LOGINความยุ่งเหยิงจากกระเป๋าเดินทางใบนั้นนับแต่วินาทีแรก คือสื่อความสัมพันธ์ให้เขาและเธอต้องว้าวุ่นกับพรหมลิขิตแสนเจ้าเล่ห์
View MoreThey said that when you die, all your memories will flash before you. Eight minutes— that's all it takes to show all the things that happened to you, just like showing a film of your life.
Is it true? You will never know unless you die. But for me, that isn't the case.
A cold floor, blurry vision, and blood dripping from the hole the bullet created as it pierced my heart. With my anger within, I know that this is my end.
What else can I even declare other than all of those things?
As a mere human with a condition like this, only a miracle can save me. Why did I even come to this point, you say?
Because of love.
Yes, you heard it right. It is all because of that useless love!
30 minutes ago…
"You're saying that he proposed to you?"
I said with my trembling voice. I gulp. My hands are cold, and my thoughts are blank as if time itself stopped at that very moment.
"Why?"
That's the only thing I can utter at this moment.
"I said why!!!" I shout in anger.
Right now, I am talking with the person whom I treated as a friend. I have a friend who would never betray me, but I'm wrong.
That was just an illusion.
'"Because we love each other, Kianna. He loves me, and I love him. Isn't that enough?'' she replied in a manner that it was never her fault to begin with. It's as if it was I who had a loose screw between us.
"Mazie, you know I love him! You realized that a long, long time ago! So why... Why did you do this to me?"
Tears fell from my eyes. With my broken heart, my rationale was lost. I never thought that I, with my own hands, would do dirty things that only criminals would ever do.
"You took what's mine! He is mine. I can give up everything for him! Why... of all people? Why him?! You… you will pay for this! You will die to ease the anger and despair I'm feeling right now! You hear me??!"
I was in total madness.
The only thing I want now is to kill her. To remove her from my sight! In my world!
"He was never yours."
It was then that I knew that a bullet had pierced my heart. It was so quick that I didn't even feel the pain of the bullet inside me.
What I only know is that I lost my strength and fell to the ground. Before I even processed what happened, Francis was the last thing I saw.
That very familiar figure, stand, and outfit—even if I couldn't see his whole face, I knew it was him.
It was Francis, holding a gun in his hand.
A gun…
I smiled bitterly. Is this how I'm going to die? Not because of old age, not by accident, but because of a crime that led me into this? And of all the people who can kill me, why you?
What's the worth of loving you if what I'm going to receive is death, not your love?
Is it worth the pain I have gone through? Tell me, is it?
With the things I've done, I know I will go to hell. If that place even exists,
Feeling the cold floor and my blood dripping bit by bit, I knew that this was the very moment that I was going to die. I will either go to heaven or hell.
That's what I thought. As I finally close my eyes, I feel like I'm floating. It's so calm and peaceful. I wish I'd be here forever.
The silence was disturbed by a phone call tone. I unconsciously held my hand to reach my phone and answered it.
"Hey sleepyhead, I know you are still awake, so... WAKE THE FUCK UP YOU BISH." I immediately ended the call and rolled my eyes, even if it was closed shut.
"Ha, now I can't sleep again! Damn Ysekiel, hmph!" I open my eyes, really wide open.
"What the..." I was now in my room.
Not the room in my house, but the room I used to have when I was still living in my dad's mansion.
Why am I here?!
And... Why did Ysekiel call me? She has never called me like that ever since we graduated, hasn't she?
I hurriedly reached for my phone. My newly released, branded phone is nowhere to be found. But my old phone was here as if it were newly bought.
"**** what?!!?!"
I came back from the past. Did I?
ปู่ประพันธ์นึกถึงเรื่องราวในอดีตของลูกชายและลูกสาวท่านทั้งสอง ที่ตอนนั้นทำท่านปวดหัวมาก กว่าจะผ่านพ้นเรื่องราวดรามาสุดแสนอลวนอลเวงมาจนถึงรุ่นหลาน ท่านจึงรู้ถึงใจของพวกคนรุ่นหลังและเข้ามาคุมเกมได้อย่างลงตัว... ... ... ...ดารณีดื่มไวน์ฉลองกับแสนภพภายในห้องพักหลังจากพิธีส่งตัว เจ้าบ่าวของเธอนั้นหล่อเหลามากมายจนเธอรู้สึกตื่นเต้นตลอดเวลา เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาลูกครึ่งสมใจคุณพ่ออาทิตย์...“พ่อขอมอบลูกสาวให้เราดูแล แต่ต้องระวังหน่อยนะ นางชอบเตะผ่าหมาก” อาทิตย์กระซิบลูกเขยเตือนเขา ทำเอาแสนภพหัวเราะ“คุณพ่อครับบ... เธอทดสอบขนาดผมตั้งแต่เจอกันวันแรกแล้วครับบบ” เขาทำพ่อตาเบิกตาค้างทั้งคู่หัวเราะชอบใจ ... ดุจดาว แม่ยายของเขาอวยพรขอให้ทั้งสองคนรักกัน ถนอมกันจนแก่เฒ่า...“แม่คะ เขาคลั่งหนูจะตายไป ไม่ต้องห่วงนะคะ” ดารณีกระซิบเบาๆ ที่หูคุณแม่ดารณีเป็นห่วงคุณแม่ของเธอมาก ป้ากังสดาลให้ข้อมูลตามที่แสงเพชรไปสืบมา ดุจดาวเกือบไปเป็นกิ๊กกับสุพจน์พ่อของสุราช ด้วยที่ทั้งคู่ไปเจอกันเมื่อห้าปีก่อนในงานเลี้ยงครบรอบยี่สิบปีของคลินิกครอบครัวที่ป้ากังสดาลดูแล แต่เพิ่งมาคบกันจริงจังเมื่อปีก่อนนี้เอง ตอนที่พ่ออาทิ
ทั้งสองคู่เข้าสู่พิธีวิวาห์ที่คฤหาสน์;กุล วันที่ 26 เดือนกรกฏาคม ตรงกับวันเกิดของกิ่งฟ้า ญาติทั้งสองฝ่ายรับรู้แล้วว่าเจ้าสาวทั้งคู่ของหลานตระกูลนี้ท้องก่อนแต่ง เพราะคุณปู่เป็นคนประกาศให้แขกเหรื่อที่ร่วมงานทราบช่วงพิธีหมั้นตอนเช้า“ผมอยากประกาศก่อนการหมั้น... ให้ทราบโดยทั่วกัน หลานชายของผมนิสัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ทำเจ้าสาวสองคนท้องก่อนแต่ง แต่มันรักของมัน เลยเร่งผมให้ทำพิธีขอสาวสวยสองคนนี้”เสียงปรบมือดังขึ้นหลังจากท่านประกาศจบแล้ว มีเสียงเฮฮากระเซ้าเย้าแหย่เจ้าบ่าวอย่างเซ็งแซ่ว่า...สุดยอดลึกได้พอดีจนเจ้าสาวท้องโตกิ่งฟ้าและดารณีหน้าแดงระเรื่อ ยิ้มเจื่อนๆ สุดแสนอับอาย แต่เธอได้รับการปลอบใจจากญาติๆ ทั้งสองฝ่ายด้วยการเชียร์ให้จูบกันต่อหน้าแขกในพิธีหลังสวมแหวนหมั้นหลังจากพิธีหมั้นช่วงเช้าผ่านไป ช่วงเที่ยงมีการเลี้ยงค็อกเทลบริเวณสวนด้านข้างของตัวตึก หลังจากนั้นช่วงบ่ายเป็นพิธีรดน้ำสังข์ ตกค่ำเป็นงานเลี้ยงอย่างอลังการที่โรงแรมบนชั้นที่ 20 ภายในห้องอาหารสไตล์ยุโรป ชื่อ อิ่มอร่อย 360 องศาแขกเหรื่อได้ลิ้มรสอาหารแสนอร่อยกันอย่างอิ่มเอม รวมทั้งคุณพ่อและคุณแม่ของสองสาวน้อย ป้ากังสดาลยิ้มตลอดภายในง
โปรเจคตรงข้ามคฤหาสน์พงศ์กุลเป็นรูปเป็นร่าง ได้ฤกษ์ลงเสาเข็มวันที่ 28 ของเดือนถัดมา กิ่งฟ้าเตรียมการพิธีตามฤกษ์ของหมอดูอย่างลงตัว ครอบครัวของแสนภพ คุณพ่อเดฟและคุณแม่เกศราได้มาร่วมในฐานะรองประธานในพิธี คุณปู่เป็นประธานในพิธีกรรมนี้ ท่านมาตัดริบบิ้นของเสาเอก ส่วนพ่อกับแม่ของแสนภพมาติดแผ่นทองของเสารองทุกต้น แสนภพ ดารณี พันธ์พิสุทธิ์และกิ่งฟ้า ร่วมกันพรมน้ำมนต์ลงบนพื้นที่ทั่วบริเวณหลังพิธีกรรมทุกคนได้ร่วมรับประทานอาหารมื้อเที่ยงภายในห้องอาหารของคฤหาสน์พงศ์กุล“เสียดาย วิชกับเบล ไม่อยู่” คุณปู่รู้สึกแช่มชื่นหัวใจ ลูกชายคนโตและสะใภ้เดินทางไปดูแลร้านอาหารที่ซิดนีย์ ซึ่งแต่เดิมเป็นธุรกิจของน้องชายคุณย่าแอน-มารี ชื่อมาร์ติน ท่านเสียชีวิตหลังจากพันธ์พิสุทธิ์เกิดได้ไม่ถึงปี“คุณพ่อ... สองคนนั้นต้องอยู่นานหลายเดือน คงจะวางแผนให้เดย์รับดูแลต่อ” แม่เกศราหันไปคุยกับปู่ประพันธ์“ดีจัง... ไว้เราสี่คน ไปเที่ยวซิดนีย์ ไปดูเจ้าเดย์บริหารธุรกิจนี้” พันธ์พิสุทธิ์เอ่ยถึงน้องชาย“เอ่อ... ไอ้หมอ บ้านที่ริมอ่าว มีกี่ห้อง กลัวว่าจะไม่มีห้องว่างแล้ว” แสนภพอยากพาสาวน้อยของเขาไปนอนชมวิวบ้านหลังนี้“น้องแก พีท พักอ
คุณปู่ต้องการบังคับให้แสนภพเร่งแผนโครงการสุขภาพครบวงจรให้สำเร็จ โดยใช้เล่ห์หลอกล่อให้หลานชายอีกคนเข้ามาติดกับ พันธ์พิสุทธิ์เป็นจิตแพทย์เย็นชาแถมใจดำ ไม่ค่อยเห็นสาวคนไหนอยู่ในสายตา ส่วนแสนภพนั้นมุ่งมั่นหาโครงการมาเสนอคุณปู่เพื่อให้ครอบครัวของเขาสามารถสร้างธุรกิจใหม่ได้ด้วยตนเองทุกวันนี้ครอบครัวของเขายังอยู่ใต้ปีกอินทรีของคุณปู่ เขาไม่ยอมให้เป็นแบบนี้อีกต่อไป แสนภพแม้เป็นหลานชายคนรองแต่เขาเกิดก่อนพันธ์พิสุทธิ์สี่เดือน ต้องสร้างตัวตนให้ดูมีคุณค่าสมกับเกิดก่อนหมอหนุ่มญาติผู้พี่“ปู่ว่า... ท้องก่อนแต่ง ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับคนรุ่นพวกแกอีกต่อไปแล้ว ปู่รับได้...” ท่านหัวเราะหันไปมองหน้าทุกคนด้วยสายตาเบิกบาน“โห... ผมกลัวสาวสองคนจะอายนะครับบบ” แสนภพลากเสียงยาว แล้วหันไปขยิบตาให้สาวน้อยของเขา“ถามเธอรึยัง...” คุณปู่กล่าวทิ้งท้าย แล้วพยักหน้าให้กิ่งฟ้าออกไปบอกแม่ครัวให้ทะยอยลำเลียงอาหารเข้ามาวางบนโต๊ะ“มื้อนี้ ปู่อยากดื่มไวน์ให้พวกเราทุกคน” ท่านอิ่มเอมท่าทางปลื้มอกปลื้มใจ“กิ่งฟ้ากับดารณี ไปจัดการ ปู่อยากได้ห้องอาหารบนชั้น 20” ท่านเอ่ยขึ้นทำเอาหลานชายสองคนหันไปมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ แสนภพสับ





