LOGINตอนที่ 20: แขกพิเศษ
เช้าวันใหม่ตะวันยังไม่พ้นขอบฟ้าหมิงจูหวงโฮ่วก็ต้องตื่นจากห้วงนิทราเมื่อได้ยินเสียงคล้ายกับคนกระซิบกระซาบกันอยู่ไม่ไกล ซ้ำยังได้ยินเสียงฝีเท้าที่เข้ามาใกล้จนน่ากลัว กัวอิ่งหรงคว้าชุดคลุมมาห่มกาย กระชับอาภรณ์ให้แน่น ก่อนจะตั้งหลักสืบเท้าอย่างระมัดระวังไปยังต้นเสียง
บัดนี้ทุกอย่างโดยรอบเงียบลงไปแล้ว ทั้งตำหนักนั้นไร้ผู้คน หากจะมีก็คงมีเพียงองครักษ์เงาเท่านั้นที่นางยินยอมให้ดูแลโดยรอบ ส่วนขันทีและนางกำนัลล้วนถูกสั่งให้ออกห่าง เหตุเพราะป้องกันไม่ให้ใครได้เห็นว่ามีบุรุษลอบเข้ามาหาหวงโฮ่วในยามวิกาล แต่กระนั้นนางกลับรู้สึกได้ว่ายังมีคนหลบอยู่ด้านนอก
ไม่ปลอดภัย
สัญชาตญาณสัมผัสได้ว่าทุกอย่างรอบกายในยามนี้ไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย แต่กระนั้นก็ยังทำใจดีสู้เสือกลั้นใจเปิดประตูบานใหญ่ที่ไร้คนดูแลออก ก่อนจะพบกับความว่างเปล่า กัวอิ่งหรงหันซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นแม้แต่เงาผู้บุกรุก แต่กระนั้นหากไม่มีแล้วสิ่งใดเล่าที่ปลุกให้นางตื่นจากนิทรา...
“ท่านอาหญิงหรือขอรับ...”
กัวอิ่งหรงสะดุ้งโหยง เมื่อจู่ ๆ ก็มีเสียงเล็ก ๆ ดังขึ้น เมื่อหันไปมองที่ต้นเสียงก็พบกับเด็กชายแปลกหน้าคนหนึ่งพร้อมกับหวังเจินซานที่ยิ้มแป้นอยู่อย่างน่าหมั่นไส้ แล้วความกลัวทุกอย่างก็พลันหายเมื่อแจ้งแก่ใจว่าคงเป็นการกระทำของบุรุษขี้แกล้งเช่นหวังเจินซาน แต่กระนั้นสายตากลับจับจ้องไปที่เด็กชายที่สูงกว่าเอวของหวังเจินซานไม่เท่าใด กัวอิ่งหรงพินิจอย่างถ้วนถี่ก่อนจะคลี่ยิ้มละทิ้งความโกรธเคืองก่อนหน้าจนหมดสิ้น
“ซีเฉิง? หวังซีเฉิงใช่หรือไม่”
“พ่ะย่ะค่ะ” เด็กน้อยยิ้มร่า รอยยิ้มของสตรีตรงเบื้องหน้าทำให้เขินอายจนแทบหลบหลังบิดา เรียกเสียงหัวเราะให้กับหวังเจินซานและกัวอิ่งหรงเป็นอย่างมากก่อนจะพากันเข้าตำหนักเพราะเกรงว่าจะมีใครทะเล่อทะล่าเข้ามาพบเข้าแล้วจะเป็นเรื่องใหญ่
เมื่อเข้ามาสนทนากันภายใน กัวอิ่งหรงก็ไม่อาจหุบยิ้มได้เสียที นางพินิจเด็กชายที่เติบใหญ่กว่าวัยเยาว์ บัดนั้นนางอุ้มกล่อมให้หลับใหล แต่มาบัดนี้เติบใหญ่เกินกว่าจะอุ้มเสียแล้ว
“น้องอยู่ไหนหรือพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อตรัสว่าน้องน่าเอ็นดูนัก”
“น้องหลับอยู่ อีกครู่คงจะมีคนพาเข้ามา ไท่จื่อน้อยรอสักครู่ก็แล้วกัน ประเดี๋ยวอาหญิงจะสั่งให้ขันทีนำของว่างมาให้”
“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”
กัวอิ่งหรงนิ่วหน้าเมื่อได้ยินถ้อยคำห่างเหินจากหลานชายนอกสายเลือด ก่อนจะเอ่ยปราม “เรียกว่าท่านอาหญิงแล้วจะเอ่ยทางการไปทำไมกันเล่า สนทนากันตามปกติเถิด อาหญิงมิได้ถือยศถือศักดิ์ปานนั้น”
“ขอรับ”
“ข้าไปรับซีเฉิงมาตั้งแต่เมื่อคืน เขาพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมเห็นว่าใกล้สว่างแล้วเลยลอบพาเข้าวังให้มาเจอเจ้า สักประเดี๋ยวจะให้ราชองครักษ์พาไปเที่ยวเล่นรอบเมืองหลวง”
“น่าเสียดายที่ไปด้วยกันไม่ได้”
“อยากไปด้วยกันหรือ” หวังเจินซานเอ่ยถาม เขามองใบหน้าของกัวอิ่งหรงและหวังซีเฉิงที่มีสีน่าเสียดายไม่ต่างกัน เช่นนี้แล้วเขาจะทำสิ่งใดได้เล่า “ความจริงก็พอจะมีทางอยู่...แต่จะเหมือนขโมยขโจรหน่อยพอจะรับกันได้ไหม”
“ท่านอาหญิงขอรับ” เด็กน้อยมีสีหน้าเว้าวอนจนกัวอิ่งหรงไม่อาจปฏิเสธได้ เหลือบตามองหวังเจินซานที่แสนจะเจ้าเล่ห์เพทุบาย ก่อนจะตอบรับออกไปเพราะไม่อยากให้หวังซีเฉิงผิดหวัง
“เช่นนั้น... ก็ได้”
“เย่! ท่านอาหญิงใจดีที่สุดเลย ไม่เห็นเหมือนที่เสด็จพ่อตรัสว่าท่านอาหญิงใจร้ายเลยแม้แต่น้อย”
“ซีเฉิง!”
“เช่นนั้นหรือ ข้าใจร้ายมากอย่างนั้นน่ะสินะ”
“อิ่งหรง...” บุรุษที่มีชนักติดหลังเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้าเย้าแหย่เล่นเท่านั้น หาได้คิดจริง”
“ช่างเถอะ ว่าแต่หิวหรือยังไท่จื่อน้อย ประเดี๋ยวอาหญิงจะเอาของอร่อย ๆ มาให้”
“ยังเลยขอรับ”
“เช่นนั้นรอประเดี๋ยว”
หวังเจินซานเฝ้ามองสองอาหลานสนทนากันสนุกสนานส่วนตนนั้นเข้าหน้าไม่ติด ใจนึกอยากจะตบปากตัวเองสักร้อยครั้งที่เผลอพูดอะไรพล่อย ๆ ให้ซีเฉิงฟังจนจดจำมาบอกกัวอิ่งหรงเช่นนี้
อนิจจาบุตรบุญธรรมช่างใสซื่อบริสุทธิ์ มิอาจโป้ปดเพื่อช่วยบิดาที่มีคุณธรรมต่ำเตี้ยได้ บัดนี้หวังเจินซานจึงคล้ายกับคนแปลกหน้ามองคนที่สนิทสนมกันรวดเร็วจนนึกริษยา ส่วนตนก็กลายเป็นคนแปลกหน้าแทน...
เวรกรรมหนอ เวรกรรมของหวังเจินซานจริง ๆ
ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัวข่าวจากเจิ้งสือมาถึงตำหนักคุนหนิงในคืนวันเดียวกัน เป็นสารที่ถูกซ่อนมาในกล่องไข่มุกเหมือนทุก ๆ ครั้ง ข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ารองเขียนโดยชุนอ๋องเมื่อกัวอิ่งหรงอ่านจนจบแล้วก็วางลงช้า ๆ ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน และหลูเจิ้งถูกจับแล้ว คนที่ลอบทำร้ายขบวนเสด็จของหวังรั่วหวงตี้รับสารภาพแล้ว ส่วนข้อความท้ายสุดเขียนสั้น ๆ ว่า ฉินอ๋องกล่าวหานางว่าลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีหลักฐาน และชุนอ๋องสั่งปิดปากทุกคนแล้วนางนั่งนิ่งอยู่นาน เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่ข้อกล่าวหา แต่เป็นคำถามว่าฉินอ๋องรู้เรื่องนี้จากใคร คนที่รู้เรื่องของนางกับหวังเจินซานมีไม่กี่คน เว่ยอวี้เฉิงไม่พูดแน่ ส่วนหลินหลานอิงกับชุนอ๋องไม่มีเหตุให้บอกฉินอ๋อง เหลือเพียงคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าหวังเจินซานเคยไปมาหาสู่ที่จวนตระกูลกัวนั่นคือบิดาของนางเอง...รุ่งเช้า ราชครูกัวให้คนมาเชิญนางไปที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูล เขาบอกว่าต้องการหารือกับผู้อาวุโสประจำตระกูลเรื่องคุณชายสี่ นางไม่ถามว่าเขารู้เรื่องที่เจิ้งสือได้อย่
ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทันสิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหานทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยนชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเด
ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียวผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆแต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...“เกรงว่าฝ่า
ข้อมูลนี้หลินหลานอิงคิดมาหลายวันว่าควรบอกใคร คราแรกชุนอ๋องผู้เป็นสามียั้งนางเอาไว้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นญาติของหวงโฮ่ว และชุนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าควรไว้ใจใครในราชสำนักบ้าง แต่เมื่อข่าวลอบทำร้ายหวงตี้แห่งแคว้นหานมาถึงหู จึงมาทบทวนอีกครั้ง แล้วจึงได้ข้อสรุปว่าเรื่องนี้มิอาจเก็บงำไว้ได้อีกแล้วกัวอิ่งหรงเปิดผ้าม่านออกมาเอง นางแต่งตัวเป็นหญิงที่ป่วยอยู่จริง ใบหน้าซีด ไร้เครื่องประทินโฉม ต่อให้บอกว่าเป็นเพียงการแสร้งว่าป่วยก็มิอาจพูดได้เต็มปาก เพราะหลายวันมานี้นางก็อ่อนล้าสะสมทั้งจากการเดินทางและการสืบหาความจริงมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้“ชายาชุนอ๋อง เชิญนั่ง”“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหลานอิงวางห่อผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ “วันนี้หม่อมฉันมาเพราะของในห่อผ้านี้เพคะ”ในห่อผ้ามีบัญชีหลายเล่ม หลินหลานอิงอธิบายช้า ๆ ว่าผ้าไหมในนามร้านค้าผ้าฉางซิ่ง ถูกส่งผ่านร้านค้าชายแดนไปถึงเรือนของคุณชายสี่ แล้วแยกอีกสายไปจวนของฉินอ๋อง ไม่มีสายใดไหลเข้าคลังหลวง และทุกสายเกิดขึ้นหลังสิบกว่าวันก่อนเหตุลอบทำร้ายทั้งสิ้น“หม่อมฉันทราบเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะคนที่เกี่ยว
ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋องตลอดสามวันที่หมิงจูหวงโฮ่วไม่อยู่ในวัง คนทั้งตำหนักคุนหนิงรู้เพียงว่านางประชวนหนัก เดิมทีข้ารับใช้ในตำหนักที่นางเรียกใช้ก็น้อยอยู่แล้ว การปิดข่าวเรื่องนี้จึงหาใช่เรื่องใหญ่ใด...นี่คือเรื่องที่นางจัดไว้ก่อนออกจากวัง กระนั้น การหายไปจากตำหนักสามวันนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงที่ข่าวลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ยังร้อน การที่หวงโฮ่วไม่ปรากฏตัวเพียงวันเดียวก็ทำให้คนสงสัยได้ นางจึงต้องใช้อุบายสองอย่างอย่างแรกคือเรื่องปิดบังคนในวัง นางสั่งให้ประกาศตั้งแต่ก่อนออกจากวังว่านางเป็นไข้หนัก เพราะอดนอนดูแลเลี่ยงรุ่ยและคร่ำเครียดเรื่องสถานการณ์ชายแดน จึงงดว่าราชการจนกว่าอาการจะดีขึ้น ซึ่งทำให้ขุนนางส่งของเยี่ยมมาไม่ขาด แต่ทุกชิ้นถูกขันทีในตำหนักทำหน้าที่รับเอาไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปเยี่ยม หลังม่านในห้องบรรทมมีสาวใช้ที่มีตัวพอ ๆ กับนางนอนอยู่ แสร้งว่าหวงโฮ่วอยู่ในตำหนักจริง ๆ ตบตาทั้งคนในและคนนอกในเวลาเดียวกันอย่างที่สองคือเหตุผลที่ใช้ออกประตูวัง หวงโฮ่วออกไม่ได้ แต่นางกำนัลคนหนึ่งออกได้ ถางเป้ยและนางกำนัลอีกคนได้รับอนุญาตจากหวงโฮ่วให้กลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่นอกเมืองได้ ธรร
ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอดคนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับป







