LOGINตอนที่ 19: ผลการประลอง
การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น ภายนอกอาจมองว่าดุเดือด แต่คนที่ต่อสู้กันเองกลับรู้สึกสนุกสนาน ภายในใจหวังเจินซานเอาแต่บ่นว่าการมาแคว้นเยี่ยนครั้งนี้ไม่เสียเปล่า พลางลงดาบใส่ชุนอ๋อง ที่ตั้งรับได้ทุกกระบวนท่า ไม่เสียชื่อแม่ทัพไร้พ่ายแห่งแคว้นเยี่ยน
ชุนอ๋องก็มิได้ออมมือตั้งรับแต่เพียงอย่างเดียว การตอบโต้ของชุนอ๋องยิ่งทำให้หวังเจินซานยกยิ้มเพราะอีกฝ่ายมิได้ออมมือแต่ประการใด นับว่าเป็นการให้เกียรติกันเป็นอย่างมากทีเดียว
การต่อสู้คล้ายจะไม่มีที่สิ้นสุด ต่อสู้กันไปหลายกระบวนท่าก็ไม่มีทีท่าว่าฝ่ายใดจะพ่ายแพ้ และก็ไม่มีผู้ใดจะแสร้งพ่ายแพ้เช่นกัน เพราะต่างก็ทราบดีแก่ใจว่าการแสร้งว่าพ่ายแพ้นั้นนับว่าเป็นการหักหาญน้ำใจกันเพียงใด
แต่สุดท้ายทุกอย่างย่อมมีวันเลิกรา เสียงดาบกระทบกันเป็นครั้งสุดท้ายดังก้อง ก่อนที่ดาบทั้งสองเล่มในมือหวังรั่วหวงตี้และชุนอ๋องจะหลุดมือ ดาบทั้งสองเล่มตกลงยังลานประลอง ทั้งสองเหนื่อยหอบและไม่มีผู้ใดก้มเก็บดาบขึ้นมาต่อสู้กันอีกครั้ง เพราะทุกอย่างจบลงแล้ว ชุนอ๋องสาวเท้าเข้าไปใกล้ผู้เป็นหวงตี้ก่อนจะทิ้งตัวคุกเข่าคล้ายกับจะขออภัย แต่กระนั้นหวังเจินซานผู้เป็นหวงตี้กลับฉุดรั้งให้อีกฝ่ายยืนขึ้นอย่างไม่ถือตัว ตบบ่าแกร่งของอีกฝ่ายสองสามครั้งโดยไม่เอ่ยสิ่งใด ก่อนจะเดินกลับไปพร้อมเสียงหายใจหนัก ๆ
การประลองจบลงแล้วโดยไร้ผู้ชนะ เพราะไม่อาจตัดสินได้อย่างเด็ดขาดว่าใครกันแน่คือผู้ชนะที่แท้จริง สุดท้ายก็จบลงด้วยการที่หวังรั่วหวงตี้และชุนอ๋อง เสมอกันในการต่อสู้ครั้งนี้ ซึ่งก็เป็นที่น่าพอใจแก่ผู้ท้าประลองทั้งสองคนเป็นอย่างมาก
เรื่องในวันนี้ทำให้ทุกคนได้รับรู้โดยทั่วกันว่าหวังรั่วหวงตี้นั้นโปรดปรานชุนอ๋องเพียงใด และนั่นก็เท่ากับว่าต่อให้ฝ่ายใดก็ตามที่ต้องการจะยุแยงพระองค์เพราะต้องการยืมหัตถ์หวงตี้ต่างแคว้นทำการใหญ่ได้ตระหนัก ว่าอย่างไรเสียพระองค์คงไม่อาจร่วมมือได้โดยง่าย เพราะชุนอ๋องหนุนหลังหมิงจูหวงโฮ่วและโอรสของพระนางอย่างออกนอกหน้า และหากหวังรั่วหวงตี้โปรดปรานในตัวแม่ทัพผู้นี้แล้วคงเป็นไปได้ยากหากจะไปยุแยงให้เกิดความบาดหมางกัน...
สิ่งที่ตอกย้ำว่าหวังรั่วหวงตี้โปรดปรานชุนอ๋องนั้น ก็คงหนีไม่พ้นเมื่อหลังจบการประลองยุทธ์ก็มีรับสั่งให้ชุนอ๋องเข้าเฝ้าพร้อมกับบุตรชาย และร่วมโต๊ะเสวยโดยไร้คนนอกล่วงรู้ นอกเสียจากหมิงจูหวงโฮ่วและคนสนิทเพียงไม่กี่คน การที่ทั้งสามคนอยู่ด้วยกันนั้นแม้ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าไว้วางใจได้
“เล่อเล่อกินนี่” คนอื่นอาจคิดไปต่าง ๆ นานาว่าการร่วมโต๊ะเสวยในครั้งนี้อาจมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในภายภาคหน้า แต่ความเป็นจริงนั้นเรื่องใหญ่ที่สุดคงหนีไม่พ้นเรื่องของเด็กน้อยที่กำลังถูกเอาอกเอาใจจากหวังรั่วหวงตี้และหมิงจูหวงโฮ่ว จนผู้เป็นบิดาได้แต่นั่งจิบชาสบายอารมณ์ไม่ต้องคอยดูลูกอย่างที่ภรรยากำชับ
“ค่อย ๆ ป้อนจะได้ไหม หลานเคี้ยวไม่ทันจนจะติดคออยู่แล้ว” กัวอิ่งหรงห้ามปรามบุรุษที่ป้อนอาหารให้เด็กน้อยไม่ขาดปาก จนแก้มตุ่ยทั้งสองข้าง แต่กระนั้นคนที่นางเพิ่งจะเอ็ดไปกลับเถียงกลับมาตาใส ซ้ำยังจิ้มแก้มป่อง ๆ ของจางเล่อเทียนสองสามทีจนนางนึกอยากจะหยิกให้เนื้อเขียว ชอบเล่นอะไรไม่เข้าเรื่องจริง ๆ
“อ่าว ที่ป่อง ๆ นี่ก็นึกว่าแก้มเสียอีก ที่แท้ก็เคี้ยวไม่ทันนี่เอง” พูดเองหัวเราะเอง เด็กน้อยที่ตกเป็นหัวข้อสนทนาก็ไม่รู้ร้อนรู้หนาวเคี้ยวอาหารอย่างเชื่องช้า เพราะอาเหนียงสอนมาว่าถ้าเคี้ยวไม่ละเอียดจะท้องอืดเอาได้ จึงไม่ได้สนใจสักนิดว่ารอบข้างจะถกเถียงกันไปถึงไหน
“เรื่องวันนี้ข้าสนุกมาก ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้มานานแล้วเหมือนกัน ต้องขอบใจชุนอ๋องที่ไม่ออมมือให้ข้าเช่นผู้ประลองคนอื่น ๆ ไม่เช่นนั้นข้าคงได้หัวเสียเป็นแน่”
“กระหม่อมมิบังอาจ เป็นนักรบด้วยกันมีหรือจะไม่รู้ว่าหากออมมือจะเป็นการหมิ่นเกียรติกันเพียงใด”
“จริงของท่าน เจ้าพวกนั้นน่ะไม่รู้เรื่องรู้ราวจริง ๆ แต่ก็เอาเถิดนับว่าครั้งนี้เราพอใจมากเลยอยากเลี้ยงขอบคุณท่านสักมื้อ จึงต้องรบกวนหมิงจูหวงโฮ่วเพราะไม่อาจเชิญท่านไปรับรองที่ด้านนอกได้ กลัวคนจะครหาว่าข้าคิดร้ายสุ่มหัวกับขุนนางแคว้นเยี่ยนจนท่านและหมิงจูหวงโฮ่วเดือดร้อนไปกันอีก”
แม้จะกล่าวอย่างขบขัน แต่กลับเป็นเรื่องตลกร้ายเสียมากกว่า แต่กระนั้นทั้งหมิงจูหวงโฮ่วและชุนอ๋อง ที่ผ่านเรื่องตลกร้ายมาไม่น้อยกลับหัวเราะออกมาไม่ต่างจากหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีใครรู้ว่ากว่าที่จะหัวเราะอย่างเฉยชาให้กับเรื่องพรรค์นี้พวกเขาต้องผ่านอะไรมาบ้าง คงมีแต่พวกเขาเองที่เข้าใจกันและกัน ไม่เช่นนั้นคงไม่มานั่งสนทนากันเรื่องสัพเพเหระกันแบบนี้...
ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัวข่าวจากเจิ้งสือมาถึงตำหนักคุนหนิงในคืนวันเดียวกัน เป็นสารที่ถูกซ่อนมาในกล่องไข่มุกเหมือนทุก ๆ ครั้ง ข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ารองเขียนโดยชุนอ๋องเมื่อกัวอิ่งหรงอ่านจนจบแล้วก็วางลงช้า ๆ ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน และหลูเจิ้งถูกจับแล้ว คนที่ลอบทำร้ายขบวนเสด็จของหวังรั่วหวงตี้รับสารภาพแล้ว ส่วนข้อความท้ายสุดเขียนสั้น ๆ ว่า ฉินอ๋องกล่าวหานางว่าลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีหลักฐาน และชุนอ๋องสั่งปิดปากทุกคนแล้วนางนั่งนิ่งอยู่นาน เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่ข้อกล่าวหา แต่เป็นคำถามว่าฉินอ๋องรู้เรื่องนี้จากใคร คนที่รู้เรื่องของนางกับหวังเจินซานมีไม่กี่คน เว่ยอวี้เฉิงไม่พูดแน่ ส่วนหลินหลานอิงกับชุนอ๋องไม่มีเหตุให้บอกฉินอ๋อง เหลือเพียงคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าหวังเจินซานเคยไปมาหาสู่ที่จวนตระกูลกัวนั่นคือบิดาของนางเอง...รุ่งเช้า ราชครูกัวให้คนมาเชิญนางไปที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูล เขาบอกว่าต้องการหารือกับผู้อาวุโสประจำตระกูลเรื่องคุณชายสี่ นางไม่ถามว่าเขารู้เรื่องที่เจิ้งสือได้อย่
ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทันสิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหานทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยนชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเด
ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียวผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆแต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...“เกรงว่าฝ่า
ข้อมูลนี้หลินหลานอิงคิดมาหลายวันว่าควรบอกใคร คราแรกชุนอ๋องผู้เป็นสามียั้งนางเอาไว้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นญาติของหวงโฮ่ว และชุนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าควรไว้ใจใครในราชสำนักบ้าง แต่เมื่อข่าวลอบทำร้ายหวงตี้แห่งแคว้นหานมาถึงหู จึงมาทบทวนอีกครั้ง แล้วจึงได้ข้อสรุปว่าเรื่องนี้มิอาจเก็บงำไว้ได้อีกแล้วกัวอิ่งหรงเปิดผ้าม่านออกมาเอง นางแต่งตัวเป็นหญิงที่ป่วยอยู่จริง ใบหน้าซีด ไร้เครื่องประทินโฉม ต่อให้บอกว่าเป็นเพียงการแสร้งว่าป่วยก็มิอาจพูดได้เต็มปาก เพราะหลายวันมานี้นางก็อ่อนล้าสะสมทั้งจากการเดินทางและการสืบหาความจริงมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้“ชายาชุนอ๋อง เชิญนั่ง”“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหลานอิงวางห่อผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ “วันนี้หม่อมฉันมาเพราะของในห่อผ้านี้เพคะ”ในห่อผ้ามีบัญชีหลายเล่ม หลินหลานอิงอธิบายช้า ๆ ว่าผ้าไหมในนามร้านค้าผ้าฉางซิ่ง ถูกส่งผ่านร้านค้าชายแดนไปถึงเรือนของคุณชายสี่ แล้วแยกอีกสายไปจวนของฉินอ๋อง ไม่มีสายใดไหลเข้าคลังหลวง และทุกสายเกิดขึ้นหลังสิบกว่าวันก่อนเหตุลอบทำร้ายทั้งสิ้น“หม่อมฉันทราบเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะคนที่เกี่ยว
ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋องตลอดสามวันที่หมิงจูหวงโฮ่วไม่อยู่ในวัง คนทั้งตำหนักคุนหนิงรู้เพียงว่านางประชวนหนัก เดิมทีข้ารับใช้ในตำหนักที่นางเรียกใช้ก็น้อยอยู่แล้ว การปิดข่าวเรื่องนี้จึงหาใช่เรื่องใหญ่ใด...นี่คือเรื่องที่นางจัดไว้ก่อนออกจากวัง กระนั้น การหายไปจากตำหนักสามวันนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงที่ข่าวลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ยังร้อน การที่หวงโฮ่วไม่ปรากฏตัวเพียงวันเดียวก็ทำให้คนสงสัยได้ นางจึงต้องใช้อุบายสองอย่างอย่างแรกคือเรื่องปิดบังคนในวัง นางสั่งให้ประกาศตั้งแต่ก่อนออกจากวังว่านางเป็นไข้หนัก เพราะอดนอนดูแลเลี่ยงรุ่ยและคร่ำเครียดเรื่องสถานการณ์ชายแดน จึงงดว่าราชการจนกว่าอาการจะดีขึ้น ซึ่งทำให้ขุนนางส่งของเยี่ยมมาไม่ขาด แต่ทุกชิ้นถูกขันทีในตำหนักทำหน้าที่รับเอาไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปเยี่ยม หลังม่านในห้องบรรทมมีสาวใช้ที่มีตัวพอ ๆ กับนางนอนอยู่ แสร้งว่าหวงโฮ่วอยู่ในตำหนักจริง ๆ ตบตาทั้งคนในและคนนอกในเวลาเดียวกันอย่างที่สองคือเหตุผลที่ใช้ออกประตูวัง หวงโฮ่วออกไม่ได้ แต่นางกำนัลคนหนึ่งออกได้ ถางเป้ยและนางกำนัลอีกคนได้รับอนุญาตจากหวงโฮ่วให้กลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่นอกเมืองได้ ธรร
ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอดคนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับป







