บทที่ 4

“พี่เข้าใจเธอดี แต่ก็นั่นแหละ เฮ้อ...ชีวิตคนเราก็ตลกเนอะ คนทำงานหาเช้ากินค่ำ ซื่อสัตย์สุจริต กตัญญูรู้คุณทำไมโชคไม่เข้าข้างเราบ้าง ชีวิตพี่เมื่อก่อนก็ไม่ต่างจากมุกหรอกนะ ล้มลุกคลุกคลานมาก็มิใช่น้อย กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ก็ต้องใช้เวลา เราก็อย่าท้อถอยก็แล้วกัน สักวันพี่ว่ามุกคงได้รางวัลชีวิตที่คุ้มค่า เรามีความกตัญญูต่อพ่อแม่และผู้มีพระคุณ ว่าแต่พักนี้ได้เจอนุนีติ์บ้างไหม ตั้งแต่แต่งงานมีครอบครัวไปก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย แต่พี่ก็เข้าใจนะคนมีลูกมีผัวก็มักจะวุ่นวายเรื่องลูกเรื่องผัวนะแหละ นุนีติ์เป็นคนดี นิสัยดี น่ารักโชคดีที่เจอคนที่รักมากอย่างคุณปรมัตถ์”

“แล้วหนูล่ะคะ ทำไมฟ้าไม่ลิขิตหนุ่มหล่อ หน้าตาดี รวยมากเวอร์มาให้บ้าง อยากได้อะไรก็ชี้นิ้วสั่ง เอาแบบไม่ต้องถึงกับยัยนุนีติ์ก็ได้แค่มุกไม่ต้องนั่งรถไฟฟ้า โหนรถเมล์ นั่งมอเตอร์ไซค์ หน้าไม่โดนแดดก็พอแล้ว แต่มุกเรียนมาน้อยคงไม่มีวาสนาแบบยัยนุนีติ์ผู้ชายที่ไหนใครจะเอาจริงไหมคะพี่แข”

“ดูพูดเข้าบางครั้งการศึกษาก็ไม่ได้วัดความสำเร็จของชีวิตหรอกนะ ว่าแต่พูดถึงเรื่องเรียนพี่ไม่อยากให้เราทิ้งการเรียนเลยนะไปลงเรียนเถอะมหาวิทยาลัยเปิดมีตั้งหลายที่หรือศูนย์ฝึกอาชีพก็ได้เยอะแยะที่เปิดสอนสนใจก็ลงเรียนจะได้มีวิชาความรู้ติดตัวบ้าง เดี๋ยวนี้สถาบันบางแห่งมีคอร์สสั้น ๆ ให้ลงทะเบียนเรียนทั้งฟรีและเสียเงิน”

“พี่ไม่รู้อะไรมุกลงเรียนภาษาจีน กับ ภาษาอังกฤษเป็นคอร์สสั้น ๆ ลงเรียนมาได้สามเดือนแล้ว หนูไม่ได้บอกพี่แข”

“อือ ดีแล้วว่าแต่นั่งดื่มไวน์เป็นเพื่อนพี่หน่อยนะมุก” เพียงแขนั่งลงก่อนจะเรียกเด็กเสิร์ฟในร้านให้เอาไวน์แดงมาเปิดตั้งใจจะดื่มคลายเครียด

“แหมอารมณ์ไหนคะ คึกคักเชียว” มุกรดาแอบแซวเจ้านายสาว เพียงแขคีบบุหรี่ในมือท่าทางกรีดกรายอย่างมีจริตจุดไฟอัดควันเข้าปอดก่อนจะพ่นมันออกมาลอยคลุ้งในอากาศ

“ไม่มีอะไร ช่วงนี้พี่มีเรื่องที่ต้องใช้ความคิดน่ะ”

“อย่าบอกนะคะว่าเรื่องพี่จักร สามีที่เลิกรากันไปนานแล้ว คราวนี้กลับมาเรื่องเงินหรือคะ” เพียงแขทำหน้าเซ็ง เมื่อนึกถึงอดีตสามีที่ทิ้งนางไปเกือบสองปี จู่ ๆ ก็โผล่หัวมาช่วยดูแลกิจการแถมยังมาขอเงินใช้อีก

“ปัญหาเดิม ๆ หายไปปีสองปีก็กลับมาขอเงิน ได้เงินแล้วก็ไปแต่น่าแปลกคราวนี้อยู่นาน”

“พี่ทนให้คนอย่างพี่จักรข่มเหงรังแกได้ยังไง”

“อย่าบอกว่าความรักนะคะ มันนิยายน้ำเน่าสิ้นดี ถ้าเป็นมุกนะรักไม่ลงค่ะ ทั้งการพนัน ทั้งผู้หญิง ไม่ไหว” มุกรดาเบ้ปากส่ายหน้าเมื่อนึกถึงวีรกรรมของสามีเจ้านายสาว

“พี่มันโชคร้าย เจอคนไม่ดียังไงมุกก็หาคนที่มันดี ๆ หน่อย ผู้ชายสมัยนี้หายากไอ้ที่ดี ๆ นะมีเท่าฝ่ามือ ผู้หญิงเยอะกว่าผู้ชายเสียอีกแย่งกันอุตลุด”

“พี่ลืมบอกไปมีงานเอ็นฯ ที่ฮ่องกง เขาส่งรายละเอียดมานิดหน่อย พี่จะให้น้ำหวานไปเพราะรายนั้นพูดทั้งภาษาจีนและภาษาอังกฤษได้ดี ที่สำคัญไม่มีภาระต้องให้รับผิดชอบ อาจจะต้องไปสักสองถึงสามเดือนหรือนานกว่านั้น แต่พี่ก็งงอยู่นะคนที่ติดต่อมาไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรมากมาย บอกเพียงว่าต้องการสาวสวยที่รับงานเอ็นฯ สื่อสารภาษาจีนและภาษาอังกฤษได้ดี” เพียงแขเม้มปากมองบนครุ่นคิดถึงงานที่มีคนดีลมาให้ล่าสุด