ตอนที่5 [ทุนการศึกษา]

เล่ห์ร้ายมาเฟียเถื่อน

ตอนที่5

[ทุนการศึกษา]

ห้องเรียน

อิงดาวแอบสัปหงกอยู่ท้ายห้อง โดยมีเพื่อนสาวอย่างใบชานั่งอยู่ข้างกัน

“อิง…อิงตื่นอาจารย์มา” ใบชาสะกิดแขนเพื่อน

“อ๊ะ! อาจารย์มางั้นเหรอ!” อิงดาวรีบลืมตาตื่นดีดกายนั่งตัวตรง

“ชาล้อเล่น! นี่! อิงไปทำอะไรมา เหมือนคนไม่ได้นอนเลย”

“ก็ไม่ได้นอนน่ะสิ!”

“ห๊า! ทำไมถึงไม่นอน” ใบชาทำตาโต

“ห้องข้าง ๆ เสียงดัง”

“ยังมีคนไร้มารยาท กลางดึกแบบนั้นด้วยเหรอ!”

“อืม…ไร้มารยาทมาก อิงไม่ได้นอนทั้งคืน”

“แจ้งเจ้าของคอนโดหรือยัง” ใบชาถาม

“ยังเลย…อิงไม่รู้จะแจ้งข้อหาแบบไหน”

“อ้าว! ตะกี้ยังบอกชาเลยว่าห้องข้างทำเสียงดัง”

“ก็ใช่ไง…แต่…มันเสียงน่าเกลียดอะ! อิงไม่กล้าฟ้องเจ้าของคอนโด”

“ตกลงมีอะไรกันแน่บอกชามา!”

“ก็…ก็มันน่าเกลียดมากอ่ะ…แค่คิดก็ขนลุก”

“มีอะไรพูดมา…ยิ่งฟังยิ่งอยากรู้” ใบชาคะยั้นคะยอเพื่อน

“ก็ห้องข้างเขาทำ…อย่างว่าเสียงดัง จนอิงนอนไม่หลับทั้งคืน”

“นี่! มันขนาดนั้นเลยเหรอ!” ใบชาขมวดคิ้วมุ่น

“ชารู้ไหมทั้งเสียงดัง ทั้งเสียงครวญคราง อย่างกับนอนดูหนังสดเสียอีก”

“ห๊า! ขนาดนั้นเลย” ใบชาทำตาโตเท่าไข่ห่าน ก่อนจะมาทำสีหน้ายิ้ม ๆ

“ยิ้มอะไร” อิงดาวถามเพื่อน

“ก็อิจฉาอิงไง…ได้นอนฟังหนังสด เป็นไงมั้ง! ได้ฟังแล้วรู้สึกเป็นไงบ้าง” ใบชายิ้มอย่างเก้อเขินบิดตัวม้วนไปมา

“ใบชา! นี่! อิงไม่ได้นอนทั้งคืนเลยนะ…และเสียงนั่นก็ทุเรศ…น่าเกลียดมากด้วย” เธอว่า

“อิงนอนฟังแล้ว…ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ!” อิงดาวนิ่งเงียบ

นั่นสิ! แล้วอาการของคนนอนฟังมันเป็นยังไงบ้าง อิงดาวได้แต่กลอกตามองบนอีกครั้ง

“อิงทำไมไม่ตอบ…ว่าเป็นไงบ้าง” ใบชาถามย้ำ

“ทั้งเกร็ง! ทั้งแฉะ!”

“ห๊า! ขนาดนั้นเลยเหรอ!” ใบชาถามเสียงสูง

“จะเสียงดังทำไม” อิงดาวกระซิบ

“ก็ชาอยากเกร็งอยากแฉะบ้างไง…อยากไปค้างกับอิงจัง” ใบชาว่า

“ใบชานี่! ทะลึ่งจริง” อิงดาวค้อนใส่เพื่อนไปวงใหญ่

“ล้อเล่น! ชาแค่อยากพูดให้อิงหายเครียด…แบบนี้ใครจะกล้าไปฟ้องเจ้าของคอนโดกันเนอะ!”

ทั้งวันอิงดาวเรียนไม่รู้เรื่อง เธอรู้สึกมึนเบลอไปหมด เพราะไม่เคยอดนอนทั้งคืนแบบนี้

เมื่อเลิกเรียนเธอกับใบชาจึงก้าวลงจากตึกพร้อมกัน

“ชาได้งานใหม่แล้วใช่ไหม” อิงดาวหันไปถามเพื่อน

“อืม…ชาไปทำได้เป็นอาทิตย์แล้ว…เป็นเด็กเสิร์ฟในผับน่ะ” ใบชาตอบ

“เป็นเด็กเสิร์ฟต้องดูแลตัวเองดี ๆ ด้วย พวกผู้ชายเที่ยวกลางคืนร้ายยิ่งกว่าเสือ” อิงดาวว่า

“ก็จริงอย่างที่อิงว่า แต่งานที่หาเงินได้ไว ก็มีแต่เป็นเด็กเสิร์ฟนี่แหละ! ชาอยากได้เงินเยอะ ๆ ส่งน้องเรียนด้วย ปีหน้าน้องชายก็จะเข้ามหา’ลัยแล้ว” ใบชาอธิบายบอกเพื่อน

“อิงเข้าใจนะ และก็อิจฉาด้วยที่ชามีน้องชาย ส่วนอิงเหมือนตัวคนเดียว” เสียงคนพูดสลดวูบไหว

“อิงไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวสักหน่อย อิงยังมีชาเราเป็นเพื่อนกัน เพื่อนที่รักมากรักเหมือนพี่น้อง” ทั้งคู่หันมาจับมือกัน และสวมกอดกัน จากนั้นทั้งคู่ก็ออกไปยืนรอรถเมล์ประจำทาง

ที่พักของใบชาถึงก่อนที่พักของอิงดาว เมื่อเธอมาถึงคอนโดฯ หญิงสาวจึงตรงดิ่งเข้าลิฟต์ กดขึ้นชั้นที่ต้องการ จากนั้นเธอก็ล้มตัวลงนอนบนโซฟาตัวนุ่ม หลับใหลไปทั้งชุดนักศึกษา

อิงดาวนอนสลบไสลไปนาน กระทั่งรู้สึกหิวจึงลืมตาตื่นขึ้นมา

“อ่า! หิวจัง” ร่างเล็กยกมือลูบที่หน้าท้องแบนราบไปมา ก่อนจะบิดไล่ความปวดเมื่อย แล้วลุกเดินไปเข้าครัว

เธอจัดการกับความหิวของตัวเอง เมื่ออิ่มท้องหนังตาก็เริ่มหย่อนขึ้นมาอีกครั้ง

ทว่าหญิงสาวก็ต้องฝืนหยัดกายลุกขึ้น เดินไปหลังห้องจัดการซักผ้าก่อน

อิงดาวหอบเสื้อผ้าจากตะกร้าใส่เครื่องซัก จากนั้นก็ให้เครื่องซักทำงานไปเรื่อย ๆ เครื่องหยุดร่างเล็กหยิบผ้าออกใส่กะละมังล้างน้ำสะอาด

อิงดาวลากตะกร้าผ้ามาที่ราวตากหลังห้อง จัดการตากผ้าให้เสร็จ

ทว่าสายตาเธอเหลือบไปเห็นหญิงสาวข้างห้อง แต่ที่แปลกใจผู้หญิงคนนี้กับคนเมื่อวานมันคนละคนกัน แต่ความสวยของทั้งคู่มีความโดดเด่นพอ ๆ กัน

คำถามใหม่ผุดขึ้นมาบนหัวของอิงดาวทันที ‘หรือว่าสองคนนั้นเช่าห้องอยู่ด้วยกัน’

'หรือว่าคนนี้เป็นเพื่อนกับคนนั้น เลยแวะมาเที่ยวที่ห้องนี้’

“อ่า! คิดไปคิดมา…ทำไมฉัน…รู้สึกปวดหัวจัง”

'แล้วเสียงครางของผู้ชายในห้องข้าง ๆ เมื่อคืนนี้เป็นใครกัน’

ในหัวสมองของอิงดาวตอนนี้รู้สึกสับสนคำถามทุกข้อตีกันจนยุ่งเหยิง จนสมองของเธอมึนเบลอไปหมด

หญิงสาวถอยไปนั่งกุมขมับอยู่บนโซฟา ใช้หัวแม่โป้งนวดคลึงเพื่อผ่อนคลาย เมื่อรู้สึกดีขึ้นจึงลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าขนหนูก้าวเข้าห้องอาบน้ำ

อิงดาวหาชุดนอนมาสวมใส่ ก่อนจะคลานขึ้นเตียง แล้วล้มตัวลงนอนในเวลาสามทุ่ม

ขณะที่เธอกำลังนอนหลับใหล จู่ ๆ เสียงครวญครางของหญิงชายห้องเดิมก็ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทของเธออีกครั้ง

“อ๊าส! อ๊าย!” เสียงครางหวานของผู้หญิงยังดังเล็ดลอดออกมาเหมือนเดิม

และติดตามมาด้วยเสียงหยาบโลน ที่ดังแข่งกับเสียงครวญครางของหนุ่มสาว

อิงดาวพลิกร่างไปมาอย่างทุรนทุรายอยู่บนเตียงกว้าง ท้องน้อยปั่นป่วนเสมือนมีผีเสื้อ นับพันตัว เข้ามาโบยบินวนเวียนอยู่ในท้องน้อยของเธอ

หัวใจหญิงสาวเต้นระทึก ลมหายใจหอบสะท้าน ร่างกายเกร็งเขม็ง เม็ดเหงื่อผุดซึมขึ้นตามกรอบหน้า ทั้ง ๆ ที่เครื่องปรับอากาศยังคงทำงานของมันได้อย่างปกติ

'อ่า! นี่เธอเป็นอะไรไป' จิตใต้สำนึกที่หลงเหลือเพียงน้อยนิดของเธอผุดขึ้นมา

'อ่า! อ๊าย! อื้อ! ทรมานเหลือเกิน’ อิงดาวพลิกกายดิ้นรนไปมาอยู่บนเตียงกว้าง

หญิงสาวรู้สึกอยากได้อะไรสักอย่าง เพื่อจะเอามาเติมเต็มกับสิ่งที่มันขาดหายไป มือเรียวยกขึ้นมาบีบคลึงเคล้นที่เต้าอวบทั้งสองข้างของตัวเอง แล้วออกแรงบีบขยำแรงบ้าง เบาบ้างตามอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น

'อ่า! อื้อ!’ อิงดาวใช้นิ้วสอดเข้าไปในจุดสงวนของตัวเอง หลังจากนั้นข้อมือน้อยก็สั่นไหวขึ้นเบา ๆ และค่อย ๆ ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดความสุขสมก็แล่นพล่านเข้ามาแทนที่ จนในที่สุดมันก็แตกพ่าย

“อ๊าส!”

เมื่อความตึงเครียดในร่างกายได้ผ่อนคลายลง ร่างเล็กก็ผล็อยหลับใหลไป

มหาวิทยาลัย

ขณะที่อิงดาวกับใบชานั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อน

“อิงฝ่ายปกครองเรียกเธอไปพบด่วนอะ!” เพื่อนร่วมห้องเดินเข้ามาเรียกเธอ

“ให้อิงไปพบเดี๋ยวนี้เลยเหรอ! รู้ไหมว่าเรื่องอะไร” อิงดาวถามกลับด้วยความสงสัย

“เราไม่รู้ อิงไปเถอะเดี๋ยวก็รู้เอง” เพื่อนดันแผ่นหลังให้เดินออกไป

“อิงเดี๋ยวชาไปเป็นเพื่อน”

อิงดาวกับใบชาลุกเดินไปขึ้นตึก เพื่อเดินไปหาห้องผู้ปกครอง เมื่อสองสาวมาถึงจึงเคาะประตูขออนุญาต

“ชานั่งรออิงอยู่หน้าห้องก่อนนะ” อิงดาวบอกเพื่อนก่อนจะผลักประตูเข้าด้านใน

“สวัสดีค่ะ อาจารย์มีธุระอะไรกับหนูหรือเปล่าคะ ”

“มาแล้วเหรอ! นั่งก่อนสิ!” จากนั้นอาจารย์หญิงในวัยกลางคน ก็หยิบซองสีน้ำตาลวางบนโต๊ะยื่นให้เธอ

“อะไรหรอคะอาจารย์” อิงดาวถามอย่างงง ๆ

“เปิดดูสิ! เดี๋ยวก็รู้เอง” อิงดาวหยิบซองสีน้ำตาลขึ้นมาพลิกดู เมื่อด้านนอกไม่มีอะไร เธอจึงล้วงหยิบของด้านในออกมา

อิงดาวจ้องภาพหลายใบตรงหน้า ร่างหญิงสาวเย็นเยียบ สองมือสั่นหัวใจเต้นแรง เมื่อจ้องภาพทุกใบที่เปิดเปลือย ถึงแม้ว่าด้านบนกับด้านล่างถูกปิดเบลอไว้ แต่ก็ยังจำได้ว่าผู้หญิงในภาพนั้นเป็นตัวเธอ และมีใบหนึ่งมีร่างผู้ชายนั่งซ้อนจากทางด้านหลัง ถึงจะถูกเบลอไว้ ก็มองออกว่าหญิงชายกำลังทำกิจกรรมอะไรกันอยู่

“นี่! มันอะไรกันคะอาจารย์”

“ประโยคนี้ ต้องเป็นอาจารย์มากกว่า ที่จะเป็นคนถามเธอ ว่าภาพทั้งหมดนี้ เป็นเธอจริง ๆ ใช่ไหม”

“อาจารย์! แต่หนูไม่เคยทำตัวเหลวไหลแบบนั้นนะคะ ภาพทั้งหมดต้องมีใครแกล้งหนูแน่ ๆ” ครั้นเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นมา ทำให้เธอนึกไปถึงห้องพัก ใช่สิ!

เมื่อวานเธอง่วงจัด เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอก็ล้มตัวลงนอนบนโซฟาทันที พอตื่นเช้าจะออกจากห้อง เธอถึงกับตกใจแทบช็อค! นี่เธอลืมล็อคประตูได้ไง! อิงดาวถึงกับตัวชาวาบ

“หลักฐานชัดเจนขนาดนี้ อาจารย์คงช่วยเธอไม่ได้จริง ๆ อิงดาว”

“แต่…อาจารย์คะ”

“เธอถูกตัดออกจากทุนการศึกษา ตั้งแต่เทอมนี้เป็นต้นไป” เสียงนั้นเงียบไป แต่อิงดาวยังหูอื้อ! และเข่าเริ่มอ่อนแรง