดปากในเรื่องไม่เป็นเรื่อง

ใช่...

คำว่ารักก็แค่เรื่องไม่เป็นเรื่องเท่านั้น...