ตอนที่4

“แล้วเธอก็ยอมง่าย ๆ ไม่คิดจะปฏิเสธเลยหรือยังไง อยากจะเป็นลูกสะใภ้บ้านนี้จนตัวสั่นมานานแล้วสิ เป็นแค่เด็กในอุปการะมันได้รับทรัพย์สมบัติไม่มากพอหรือยังไง เลยต้องถีบตัวเองทำตัวเองให้สูงส่งยิ่งกว่าเดิม โดยไม่สนห่าเหวอะไรทั้งนั้นงั้นสิใช่ไหม ผู้หญิงอะไรโลภมากไม่รู้จักพอ!”

“ตาธามแกจะพูดอะไรหัดเกรงใจฉันบ้างนะ ขนาดว่าฉันนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ก็ยังพูดจาถากถางน้องให้ฉันได้ยินอีก ฉันเป็นคนจัดการเรื่องนี้เองยายเข็มไม่เกี่ยวเลยสักนิด”

“คุณย่าเลี้ยงเขามาเพื่อให้เป็นบุญคุณหรอกเหรอครับ ถึงต้องเรียกร้องอะไรบ้า ๆ แบบนี้ให้กับผู้หญิงอย่างเขาด้วยหรือกลัวว่าเขาจะไม่มีผัว กลัวว่าเขาจะไม่มีคนเอาจนต้องประเคนผู้ชายที่เพอร์เฟกต์อย่างผมไปให้เขาแบบนี้ แล้วคุณย่าไม่คิดหรือไงว่าผมก็ต้องเลือกผู้หญิงดี ๆ ที่จะมาเป็นเมียและเป็นแม่ของลูกผมเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าคลำดูไม่มีหางแล้วผมจะเอาหมด เห็นผมเป็นแบบนี้ผมก็เลือกกินนะครับ หรือว่าผมไม่มีสิทธิ์ที่จะออกความคิดเห็นอะไรในชีวิตได้เลยครับคุณย่า?”

“ตาธาม!! ทำไมแกพูดจารุนแรงขนาดนี้หะ แกอยากให้ฉันหัวใจวายตายต่อหน้าแกตอนนี้เลยใช่ไหม ถึงได้ต้องเถียงฉันฉอด ๆ แบบนี้ แค่ก่อนตายฉันขอให้แกทำให้แค่นี้แกจะไม่เห็นใจคนแก่ที่แกพร่ำบอกว่ารักนักรักหนาเลยหรือยังไงกัน!!”

ก่อนที่คุณย่าพิสมัยจะเป็นลมล้มพับลง ทำเอาทั้งเธอและธามธาราถึงกับต้องรีบเข้าไปประคองเอาไว้ด้วยความตกอกตกใจ ในวันนั้นทำให้คุณย่าพิสมัยต้องได้หามส่งถึงโรงพยาบาลและนอนดูอาการนานนับหลายอาทิตย์ ด้วยอายุอานามที่ปาเข้าไป 85 ปีแล้ว แถมโรคประจำตัวก็รุมเร้าชีวิตอีก โรคชราคืบคลานเข้ามาหา จึงทำให้ทั้งเธอและเขาต้องปรึกษาหาทางออกของเรื่องนี้ด้วยกัน

สุดท้ายก็จบที่งานแต่งเพื่อให้คุณย่าผู้เป็นประมุขใหญ่ของบ้านสบายใจ งานแต่งที่ใหญ่โตในวันนั้นทำให้คุณย่าพิสมัยยิ้มกว้างและมีความสุขมากกว่าใคร เพราะนางทั้งรักและเป็นห่วงเขมิกามากกว่าสิ่งใดในชีวิต แต่จนกระทั่งวันนี้นางยังไม่ได้รับรู้ความจริงอีกอย่างเลยว่าทั้งเธอและธามธาราแต่งงานกันโดยไม่ได้จดทะเบียนสมรสตามความต้องการของนาง เพราะทั้งเธอและเขาต่างช่วยกันโกหกว่าได้จดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายด้วยกันแล้ว ผู้เป็นย่าก็ไม่ได้เซ้าซี้หาทะเบียนสมรสแต่อย่างไร ทำให้ทั้งรู้สึกโล่งอกและเบาใจกับเรื่องนี้กันมาก

หลังจากที่แต่งงานกันได้ 2 อาทิตย์แรก คุณย่าพิสมัยเป็นคนจัดแจงให้ทั้งเธอและเขามีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกัน เพื่อที่จะมีเหลนให้ท่านได้อุ้มจนสมใจอยาก แม้จะเป็น 2 อาทิตย์ที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันภายในห้องหอตลอดเวลาแต่ธามธาราก็ไม่ได้แตะต้องตัวเธอแม้แต่อย่างใด

ส่วนลูกน้อยที่อยู่ในครรภ์เวลานี้ทั้งเธอและเขาเลือกพึ่งพาทางการแพทย์ เพื่อให้ได้มาซึ่งเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอและเขาอย่างที่คุณย่าพิสมัยปรารถนาที่จะได้เห็น เพราะทั้งเขาและเธอก็ไม่ได้อยากจะโกหกผู้เป็นย่าซ้ำซากให้เป็นบาปติดตัว

ยังจำได้ดีวันที่ท่านรับรู้ว่ากำลังจะมีเหลน นางดีใจมากจนรีบรับขวัญเธอด้วยเช็คเงินสดหลักสิบล้าน แม้จะปฏิเสธที่จะรับแต่เธอก็จำใจต้องยอมรับเพื่อให้นางสบายใจ สุดท้ายกลับกลายเป็นว่ายิ่งทำให้พ่อของลูกต้องดูถูกดูแคลนเธอมากขึ้นกว่าเดิม ธามธาราไม่เคยจะมองเธอในแง่ดีเลยสักครั้ง เพราะเขาคิดแค่ว่าเธอเหมือนปลิงที่คอยดูดเลือดดูดเนื้อคุณย่าพิสมัยมาตลอด ทุกอย่างที่เป็นของคุณย่าหญิงสาวได้รับมากกว่าหลานชายแท้ ๆ เช่นเขาเสียอีก ทั้งที่ไม่ใช่หลานสาวโดยสายเลือด ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของอมรฤทธากูลเลยสักนิดเดียว

เขมิกาถึงกับแหงนใบหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดมัว ชีวิตของเธอนับจากวันนี้มันก็คงจะมืดมนไม่ต่างกันเลยสินะ ที่พึ่งหนึ่งเดียวของชีวิตที่เคยมีเธอจะไม่ได้โอบกอดและอยู่คอยรับใช้เหมือนอย่างวันวานที่ผ่านมา จะได้อยู่ร่วมบ้านกับเขาอีกหรือเปล่ายังไม่อาจรู้ได้เลย แล้วเธอจะอยู่ในฐานะอะไร แค่แม่ของลูกอย่างนั้นใช่หรือเปล่า แล้วลูกสาวที่เขาไม่ได้ปรารถนาที่จะมีตั้งแต่แรก เขาจะยังรักลูกของเธออย่างพ่อคนหนึ่งที่ควรจะรักหรือเปล่า ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้ปวดหัว ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้อยากร้องไห้ออกมาดัง ๆ แต่เธอไม่อยากอ่อนแอต่อหน้าโลงศพของคุณย่าแบบนี้เลย แม้จะรู้ดีว่าพ่อแม่ของธามธาราดีกับเธอไม่แพ้ผู้เป็นย่า แล้วเธอควรจะเอาอย่างไรกับวันพรุ่งนี้ที่เหลืออยู่

ยิ่งธามธาราเปิดตัวผู้หญิงคนนั้น ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าควรจะพาตัวเองออกไปให้ไกลจากชีวิตของเขาเสียที ธามธาราจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่โดยที่ไม่ต้องนึกถึงหรือหนักใจกับเรื่องของเธอและลูกอีกต่อไป

“อดทนอีกนิดก่อนนะลูก ให้เสร็จงานคุณทวดก่อนแล้วแม่จะหาทางออกให้กับเราสองคนเอง”

หญิงสาวเพียงแค่คิดในใจ อย่างน้อยข้างกายของเธอในเวลานี้ยังมีคุณมลฤดีที่ยังคงคอยลูบแขนเบา ๆ ปลอบประโลมหัวใจที่มันกำลังอ่อนแอมากในตอนนี้

“กลับกันได้แล้วมั้งคุณ ยายเข็มกับลูกจะได้ไปนอนพักผ่อน”

คุณกฤษณะเข้ามายืนสมทบกับคนทั้งคู่ จับจ้องมองเด็กสาวที่ท่านเองก็รู้จักมักคุ้น หนึ่งในสมาชิกครอบครัวที่ไม่ได้รู้สึกว่าหญิงสาวเป็นคนอื่นคนไกลเลยแม้แต่น้อย ทั้งเขาและคุณมลฤดีก็ยังคงรักและเอ็นดูในตัวของสะใภ้และว่าที่แม่ของหลานคนนี้เสมอ

คุณกฤษณะได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะโอบกอดปลอบประโลมร่างของคุณแม่ตั้งครรภ์ด้วยความเห็นอกเห็นใจ ก็ตั้งแต่ตั้งครรภ์มาแล้วพ่อของลูกไม่เคยจะสนใจหรือดูดำดูดีเลยแม้แต่นิด หลังจากที่รู้ว่าเขมิกาท้องแล้วก็แทบจะไม่ได้เห็นหน้าธามธาราเกินกว่า 10 ครั้งในรอบ 8 เดือน ด้วยหน้าที่การงานที่ต้องเดินทางไปต่างประเทศบ่อย ทำให้เวลาที่จะใช้อยู่ร่วมกับครอบครัวแทบจะเป็นศูนย์หรืออาจจะมัวเอาเวลาที่ว่างไปทำอะไรกับใครที่อื่น แต่ดีที่ว่ามีคุณย่าพิสมัยคอยอยู่เคียงข้างไม่เคยห่าง จึงทำให้วันเวลาที่ผ่านมาเขมิกามีความสุขกับชีวิตอยู่บ้าง แม้จะไม่สามารถรับรู้ความในใจของหญิงสาวได้ทั้งหมด แต่ทุกคนก็พอจะรู้ว่าเธอมีความทุกข์มากกว่าความสุขในชีวิตเสียอีก ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นแล้ว ทุกคนที่อยู่รายรอบคงได้แต่คอยส่งกำลังใจและพยายามทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้