LOGIN“จะรู้สึกผิดไหมหากข้าตอบว่าใช่” หวังเจินซานย้อนถาม แต่กระนั้นคำตอบก็ชัดเจนอยู่ที่ใบหน้าของอีกฝ่าย “ไม่มีสิ่งใดที่ต้องรู้สึกผิดเลย ข้าทำด้วยความเต็มใจและมันจะเป็นแบบนี้ตลอดไป การทำเช่นนี้มิได้ทำให้ข้าเดือดร้อน กลับกันยิ่งทำให้ข้าสบายใจเพราะอย่างน้อย ๆ สิ่งที่ข้าทำก็ทำให้เจ้ากับเลี่ยงรุ่ยใช้ชีวิตได้ง่ายขึ้น ข้าอยู่ปกป้องเจ้าไม่ได้ สิ่งใดที่ทำทิ้งไว้ได้ย่อมต้องทำอย่างไม่ลังเล”
หากไม่ได้ทำอะไรเลยจะเป็นตนที่รู้สึกผิด หวังเจินซานทราบดีว่าตอนนี้กัวอิ่งหรงคงไม่พ้นกล่าวโทษตัวเองในใจ
“เรากำลังทำอะไรกันอยู่เจินซาน”
“ไม่รู้สิ รู้แค่ว่าขณะนี้ข้าต้องทำในสิ่งที่ทำได้เท่านั้น” หวังเจินซานกล่าวอย่างราบเรียบและเป็นธรรมชาติที่สุด “อิ่งหรงอย่าเอาอดีตของเรามารั้งเจ้าเอาไว้ และอย่าเอาอนาคตมากดดันตัวเองจนไม่กล้าเดินต่อ มองแค่ในขณะนี้ ที่เป็นอยู่ในตอนนี้ เรื่องบ้างเมืองเจ้าจะมองการณ์ไกลขนาดไหนข้าไม่ห้าม ซ้ำยังสนับสนุน แต่เรื่องของเราปล่อยมันไปบ้าง ไม่ต้องวาดฝัน ไม่ต้องเฝ้ารอ แค่เฝ้ามองให้มันผ่านไป ตักตวงความสุขเอาไว้ในทุก ๆ ครั้งที่มีโอกาส และใช้ชีวิตต่อไปเรื่อย ๆ เท่าที่เวลาจะเอื้ออำนวย ข้าไม่เคยขออะไร แต่ข้าจะขอเจ้าแค่นี้กัวอิ่งหรง ขอแค่นี้จริง ๆ”
หวังเจินซานก็ไม่ทราบว่าเหตุใดบรรยากาศรอบ ๆ กายจึงตึงเครียดขึ้นมาได้ ทั้ง ๆ ที่ควรมีแต่เสียงหัวเราะ และคุยหยอกล้อกันเหมือนครั้งที่ผ่าน ๆ มา แต่กระนั้นก็ไม่ได้หัวเสียหรือต้องการหาคำตอบจากความสงสัย เพราะเข้าใจดีว่าไม่มีความสัมพันธ์ใดที่สมบูรณ์แบบและไร้คำถาม ยิ่งความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเรียกของตนและกัวอิ่งหรงนับว่าไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดหากพวกเขาทั้งคู่จะตั้งคำถามกับความสัมพันธ์และการกระทำที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน
“ถึงแม้ว่าจะดูเห็นแก่ตัวน่ะหรือ”
“จะเห็นแก่ตัวได้อย่างไร ในเมื่อข้าเองยินยอมให้เรื่องมันเป็นเช่นนี้ ดังนั้นจึงไม่อาจเรียกได้ว่าเห็นแก่ตัว” หวังเจินซานแย้มยิ้ม ไม่มีสิ่งใดที่ต้องโศกเศร้าเลย ไม่มีใครที่เห็นแก่ตัวแม้แต่น้อยเพราะถ้าเห็นแก่ตัวจริง ๆ พวกเขาก็ไม่ควรมานั่งสนทนากันอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ แบบนี้
“เจ้าไม่ต้องดีกับข้าแบบนี้ได้ไหม”
“ไม่ได้หรอก ข้ามีใจเมตตาดั่งพระโพธิสัตว์”
“พระโพธิสัตว์เชียวหรือใครบอกเจ้ากันเล่า”
“กัวอิ่งหรง...แต่เป็นกัวอิ่งหรงตอนอายุสิบปี” หวังเจินซานกล่าวโดยที่รอยยิ้มยังไม่คลาย เพราะคำกล่าวที่ว่านั้นมาจากปากกัวอิ่งหรงในวัยสิบปีจริง ๆ ในยามนั้นเขาเป็นเพียงอ๋องที่ติดตามพระญาติมาต่างแคว้นแล้วหารือที่จวนท่านราชครูกัว และวันนั้นคือการพบกันครั้งแรกของทั้งคู่
วันนั้นเด็กหญิงคนหนึ่งร้องไห้เสียยกใหญ่เหตุเพราะลูกแมวขึ้นไปบนต้นไม้แล้วจนปัญญาลงมาไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่ก็ไม่ใช่แมวตัวเองแต่ก็ร่ำไห้ด้วยความสงสารกลัวว่ามันจะตกลงมาเจ็บตัว ร้อนให้เด็กน้อยวัยไล่เลี่ยกันซ้ำยังเป็นแขกของจวนต้องปีนต้นไม้ไปพาลงมา หลังจากนั้นก็ได้รับคำขอบคุณมากมายจากเด็กหญิง ซ้ำยังถูกยกยอว่าเป็นพระโพธิสัตว์เข้ามาช่วยเหลือสัตว์ที่ตกทุกข์ ช่างเป็นเรื่องน่าขันแต่ก็น่าเอ็นดูในเวลาเดียวกัน
เด็กที่ร่ำไห้คือกัวอิ่งหรง ส่วนเด็กอีกคนที่ปีนขึ้นต้นไม้ไปพาลูกแมวลงมาคือหวังเจินซาน ดังนั้นคำพูดยกยอตนเองว่าใจดีเช่นพระโพธิสัตว์นั้นหาได้เป็นการอวดอ้างตนเอง แต่เป็นการหยิบยกคำพูดที่เคยได้ยินเมื่อเนิ่นนานเอามาพูดซ้ำเท่านั้น
การพูดถึงเรื่องที่ถูกกลบฝังเอาไว้ในความทรงจำทำให้กัวอิ่งหรงเริ่มยิ้มออก นางไม่อาจเอ่ยแย้งสิ่งใดได้เพราะนางจำได้ดีเช่นกันว่าตนนั้นพูดสิ่งใดออกไป
“ยังจำลูกแมวตัวนั้นได้ไหม”
“ได้สิ มันทำให้ข้าได้เจอกับเจ้า”
“น่าเสียดายที่มันมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกแค่สามปีหลังจากนั้น”
“แต่อย่างน้อยมันก็ไม่ได้ตกต้นไม้ลงมาตายในวันนั้นเสียหน่อย ไม่มีสิ่งใดต้องเสียดาย”
“ก็จริง” สุดท้ายก็ต้องยอมรับว่าต่อให้อดีตเต็มไปด้วยความสุขเพียงใด สุดท้ายก็จะผ่านไปกลายเป็นความทรงจำอยู่วันยังค่ำ พวกเขาเดินมาไกลเหลือเกินจากจุดนั้น และอนาคตข้างหน้าก็ช่างแสนยาวไกลเกินจะจินตนาการได้เช่นกัน
ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัวข่าวจากเจิ้งสือมาถึงตำหนักคุนหนิงในคืนวันเดียวกัน เป็นสารที่ถูกซ่อนมาในกล่องไข่มุกเหมือนทุก ๆ ครั้ง ข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ารองเขียนโดยชุนอ๋องเมื่อกัวอิ่งหรงอ่านจนจบแล้วก็วางลงช้า ๆ ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน และหลูเจิ้งถูกจับแล้ว คนที่ลอบทำร้ายขบวนเสด็จของหวังรั่วหวงตี้รับสารภาพแล้ว ส่วนข้อความท้ายสุดเขียนสั้น ๆ ว่า ฉินอ๋องกล่าวหานางว่าลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีหลักฐาน และชุนอ๋องสั่งปิดปากทุกคนแล้วนางนั่งนิ่งอยู่นาน เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่ข้อกล่าวหา แต่เป็นคำถามว่าฉินอ๋องรู้เรื่องนี้จากใคร คนที่รู้เรื่องของนางกับหวังเจินซานมีไม่กี่คน เว่ยอวี้เฉิงไม่พูดแน่ ส่วนหลินหลานอิงกับชุนอ๋องไม่มีเหตุให้บอกฉินอ๋อง เหลือเพียงคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าหวังเจินซานเคยไปมาหาสู่ที่จวนตระกูลกัวนั่นคือบิดาของนางเอง...รุ่งเช้า ราชครูกัวให้คนมาเชิญนางไปที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูล เขาบอกว่าต้องการหารือกับผู้อาวุโสประจำตระกูลเรื่องคุณชายสี่ นางไม่ถามว่าเขารู้เรื่องที่เจิ้งสือได้อย่
ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทันสิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหานทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยนชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเด
ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียวผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆแต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...“เกรงว่าฝ่า
ข้อมูลนี้หลินหลานอิงคิดมาหลายวันว่าควรบอกใคร คราแรกชุนอ๋องผู้เป็นสามียั้งนางเอาไว้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นญาติของหวงโฮ่ว และชุนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าควรไว้ใจใครในราชสำนักบ้าง แต่เมื่อข่าวลอบทำร้ายหวงตี้แห่งแคว้นหานมาถึงหู จึงมาทบทวนอีกครั้ง แล้วจึงได้ข้อสรุปว่าเรื่องนี้มิอาจเก็บงำไว้ได้อีกแล้วกัวอิ่งหรงเปิดผ้าม่านออกมาเอง นางแต่งตัวเป็นหญิงที่ป่วยอยู่จริง ใบหน้าซีด ไร้เครื่องประทินโฉม ต่อให้บอกว่าเป็นเพียงการแสร้งว่าป่วยก็มิอาจพูดได้เต็มปาก เพราะหลายวันมานี้นางก็อ่อนล้าสะสมทั้งจากการเดินทางและการสืบหาความจริงมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้“ชายาชุนอ๋อง เชิญนั่ง”“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหลานอิงวางห่อผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ “วันนี้หม่อมฉันมาเพราะของในห่อผ้านี้เพคะ”ในห่อผ้ามีบัญชีหลายเล่ม หลินหลานอิงอธิบายช้า ๆ ว่าผ้าไหมในนามร้านค้าผ้าฉางซิ่ง ถูกส่งผ่านร้านค้าชายแดนไปถึงเรือนของคุณชายสี่ แล้วแยกอีกสายไปจวนของฉินอ๋อง ไม่มีสายใดไหลเข้าคลังหลวง และทุกสายเกิดขึ้นหลังสิบกว่าวันก่อนเหตุลอบทำร้ายทั้งสิ้น“หม่อมฉันทราบเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะคนที่เกี่ยว
ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋องตลอดสามวันที่หมิงจูหวงโฮ่วไม่อยู่ในวัง คนทั้งตำหนักคุนหนิงรู้เพียงว่านางประชวนหนัก เดิมทีข้ารับใช้ในตำหนักที่นางเรียกใช้ก็น้อยอยู่แล้ว การปิดข่าวเรื่องนี้จึงหาใช่เรื่องใหญ่ใด...นี่คือเรื่องที่นางจัดไว้ก่อนออกจากวัง กระนั้น การหายไปจากตำหนักสามวันนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงที่ข่าวลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ยังร้อน การที่หวงโฮ่วไม่ปรากฏตัวเพียงวันเดียวก็ทำให้คนสงสัยได้ นางจึงต้องใช้อุบายสองอย่างอย่างแรกคือเรื่องปิดบังคนในวัง นางสั่งให้ประกาศตั้งแต่ก่อนออกจากวังว่านางเป็นไข้หนัก เพราะอดนอนดูแลเลี่ยงรุ่ยและคร่ำเครียดเรื่องสถานการณ์ชายแดน จึงงดว่าราชการจนกว่าอาการจะดีขึ้น ซึ่งทำให้ขุนนางส่งของเยี่ยมมาไม่ขาด แต่ทุกชิ้นถูกขันทีในตำหนักทำหน้าที่รับเอาไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปเยี่ยม หลังม่านในห้องบรรทมมีสาวใช้ที่มีตัวพอ ๆ กับนางนอนอยู่ แสร้งว่าหวงโฮ่วอยู่ในตำหนักจริง ๆ ตบตาทั้งคนในและคนนอกในเวลาเดียวกันอย่างที่สองคือเหตุผลที่ใช้ออกประตูวัง หวงโฮ่วออกไม่ได้ แต่นางกำนัลคนหนึ่งออกได้ ถางเป้ยและนางกำนัลอีกคนได้รับอนุญาตจากหวงโฮ่วให้กลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่นอกเมืองได้ ธรร
ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอดคนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับป







