LOGINตอนที่ 17: เรื่องราวในวันวาน
หลังจากเสร็จการล่าสัตว์หวังรั่วหวงตี้มีสีหน้าบึ้งตึงอยู่ตลอดจนขุนนางทั้งหลายพากันขนลุกขนชัน เมื่อกลับเข้าวังก็อยู่แต่ในตำหนัก ดูแล้วช่างผิดวิสัยแม้แต่กัวอิ่งหรงยังรู้สึกว่าหวังเจินซานนั้นผิดไปจากเดิม จากที่เคยนั่งเฉย ๆ รออีกฝ่ายให้มาหา ตอนนี้กลับชั่งใจว่าจะไปหาอีกฝ่ายดีหรือไม่
ทำไมกัน ทั้ง ๆ ที่เมื่อเช้ายังดีอยู่แท้ ๆ หรือมีขุนนางที่เข้าไปกวนใจจึงทำให้ไม่พอใจกันเล่า แต่ไหนชุนอ๋องกล่าวว่าไล่ตะเพิดเจ้าพวกน่ารำคาญไปให้พ้น ๆ หวังรั่วหวงตี้แล้วอย่างไรเล่า
แล้วมีเหตุผลใดกันที่ทำให้หวังเจินซานเงียบหายไปอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
สุดท้ายกัวอิ่งหรงก็มิอาจซ่อนเร้นความกระวนกระวายใจเอาไว้ได้ นางเดินออกจากตำหนักและในขณะเดียวกันนั้นก็พบกับหวงฉีราชองครักษ์ของหวังเจินซาน
“หลบมาทางนี้ก่อนพ่ะย่ะค่ะ"
กัวอิ่งหรงเดินตามราชองครักษ์หวงตี้ต่างแคว้นไปอย่างว่าง่าย เพราะเข้าใจดีว่าหวงฉีกังวลว่าจะมีคนมาพบเข้า แต่ความจริงแล้วตำหนักนี้หากตกดึกก็จะไร้นางกำนัลและขันที เหตุผลก็เพราะหมิงจูหวงโฮ่วต้องการความเป็นส่วนตัวไม่อยากให้ใครรบกวน และไม่มีผู้ใดกล้าขัดแม้จะผิดธรรมเนียมปฏิบัติแต่ก็ไร้คนทัดทาน เพราะต่างทราบดีว่าในวังหลวงยามนี้ใครกันที่ชี้เป็นชี้ตายทุกคนได้...
“หวังรั่วหวงตี้เป็นอะไรหรือไม่ เงียบหายไปตั้งแต่ล่าสัตว์เสร็จ”
“กระหม่อมมาเพราะเรื่องนี้พ่ะย่ะค่ะ คือว่า...”
.
.
“จะลงประลองยุทธ์ด้วยหรือ จัดให้ไปนั่งดูเฉย ๆ จะหาเรื่องใส่ตัวทำไมกัน”
กัวอิ่งหรงกล่าวเมื่อมองบุรุษที่จับดาบขึ้นมาซ้อมกับองครักษ์เงา เรื่องที่หวงฉีไปรายงานถึงตำหนักคือเรื่องที่หวังรั่วหวงตี้มีพระประสงค์จะลงประลองยุทธ์ในงานวันพรุ่งนี้ เพราะได้ยินว่าชุนอ๋องจะร่วมลงประลองยุทธ์ด้วย อาจเป็นวิสัยของชายชาตรี แต่กระนั้นกัวอิ่งหรงก็ไม่เห็นความสำคัญอยู่วันยังค่ำ
หวังเจินซานโบกมือไล่องครักษ์เงา เดินเข้าไปสนทนากับสตรีงามที่วันนี้เป็นผู้มาหาตนผิดจากทุกครั้ง ใบหน้าเปื้อนยิ้มแสดงถึงความเปรมปรีดิ์เป็นล้นพ้น
“น่าสนุกดี ได้ประลองกับชุนอ๋องใช่จะเกิดขึ้นได้ง่าย ๆ แม่ทัพผู้นั้นเก่งกาจเรื่องลือ ข้านึกอยากประลองฝีมือด้วยกันมานานแล้ว คราวนี้มีโอกาสจึงไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไป”
“มาสู้กันเองจะดีหรือ”
“ก็ไม่เชิง อาจจะสู้กับคนอื่น ๆ ก่อน ใครชนะค่อยมาสู้กันใหม่ เป็นหวงตี้ใช่ว่าจะเอาเปรียบผู้อื่นได้”
“แล้วใครจะกล้าเอาชนะหวงตี้กัน”
“ก็ไม่แน่ ชุนอ๋องใช่ว่าจะยอมออมมือให้ข้า ตำแหน่งแม่ทัพแห่งเยี่ยน และข้าที่เคยคุมทัพสู้ศึก ศักดิ์ศรีสูงเทียมฟ้ากันทั้งคู่มิใช่หรือ หากข้าชนะขุนนางเยี่ยนคงได้สลดใจกันน่าดูที่แม้แต่แม่ทัพที่คิดว่าเก่งกาจที่สุดยังพ่ายแพ้ หากแต่ชนะขึ้นมาพวกเขาคงฮึกเหิมกันไม่น้อยเลย”
“ฟังแล้วก็ไม่เห็นว่าจะมีทางไหนดีเลย ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ”
“มีสิ...เพราะไม่ว่าแพ้หรือชนะข้าและชุนอ๋องก็ได้แสดงให้ขุนนางได้เห็นว่าข้าและชุนอ๋องสนิทสนมกันถึงขั้นกล้าลงมือใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร อย่างที่เจ้าว่าจะมีใครกล้าเอาชนะหวงตี้...คำตอบก็คือไม่มีหรอกเว้นเสียแต่คนคุ้นเคยกันเท่านั้น...”
“เพื่อข้าอีกหรือ จะทำทั้งหมดนี้เพื่อข้าอีกอย่างนั้นหรือ” กัวอิ่งหรงไต่ถาม ในใจคล้ายกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดหัวใจ
ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัวข่าวจากเจิ้งสือมาถึงตำหนักคุนหนิงในคืนวันเดียวกัน เป็นสารที่ถูกซ่อนมาในกล่องไข่มุกเหมือนทุก ๆ ครั้ง ข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ารองเขียนโดยชุนอ๋องเมื่อกัวอิ่งหรงอ่านจนจบแล้วก็วางลงช้า ๆ ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน และหลูเจิ้งถูกจับแล้ว คนที่ลอบทำร้ายขบวนเสด็จของหวังรั่วหวงตี้รับสารภาพแล้ว ส่วนข้อความท้ายสุดเขียนสั้น ๆ ว่า ฉินอ๋องกล่าวหานางว่าลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีหลักฐาน และชุนอ๋องสั่งปิดปากทุกคนแล้วนางนั่งนิ่งอยู่นาน เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่ข้อกล่าวหา แต่เป็นคำถามว่าฉินอ๋องรู้เรื่องนี้จากใคร คนที่รู้เรื่องของนางกับหวังเจินซานมีไม่กี่คน เว่ยอวี้เฉิงไม่พูดแน่ ส่วนหลินหลานอิงกับชุนอ๋องไม่มีเหตุให้บอกฉินอ๋อง เหลือเพียงคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าหวังเจินซานเคยไปมาหาสู่ที่จวนตระกูลกัวนั่นคือบิดาของนางเอง...รุ่งเช้า ราชครูกัวให้คนมาเชิญนางไปที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูล เขาบอกว่าต้องการหารือกับผู้อาวุโสประจำตระกูลเรื่องคุณชายสี่ นางไม่ถามว่าเขารู้เรื่องที่เจิ้งสือได้อย่
ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทันสิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหานทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยนชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเด
ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียวผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆแต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...“เกรงว่าฝ่า
ข้อมูลนี้หลินหลานอิงคิดมาหลายวันว่าควรบอกใคร คราแรกชุนอ๋องผู้เป็นสามียั้งนางเอาไว้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นญาติของหวงโฮ่ว และชุนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าควรไว้ใจใครในราชสำนักบ้าง แต่เมื่อข่าวลอบทำร้ายหวงตี้แห่งแคว้นหานมาถึงหู จึงมาทบทวนอีกครั้ง แล้วจึงได้ข้อสรุปว่าเรื่องนี้มิอาจเก็บงำไว้ได้อีกแล้วกัวอิ่งหรงเปิดผ้าม่านออกมาเอง นางแต่งตัวเป็นหญิงที่ป่วยอยู่จริง ใบหน้าซีด ไร้เครื่องประทินโฉม ต่อให้บอกว่าเป็นเพียงการแสร้งว่าป่วยก็มิอาจพูดได้เต็มปาก เพราะหลายวันมานี้นางก็อ่อนล้าสะสมทั้งจากการเดินทางและการสืบหาความจริงมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้“ชายาชุนอ๋อง เชิญนั่ง”“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหลานอิงวางห่อผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ “วันนี้หม่อมฉันมาเพราะของในห่อผ้านี้เพคะ”ในห่อผ้ามีบัญชีหลายเล่ม หลินหลานอิงอธิบายช้า ๆ ว่าผ้าไหมในนามร้านค้าผ้าฉางซิ่ง ถูกส่งผ่านร้านค้าชายแดนไปถึงเรือนของคุณชายสี่ แล้วแยกอีกสายไปจวนของฉินอ๋อง ไม่มีสายใดไหลเข้าคลังหลวง และทุกสายเกิดขึ้นหลังสิบกว่าวันก่อนเหตุลอบทำร้ายทั้งสิ้น“หม่อมฉันทราบเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะคนที่เกี่ยว
ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋องตลอดสามวันที่หมิงจูหวงโฮ่วไม่อยู่ในวัง คนทั้งตำหนักคุนหนิงรู้เพียงว่านางประชวนหนัก เดิมทีข้ารับใช้ในตำหนักที่นางเรียกใช้ก็น้อยอยู่แล้ว การปิดข่าวเรื่องนี้จึงหาใช่เรื่องใหญ่ใด...นี่คือเรื่องที่นางจัดไว้ก่อนออกจากวัง กระนั้น การหายไปจากตำหนักสามวันนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงที่ข่าวลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ยังร้อน การที่หวงโฮ่วไม่ปรากฏตัวเพียงวันเดียวก็ทำให้คนสงสัยได้ นางจึงต้องใช้อุบายสองอย่างอย่างแรกคือเรื่องปิดบังคนในวัง นางสั่งให้ประกาศตั้งแต่ก่อนออกจากวังว่านางเป็นไข้หนัก เพราะอดนอนดูแลเลี่ยงรุ่ยและคร่ำเครียดเรื่องสถานการณ์ชายแดน จึงงดว่าราชการจนกว่าอาการจะดีขึ้น ซึ่งทำให้ขุนนางส่งของเยี่ยมมาไม่ขาด แต่ทุกชิ้นถูกขันทีในตำหนักทำหน้าที่รับเอาไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปเยี่ยม หลังม่านในห้องบรรทมมีสาวใช้ที่มีตัวพอ ๆ กับนางนอนอยู่ แสร้งว่าหวงโฮ่วอยู่ในตำหนักจริง ๆ ตบตาทั้งคนในและคนนอกในเวลาเดียวกันอย่างที่สองคือเหตุผลที่ใช้ออกประตูวัง หวงโฮ่วออกไม่ได้ แต่นางกำนัลคนหนึ่งออกได้ ถางเป้ยและนางกำนัลอีกคนได้รับอนุญาตจากหวงโฮ่วให้กลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่นอกเมืองได้ ธรร
ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอดคนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับป







