หงุดหงิด (หึง)

ชายหนุ่ม กับหญิงสาว ทั้งสองคนต่างยืนอยู่คนละฝั่งเตียง ต่างคนต่างก็หายใจหอบถี่ ร่างกายทั้งสองก็ยุบ-พอง ตามจังหวะของการพ่นลมหายใจ เม็ดเหงื่อผุดลงบนผิวหน้าเนียน และใบหน้าคมเข้มนั้น...หญิงสาว เล่นงาน ชายหนุ่ม จนเนื้อตัวเกือบบอบช้ำไปทั่วร่าง ทำไมเขาถึงปล่อยให้หล่อนทำได้ขนาดนี้หละ...เขาอยากไม่สู้หล่อนเองนิ..ช่วยไม่ได้ หญิงสาวยกยิ้มมุมปากอาการยียวน...หล่อนไม่รู้หรอกว่าไอ้การที่หล่อนต่อสู้กับผู้ชายนี้ มันทำให้ชุดที่หล่อนใส่ ฉีกขาด ไอ้ที่ไม่ควรเปิดแต่แรก ตอนนี้ มันเริ่มโพล่พ้นผ้าเนื้อบางรำไรๆ .....

หล่อนเดาไม่ถูกเลยว่าผู้ชายหน้าเย็นชาตรงหน้าหล่อนนี้คิดอะไรอยู่ เขานิ่ง เงียบ ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากปากหยักเข้ารูปของชายผู้นั้น เขาคิดอะไรอยู่นะ สายตามองมายังหล่อนนิ่ง...เอ๊ะ.!! ..แววตาไหวระยิบ มองต่ำลง....อ้ายยยยย....อุ้ย.....โอ้ย.....อุ๊บ!!!

น้ำใส มองตามสายตาคมหวานของเขา ที่เขายืนนิ่งก็เพราะชุดบ้านี่เอง ชายกระโปรงที่สั้นเต่อนั้นมันฉีกขาด แหวกเห็นอะไรต่อมิอะไรหมดแล้ว การที่หญิงสาวก้มมองตัวเอง ทำให้หล่อนไม่ทันระวังตัว ร่างหนาจากฝั่งตรงข้ามก้าวพรวดเดียว็กถึงตัวเธอ ร่างบางตอนนี้ ถูกจับข้อมือน้อยไขว้หลังไว้ นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงหนานุ่มนั้น....หล่อนดิ้นรนไปมา เรียวขาทั้งสองข้างก็ไม่อยู่สุข......

“นายทำบ้าอะไรเควิ่น แก้มัดฉันเลยนะ....ฉันหลุดออกไปได้ นายไม่ตายดีแน่...อ้ายยย...ปล่อยเดี๋ยวนี้.” เสียงจากปากบาง แวดต่อว่าเขาเสียงดังและแรงตามอารมณ์เดือดของหญิงสาวที่นอนดิ้นเร่าๆ อยู่ตอนนี้

“เธอหลุดออกไปเหรอ...ฝันไปเหอะยายห้าว...เธอจะหลุดก็ต่อเมื่อฉันเป็นคนปล่อยให้หลุดเท่านั้น...” ร่างหนาที่นั่งข้างร่างบางก้มลงมาพูดกับหล่อน เกือบชิดแก้มนวล น้ำเสียงเรียบ.....

“อ้าย...ปล่อยนะ ปล่อยนะโว้ย.....!! น้ำใส ตะโกนด่าทอผู้ชายดิบเถื่อน ตรงหน้าหล่อนทั้งที่หล่อนทำได้เพียงดีดดิ้น ตีขาเรียวไปมา ....

“เธอจะดิ้นทำไม น้ำใส ...ยิ่งเธอดิ้นรนมากเท่าไร กระโปรงเธอมันก็ถลกขึ้นไปมากเท่านั้น แล้วไอ้ก้นงอนๆ ของเธอนั้น มันก็จะออกมาล่อตาล่อใจฉัน.แล้วถ้าฉันเก็บอารมณ์ไม่อยู่.........” น้ำเสียงที่มันยียวนกวนประสาทของชายหนุ่ม ขาดหายไป เมื่อสายตาเขามองไปเห็นแก้มก้นงอนงามสีขาวที่มันล้นทะลักออกมาจากขอบชั้นในสีดำลายลูกไม้นั้น.....นี่ขนาดมองจากด้านหลังนะเนี๊ยะ แล้วถ้ามันเป็นเนื้อนูนที่ด้านหน้าหละจะขนาดไหน......

“อุ้ยยย...ว้ายยย” ไวเท่าความคิดชายหนุ่มจับร่างบางให้นอนหงาย... “....เจ็บนะไอ้คนบ้า ป่าเถื่อน” ...น้ำใส ก้นด่าชายหนุ่มร่างยักษ์ที่จับหล่อนให้พลิกมานอนหงาย โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ทำให้หล่อนรู้สึกเจ็บที่หัวไหล่มนนั้น....

“ฉันยังบ้า แล้วก็ป่าเถื่อนได้มากกว่านี้อีก...หากเธอไม่ยอมเชื่อฟังฉัน...” เควิ่น พูดขู่หญิงสาวที่แสนจะดื้อดึงคนนี้ ผู้หญิงอะไร..ดื้อมาก บ้าบิ่นมาก ไม่มีความนุ่มนวล ไม่สมกับเป็นหญิงสาวเอาซะเลย...ทีแรกว่าดื้อพอกับคุณริก้า...แต่ยายห้าวนี้ดื้อมากกว่าเป็นร้อยเท่า....ชายหนุ่มคิดในใจ......

“ฟังบ้าอะไรของนาย...นายไม่ใช่เจ้านายฉัน...แล้วถ้าจะฟัง..ก็ต้องไม่ใช่นาย..ที่เป็นหนึ่งในสมาชิกขององค์กรบ้าๆ นี้ด้วย..” ประโยคนี้ทำให้ร่างหนาขมวดคิ้วคมเข้าหากันอย่างสงสัย

“เธอพูดอะไรของเธอ...ฉันไม่เข้าใจ” ร่างหนาถามหญิงสาวไปหมายต้องการคำตอบ

“ก็ใครหล่ะที่เป็นสมาชิกขององค์กร...แล้วใครหละที่เป็นแฟนลูกสาวของบิ๊กบอสใหญ่ขององค์กรนี้...” น้ำเสียงที่ห้วนๆ แล้วก็สายตาคมที่มองมายังเขา ทำให้เขาอดนึกไม่ได้ว่านี่หล่อนพูดประชดเขา หรือว่าหล่อนหึงเขา....

“ใครเป็นแฟนของลูกคุณไมเคิล....” เควิ่น พูดกับยายห้าวของเขาด้วยน้ำเสียง และท่าทียียวนกวนประสาทเจ้าหล่อนเป็นที่สุด

“ก็นายนั่นแหละ ไปไหนมาไหน ตัวติดกันแจเลยนี่..แล้วที่นายมานี่...เจ้าหล่อนไม่ตามหานายให้กวักเลยเหรอ..” . ประโยคนี้น้ำเสียงของหญิงสาวดูจะเน้นเป็นพิเศษ

“อ๋อ..หึงฉันเหรอยายห้าว” ชายหนุ่มหรี่ตามองร่างบางที่ตอนนี้ เอาศีรษะนอนราบลงกับที่นอนไปแล้ว สงสัยจะเหมื่อย ก็ผงกศีรษะพูดกับเขาอยู่ตั้งนานสองนาน

ดูสภาพของหล่อนตอนนี้สิ ดูแทบไม่ได้เลย ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าขาดวิ่น ผิวเนื้อเนียนตรงต้นแขนแล้ว ก็ตรงต้นขามันบอบช้ำไปหมด นี่คงกะซัดเขาเต็มที่ซินะ..เนื้อตัวหล่อนถึงเป็นอย่างนี้ ตัวเขาหนะไม่เจ็บหรอก เพราะกล้ามเนื้อเขาเป็นมัดๆ อีกอย่างเขาก็เป็นผู้ชาย...

....แต่ผิวเหลืองนวลของเจ้าหล่อนสิ จะบอบช้ำเปล่าๆ ยังดีที่บนใบหน้าสวยนี้ไม่เป็นอะไร...แต่มันก็คงจะไม่ได้เป็นอะไรตั้งแต่แรกแล้วแหละ เพราะเขาไม่ได้โต้ตอบหล่อนเลย ปล่อยให้หล่อนกระทำเขาอยู่ฝ่ายเดียว เขาเกรงเนื้อบางๆ ของหล่อนจะเป็นอะไรหนิ...แต่ดูหล่อนซิ เล่นงานเขาซะเลือดแทบกลบปากเขาเลย...เควิ่นมองหน้าของหญิงสาวที่ทำให้เขาหัวใจมีชีวิตชีวา ตรงหน้าเขานี้ด้วยแววตานิ่ง

“ใครหึงนายไอ้บ้า...ฉันจะไปหึงนายทำไม เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย...” ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะหันออกไปหาสิ่งของอะไรบางอย่าง เสียงใสของเจ้าหล่อนก็ดงบาดหูเขายิ่งนัก

“ใครบอกเราไม่ได้เป็นอะไรกัน...แล้วไอ้ที่ครางเร่าๆ อยู่ใต้ร่างฉัน ผู้หญิงคนนั้นมันเป็นใคร” เควิ่น ก้มมากระซิบข้างหูขาวของหล่อน น้ำเสียงและสีหน้าเรียบเฉย ประโยคนี้ทำให้ ใบหน้าของน้ำใส ขึ้นสีชมพูระเรื่อ หล่อนนึกถึงตัวหล่อนเองที่มีอารมณ์ร่วมกับเขา ก็เขานั้นแหละ,,..

“.,ไอ้บ้า ไม่ต้องพูดเลยนะ...มันก็แค่ถูกปลุกอารมณ์ด้วยยาบ้าๆ นั้น..ถ้าสติสัมปชัญญะฉันครบถ้วน ไม่มีวันที่ฉันจะเป็นแบบนั้นเหรอก.” น้ำใส พูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดๆ ขัดๆ อารมณ์หงุดหงิดนิดๆ

“อ๋อ...ที่นอนกับฉันก็เพราะฤทธิ์ยาเหรอ...งั้นลองแบบไม่มีฤทธิ์ยาบ้างนะ...” ชายหนุ่มได้ฟังที่หญิงสาวพูดแล้วอารมณ์มันขึ้น..หล่อนหาว่าที่นอนร้องครางใต้ร่างเขามันเพราะฤทธิ์ยา แล้วไอ้ตอนเช้ายันเย็นก่อนที่จะมานี่อีก มันคืออะไรหล่ะ...หึ

ร่างบางมองใบหน้าคมที่ขึ้นมาค่อมร่างหล่อนด้วยแววตาที่ดูเป็นกังวล เขาคิดจะทำบ้าอะไรของเขาเนี๊ยะ...นี่หากว่ามือหล่อนที่ถูกมัดใต้ร่างหล่อนมันไม่ถูกมัด หล่อนจะใช้มันชกหน้าผู้ชายไร้อารมณ์นี่ซะเลย.....

“นะ...นาย..จะทะ......” เสียงของหญิงสาวขาดหายไปเมื่อมันถูกตัดขาดด้วยเรียวปากหนา มันฉกวูบมาปิดปากหล่อนด้วยความรวดเร็ว อื้ออ...!!!! .เสียงหวานครางออกมาอย่างขัดใจ เมื่อร่างหนาบนร่างบางหล่อนพยายามจะใช้เรียวลิ้นเปิดริมฝีปากบาง หล่อนไม่ยอมให้เจ้าลิ้นร้ายมันเข้าไปข้างในง่ายๆ หรอก...เจ้าลิ้นร้ายนี้มันร้ายกาจแค่ไหน หล่อนรู้ดี หล่อนต้องพ่ายแพ้ อ่อนแรงทุกครั้งก็เพราะมัน....

“อืมมมม.....” ร่างหนาครางออกมาอย่างขัดใจเมื่อเรียวปากบางของร่างงามใต้ร่างเขานี้ มันไม่ยอมเปิดออกให้เขาเข้าไปลิ้มรสหวานแสนหวานของมัน

อ๊ะ..!! ร่างบางร้องออกมาด้วยความเจ็บ เมื่อริมฝีปากบางของหล่อนถูกขบด้วยเรียวปากหยัก เรียวลิ้นร้อนแสนร้ายของเขา จึงเข้าไปภายในอุ้งปากหวานของหญิงสาวจนได้ มันไล่เกี่ยวกวัดลิ้นเล็ก ที่พยามหดตัวหายไป...อื้ออ..!!! ร่างบางส่งเสียงประท้วงมาจากลำคอเมื่อลิ้นหนามันต้องลิ้นเล็กของหล่อนจนมุม มันดูดดึงเกี่ยวพันกันอย่างดุเดือดหมายจะทำโทษหล่อน....

มือหนาของเขาลูบไล้ไปตามผิวเนียนสวย ร่างบางดิ้นเร้าไปมาตามแรงสัมผัส..ชายหนุ่มแตะมือหนาของเขาไปทุกสัดส่วน เขาบีบเคล้นคลึงสะโพกผายแสนเย้ายวนนั้นเบาๆ มือหนาล้วงเข้าไปใต้กระโปรงสั้นที่มันง่ายในการรุกล้ำ เพราะตอนนี้มันถลกขึ้นเกือบจะถึงเนินเนื้อนูนของหญิงสาวด้วยซ้ำ....

“อืมมมม...” .ร่างบางครางออกมาอย่างขัดใจ เมื่อเรียวขาเล็กหนีบเนื้อนวลตรงนั้นไว้...หล่อนหนีบมันแน่น เกรงว่าเจ้ามือหนาอันร้ายกาจของเขาจะสัมผัสเจ้าเนื้อนวลของหล่อน....เรียวขาสวยยังแนบติดกัน........อ๊ะ!! ร่างบางสะดุ้ง ครางออกมา เมื่อมือหนาของชายหนุ่มล้วงเข้าไปดึงอันเดอร์แวร์ของหล่อนให้หลุดออกจากตรงนั้น...

...เควิ่น จำต้องพละออกจากเรียวปากหวานด้วยความจำใจ เมื่อเขาต้องจัดการกับเครื่องพันธนาการของร่างบางแสนเย้ายวนตรงหน้าเขานี้.... “นาย..ยะ...อย่า...” เสียงหวานจากร่างบางร้องห้ามชายหนุ่มอย่างเบาๆ เมื่อชายหนุ่มร่างบึกบึน ดึงเชือกผูกคอของเจ้าหล่อนออก ใบหน้านวลของหล่อนก็ปรากฏสีแดงขึ้นบนใบหน้าทันทีที่มันถูกดึงออกจนหมด...

....ดวงตาคมหวานคล้ายหญิงสาวต้องเบิกกว้างขึ้น เมื่อร่างอรชรที่ปรากฏต่อสายตาเขานั้น มันสวยดังกับปั้นไว้ไม่มีผิด ผิวเหลืองนวลเนียนของหล่อนน่าสัมผัส หน้าอกทั้งสองเต้าก็สวยเต่งตึงจนชายหนุ่มต้องลอบกลืนน้ำลาย. เอวเล็กคอดกิ่ว..สะโพกผายกลมมนรับ กับเรียวขาขาวสวยทั้งสองข้าง...หล่อนดูบางเบาน่าถะนุถนอม..ยิ่งส่วนนั้นของหล่อนไม่ต้องพูดถึง เขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ดีว่ามันนูนแน่นมากแค่ไหน...เควิ่น ยืนมองร่างบางแล้วกลืนน้ำเหนียวๆ ลงคอ....อย่างหนืดๆ

น้ำใส ต้องเอาใบหน้างามของตัวเองซุกกับที่นอนนุ่ม .....หล่อนอายจนไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว ก็เขาเล่นถอดเสื้อผ้าหล่อนออกหมดทุกชิ้นเลย ไฟในห้องนี้ก็จะสว่างจ้าไปไหน แล้วดูอีตาบ้านั้นสิ ยืนมองหล่อนอยู่นั้นแหละหล่อนก็อายเป็นนะ ยังดีที่ส่วนนั้นของเธอ เธอใช้เรียวขาหนีบปิดไว้ แต่หน้าอกหน้าใจคู่นี้ซิ ไม่รู้จะเอาอะไรปิด ก็อีตาบ้าดิบเถื่อนที่ยืนอยู่ปลายเท้าของหล่อนนี่สิ มันยังมัดข้อมือหล่อนไว้ แล้วดันมัดติดไว้กับหัวเตียงเจ้ากรรมนี้อีก...เขาต้องบ้าไปแล้ว.... บ้าไปแล้วแน่ๆ ....ถ้าหล่อนหนีไปได้หล่อนจะเป่ากะบาลเขาให้ดู....หญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยแววตาเรืองโรจน์....>>>>>