Home / รักโบราณ / เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม / ตอนที่ 16: เรื่องน่าเบื่อ

Share

ตอนที่ 16: เรื่องน่าเบื่อ

last update publish date: 2026-11-13 10:40:11

ตอนที่ 16: เรื่องน่าเบื่อ

จบงานเลี้ยงต้อนรับเช้าวันใหม่ก็เริ่มต้นด้วยกิจกรรมล่าสัตว์ที่หวังรั่วหวงตี้โปรดปราน ขุนนางทั้งหลายยิ้มแย้มสดใส เมื่อคิดว่าได้ทำให้หวงตี้ต่างแคว้นพึงพอพระทัย แต่กระนั้นหวงตี้ที่ไม่ได้โปรดปรานการล่าสัตว์ดั่งที่คนเอาไปลือกันก็ได้แต่นั่งถอนหายใจอยู่เคียงข้างกับหมิงจูหวงโฮ่ว

“ใกล้เวลาแล้วเพคะ”

“ต้องไปล่าจริง ๆ หรือ” หวังเจินซานกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อน พยายามรักษากิริยา เขาไม่อยากไปนั่งบนหลังม้านาน ๆ ตากแดดร้อน ๆ เพื่อทำอะไรไร้สาระอย่างการล่าสัตว์ แทนที่จะได้นั่งสนทนากับกัวอิ่งหรงแต่เหล่าขุนนางเอาเวลาของเขาไปผลาญกับงานบ้า ๆ บอ ๆ นี่

ให้ตายเถิด...เสียเวลาชะมัดยาด

“เสด็จเถิดเพคะ หากไม่ชอบยิ่งต้องทำให้จบเร็ว ๆ” กัวอิ่งหรงที่จนปัญญาจะช่วยเหลือก็ได้แต่เอ่ยไล่ให้อีกฝ่ายไปจัดการเสียให้จบ ๆ เรื่อง เพราะกิจกรรมในครั้งนี้เหล่าขุนนางหมายมั่นปั้นมือเป็นอย่างมากจนนางไม่อาจห้ามปรามสิ่งใดได้ ทั้ง ๆ ที่พอจะมองออกว่าหวังเจินซานมิได้โปรดปรานงานเช่นนี้เลยแม้แต่น้อย

ทันทีที่ขึ้นหลังม้า คนของแคว้นเยี่ยนก็ประกบซ้ายขวา ราชองครักษ์ของหวังรั่วหวงตี้คล้ายจะไม่พอใจ แต่กระนั้นหวังรั่วหวงตี้กลับไม่มีรับสั่งใดนอกเสียจากควบม้าออกไปด้วยความเฉยชา

“ฝ่าบาทการล่าสัตว์ครั้งนี้นับเป็นการแข่งขัน กระหม่อมคงพ่ายแพ้ต่อฝ่าบาทจนราบคาบเป็นแน่”

“อยากชนะหรือ ไปสิ...ข้าจะอยู่ตรงนี้พวกเจ้าเข้าไปล่ากันให้พอใจ” หวังรั่วหวงตี้กล่าวด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญ ขุนนางทั้งสองนี้อยากจะชนะก็ตามแต่ จะเข้าไปล่ากันจนหมดป่าแล้วกลับออกมาเย้ยหยันก็ไม่คิดโกรธเคืองเสียด้วยซ้ำ ดีเสียอีกจะได้ไม่ต้องเหนื่อยแรงออกล่าสัตว์อะไรนี่

“มิได้ ๆ กระหม่อมฝีมืออ่อนหัดมิอาจเทียบชั้นฝ่าบาทได้”

“แล้วจะพูดมากทำไมเล่า รีบ ๆ ไปล่ากันได้แล้ว” น้ำเสียงของชุนอ๋องไล่ตะเพิดขุนนางทั้งสองที่กำลังทำการมิควรให้ออกห่างหวงตี้ต่างแคว้น และหวังรั่วหวงตี้เองก็พอใจเป็นอันมาก แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นเด็กน้อยในอ้อมแขนของชุนอ๋องที่กำลังมองมายังตนด้วยสายตาอันวาวโรจน์

“ท่านลุงล่าสัตว์กันขอรับ! อาเตี่ยบอกว่าท่านลุงชอบล่าสัตว์!”

“เล่อเล่อ” ชุนอ๋องปรามบุตรชาย ตั้งแต่เข้าเมืองหลวงมา บุตรชายของเขาได้อภิสิทธิ์มากมายเสียเหลือเกิน ไหนจะอภิสิทธิ์การเรียกหวงโฮ่วว่าท่านอาหญิง เรียกหวังรั่วหวงตี้ว่าท่านลุง ช่างเป็นเด็กน้อยที่มากอภิสิทธิ์เสียจริง

“ไม่เป็นไร เล่อเล่อไปกับลุงไหม ลุงจะพาไปล่าสัตว์”

“ไป ๆ ไปขอรับ เล่อเล่ออยากไป” เด็กน้อยอ้าแขนอย่างไม่รีรอ เดือดร้อนผู้เป็นบิดาต้องส่งตัวเด็กตัวอ้วนท้วนให้หวังรั่วหวงตี้

หวังรั่วหวงตี้และชุนอ๋องออกล่าสัตว์ร่วมกัน ทั้งสองมิได้จริงจังมากมายนัก เป้าประสงค์หลักของงานวันนี้ความจริงก็แฝงเร้นบางอย่างเอาไว้เช่นกัน

“ขุนนางที่นี่ต้องการอะไรจากเรา” หวังรั่วหวงตี้เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา ความจริงเขามิใช่คนขลาดเขลา การที่ขุนนางแห่งแคว้นเยี่ยนยินยอมให้เกิดงานนี้ขึ้นคงมิใช่แค่แสดงความขอโทษอย่างจริงใจเพียงอย่างเดียวเป็นแน่

“ผลัดแผ่นดินพ่ะย่ะค่ะ...พวกเขาต้องการปลดจางโตวหวงตี้ และแต่งตั้งพระราชโอรสขึ้นมาเป็นหวงตี้พระองค์ใหม่ โดยมีหมิงจูหวงโฮ่วเป็นผู้สำเร็จราชการ”

“แล้วเหตุใดต้องพึ่งพาข้าด้วยเล่า เรื่องพวกนี้ขุนนางแคว้นเยี่ยนย่อมทำได้โดยไม่ต้องร้อนมาถึงข้า หรือมีอ๋องชั่วคนไหนคิดกบฏอยากได้บัลลังก์เล่าถึงได้ต้องยืมมือข้าเช่นนี้”

“มิผิดพ่ะย่ะค่ะ เป็นดั่งที่ตรัสมา”

“อ๋องโง่เง่าเต่าตุ่นคนใดอีกเล่า”

“หลายคนพ่ะย่ะค่ะ พวกสนมในวังหลังที่มีบุตรชายย่อมกระวีกระวาดในเรื่องนี้เป็นปกติ ในจะญาติพี่น้องที่มักใหญ่ใฝ่สูงอีกมากมายที่หวังต่อเรื่องนี้”

“นี่แผนท่านราชครูกัวอีกกระมัง ที่เรียกข้ามาที่นี่เพื่อให้คนพวกนั้นรู้ว่าข้าหนุนนำกัวอิ่งหรง”

“พ่ะย่ะค่ะ ขุนนางสองคนนั้นก็หวังจะให้ฝ่าบาทเข้าใจหมิงจูหวงโฮ่วว่าเป็นสตรีที่มักใหญ่ใฝ่สูงไม่เหมาะสมจะเป็นผู้นำ”

“คนที่นี่มันเป็นอะไรกันไปหมด เห็นข้าโง่เขลาขนาดนั้นเลยหรืออย่างไรกัน” คนที่กำลังตกเป็นเครื่องมือของคนโง่เริ่มพิโรธ “ข้าไม่มีทางผลักกัวอิ่งหรงลงจากบัลลังก์เด็ดขาด ข้าจะทำทุกอย่างให้นาง และเลี่ยงรุ่ยได้ทุกอย่างที่ต้องการ และหากข้าไม่อยู่ท่านคงจะช่วยเหลือนางได้ในเวลาที่จำเป็น”

“นั่นย่อมเป็นหน้าที่ของกระหม่อม เหตุที่เข้าเมืองหลวงมานอกจากเรื่องความมั่นคงแล้วกระหม่อมเข้ามาก็เพื่อจับตาดูอ๋องเหล่านั้นเช่นกัน”

“ดีแล้ว...จะอยากได้อะไรกันนักหนา” หวังรั่วหวงตี้เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ แต่สุดท้ายโทสะก็ระงับได้ด้วยเด็กตัวอ้วนที่แก้มทั้งสองข้างแดงปลั่งด้วยความร้อนกำลังเอนหลังใช้เขาเป็นที่พิงอย่างสบายอารมณ์ มือป้อมลูบพุงกลม ๆ ของตนเองไปมาไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าผู้ใหญ่จะคุยอะไรกัน

เด็กหนอเด็ก

“เล่อเล่ออยากเป็นหวงตี้ไหม”

“ฝ่าบาท” ชุนอ๋องตั้งใจจะเอ่ยห้าม แต่กระนั้นเหมือนว่าจะไม่เป็นผลเมื่อบุตรชายของตนถามหวงตี้ต่างแคว้นตาใส

“หวงตี้คืออะไรหรือขอรับ” เด็กน้อยแหงนหน้าถามอย่างไร้เดียงสา

“เป็นแบบลุง”

“...เหนื่อยไหมขอรับ ทุกวันนี้เล่อเล่อวิ่งในค่ายทหารเหนื่อยมาก ๆ เลย ถ้าเป็นแล้วไม่เหนื่อยเล่อเล่อเป็นก็ได้ขอรับ แต่ถ้าเหนื่อยก็ไม่เป็นแล้วขอรับ เป็นลูกอาเตี่ยกับอาเหนียงก็เหนื่อยพอแล้วขอรับ”

ความเหนื่อยของการเป็นเด็กวัยหกปีทำให้หวังรั่วหวงตี้หัวเราะลั่น จนคนที่อยู่โดยรอบต้องหันไปมองเป็นตาเดียวกันว่าสิ่งใดที่ทำให้หวงตี้ต่างแคว้นสำราญพระทัยได้มากมายถึงเพียงนี้ แต่กระนั้นเมื่อพบชุนอ๋องและบุตรชายทุกคนเลยต่างพากันก้มหน้าไม่คิดสอดมือเข้าไปยุ่ง...

สุดท้ายก็จบวันโดยที่หวังรั่วหวงตี้ได้ทราบว่าการมาในครั้งนี้ของตนนั้นเต็มไปด้วยกลแห่งการเมือง ก็เผื่อใจเอาไว้แล้ว สุดท้ายแล้วสิ่งที่ท่านราชครูกัวหวังและสิ่งที่ตนหวังในยามนี้ไม่ได้แตกต่างกันเสียเท่าใดนัก ดังนั้นไม่ผิดเช่นกันหากหวังเจินซานจะช่วยทำอะไร ๆ ที่ท่านราชครูกัวต้องการให้ง่ายดายขึ้น

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัว

    ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัวข่าวจากเจิ้งสือมาถึงตำหนักคุนหนิงในคืนวันเดียวกัน เป็นสารที่ถูกซ่อนมาในกล่องไข่มุกเหมือนทุก ๆ ครั้ง ข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ารองเขียนโดยชุนอ๋องเมื่อกัวอิ่งหรงอ่านจนจบแล้วก็วางลงช้า ๆ ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน และหลูเจิ้งถูกจับแล้ว คนที่ลอบทำร้ายขบวนเสด็จของหวังรั่วหวงตี้รับสารภาพแล้ว ส่วนข้อความท้ายสุดเขียนสั้น ๆ ว่า ฉินอ๋องกล่าวหานางว่าลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีหลักฐาน และชุนอ๋องสั่งปิดปากทุกคนแล้วนางนั่งนิ่งอยู่นาน เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่ข้อกล่าวหา แต่เป็นคำถามว่าฉินอ๋องรู้เรื่องนี้จากใคร คนที่รู้เรื่องของนางกับหวังเจินซานมีไม่กี่คน เว่ยอวี้เฉิงไม่พูดแน่ ส่วนหลินหลานอิงกับชุนอ๋องไม่มีเหตุให้บอกฉินอ๋อง เหลือเพียงคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าหวังเจินซานเคยไปมาหาสู่ที่จวนตระกูลกัวนั่นคือบิดาของนางเอง...รุ่งเช้า ราชครูกัวให้คนมาเชิญนางไปที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูล เขาบอกว่าต้องการหารือกับผู้อาวุโสประจำตระกูลเรื่องคุณชายสี่ นางไม่ถามว่าเขารู้เรื่องที่เจิ้งสือได้อย่

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือ

    ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทันสิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหานทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยนชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเด

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียว

    ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียวผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆแต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...“เกรงว่าฝ่า

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋อง (2)

    ข้อมูลนี้หลินหลานอิงคิดมาหลายวันว่าควรบอกใคร คราแรกชุนอ๋องผู้เป็นสามียั้งนางเอาไว้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นญาติของหวงโฮ่ว และชุนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าควรไว้ใจใครในราชสำนักบ้าง แต่เมื่อข่าวลอบทำร้ายหวงตี้แห่งแคว้นหานมาถึงหู จึงมาทบทวนอีกครั้ง แล้วจึงได้ข้อสรุปว่าเรื่องนี้มิอาจเก็บงำไว้ได้อีกแล้วกัวอิ่งหรงเปิดผ้าม่านออกมาเอง นางแต่งตัวเป็นหญิงที่ป่วยอยู่จริง ใบหน้าซีด ไร้เครื่องประทินโฉม ต่อให้บอกว่าเป็นเพียงการแสร้งว่าป่วยก็มิอาจพูดได้เต็มปาก เพราะหลายวันมานี้นางก็อ่อนล้าสะสมทั้งจากการเดินทางและการสืบหาความจริงมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้“ชายาชุนอ๋อง เชิญนั่ง”“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหลานอิงวางห่อผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ “วันนี้หม่อมฉันมาเพราะของในห่อผ้านี้เพคะ”ในห่อผ้ามีบัญชีหลายเล่ม หลินหลานอิงอธิบายช้า ๆ ว่าผ้าไหมในนามร้านค้าผ้าฉางซิ่ง ถูกส่งผ่านร้านค้าชายแดนไปถึงเรือนของคุณชายสี่ แล้วแยกอีกสายไปจวนของฉินอ๋อง ไม่มีสายใดไหลเข้าคลังหลวง และทุกสายเกิดขึ้นหลังสิบกว่าวันก่อนเหตุลอบทำร้ายทั้งสิ้น“หม่อมฉันทราบเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะคนที่เกี่ยว

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋อง (1)

    ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋องตลอดสามวันที่หมิงจูหวงโฮ่วไม่อยู่ในวัง คนทั้งตำหนักคุนหนิงรู้เพียงว่านางประชวนหนัก เดิมทีข้ารับใช้ในตำหนักที่นางเรียกใช้ก็น้อยอยู่แล้ว การปิดข่าวเรื่องนี้จึงหาใช่เรื่องใหญ่ใด...นี่คือเรื่องที่นางจัดไว้ก่อนออกจากวัง กระนั้น การหายไปจากตำหนักสามวันนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงที่ข่าวลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ยังร้อน การที่หวงโฮ่วไม่ปรากฏตัวเพียงวันเดียวก็ทำให้คนสงสัยได้ นางจึงต้องใช้อุบายสองอย่างอย่างแรกคือเรื่องปิดบังคนในวัง นางสั่งให้ประกาศตั้งแต่ก่อนออกจากวังว่านางเป็นไข้หนัก เพราะอดนอนดูแลเลี่ยงรุ่ยและคร่ำเครียดเรื่องสถานการณ์ชายแดน จึงงดว่าราชการจนกว่าอาการจะดีขึ้น ซึ่งทำให้ขุนนางส่งของเยี่ยมมาไม่ขาด แต่ทุกชิ้นถูกขันทีในตำหนักทำหน้าที่รับเอาไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปเยี่ยม หลังม่านในห้องบรรทมมีสาวใช้ที่มีตัวพอ ๆ กับนางนอนอยู่ แสร้งว่าหวงโฮ่วอยู่ในตำหนักจริง ๆ ตบตาทั้งคนในและคนนอกในเวลาเดียวกันอย่างที่สองคือเหตุผลที่ใช้ออกประตูวัง หวงโฮ่วออกไม่ได้ แต่นางกำนัลคนหนึ่งออกได้ ถางเป้ยและนางกำนัลอีกคนได้รับอนุญาตจากหวงโฮ่วให้กลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่นอกเมืองได้ ธรร

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อ

    ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอดคนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status