Home / วาย / เสน่หารักต้องห้าม แห่งวังหลวง / ตอนที่ 1: ก้าวแรกสู่วังวาเลนเทียร์

Share

เสน่หารักต้องห้าม แห่งวังหลวง
เสน่หารักต้องห้าม แห่งวังหลวง
Author: พิมพ์ใจ

ตอนที่ 1: ก้าวแรกสู่วังวาเลนเทียร์

last update publish date: 2026-10-17 18:06:55

ตอนที่ 1: ก้าวแรกสู่วังวาเลนเทียร์

ความเงียบในพระราชวังวาเลนเทียร์ไม่เคยแปลว่าความสงบสุข

มันคือความเงียบที่เกิดจากความหวาดระแวง กฎระเบียบแน่นหนา และสายตาของผู้คนนับร้อยที่พร้อมจะเหยียบย่ำใครก็ตามที่ก้าวพลาดแม้เพียงเสี้ยววินาที

ลานหินแกรนิตเบื้องหน้าทางขึ้นปีกตะวันออกยังคงเย็นเฉียบเมื่อล้อรถม้าหยุดสนิท ลูเซียน เอลเลียต ก้าวลงจากตัวรถ ยืนนิ่งอยู่ใต้ร่มเงาของเสาหินอ่อนสลักลายวิจิตร สายลมหนาวของนครหลวงเอเวอเรนซ์พัดผ่านจนชายเสื้อกั๊กไหวเบาๆ ทว่าแผ่นหลังของเด็กหนุ่มยังคงเหยียดตรงอย่างสำรวม

เขาเอื้อมมือปรับรอยพับข้อมือเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองอย่างเงียบเชียบ เครื่องแบบมหาดเล็กใหม่เอี่ยมที่เพิ่งได้รับมอบตัดเย็บจากผ้าฝ้ายเนื้อดี ปกคอตั้งกลัดกระดุมมุกเม็ดเล็กมิดชิดจนถึงลำคอ ทับด้วยเสื้อกั๊กเข้ารูปสีดำสนิทและกางเกงสแล็กที่ช่วยส่งให้สรีระโปร่งบางดูสง่างาม เรือนผมสีบลอนด์สว่างตัดสั้นรับกับใบหน้าเนียน ดวงตาสีฟ้ากระจ่างทอดมองยอดโดมทองคำของปราสาทด้วยแววตานิ่งสนิท ไม่ได้แสดงความตื่นตะหนกออกมาเหมือนคนรับใช้ใหม่ทั่วไป

ลูเซียนไม่ใช่ลูกหลานขุนนาง เขาเติบโตมาในย่านตลาดเก่าที่ต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด การผ่านการคัดเลือกเข้ามายังเขตพระราชฐานชั้นในจึงไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเส้นสาย แต่มาจากความสุขุม สายตาที่ช่างสังเกต และความสามารถในการเก็บซ่อนอารมณ์ภายใต้สถานการณ์ตึงเครียด

"อย่าเดินเหม่อ ลูเซียน ที่นี่ไม่มีที่ว่างให้เจ้าทำตัวลอยชาย"

เสียงแหบต่ำและเฉียบขาดของมิสเตอร์เอ็ดเวิร์ด ฮาร์เปอร์ ดังขึ้นข้างกาย ชายชราวัยหกสิบในชุดเครื่องแบบหัวหน้ามหาดเล็กปรายตามองสำรวจตั้งแต่เรือนผมจรดปลายรองเท้าหนังขัดเงา

"เขตพระราชฐานปีกตะวันออกเป็นพื้นที่ส่วนพระองค์ของเจ้าชายอเล็กซานเดอร์" มิสเตอร์ฮาร์เปอร์เริ่มก้าวเดินนำไปตามโถงทางเดินยาวเหยียดที่ปูด้วยพรมกำมะหยี่สีแดงเข้ม "พระองค์ไม่ชอบคนพูดจาเยิ่นเย้อ ไม่ชอบคนทำงานซุ่มซ่าม และเกลียดที่สุดคือพวกที่ชอบสอดรู้สอดเห็น มหาดเล็กห้าคนก่อนหน้านี้ถูกปลดออกเพราะทำตัวรุ่มร่ามและละเลยหน้าที่ เจ้าเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาวันแรก จงจำใส่หัวไว้ว่าหน้าที่ของเจ้าคือการอยู่ตรงนั้นเพื่อรับใช้ แต่ต้องทำให้พระองค์รู้สึกเหมือนเจ้าไม่มีตัวตน"

"ครับ มิสเตอร์ฮาร์เปอร์" ลูเซียนตอบรับเสียงเรียบ นุ่มนวลแต่หนักแน่น

สองข้างทางของโถงทางเดินโอ่อ่าประดับด้วยภาพวาดสีน้ำมันของกษัตริย์ในอดีต กรอบไม้สักปิดทองสะท้อนแสงแดดยามบ่ายที่ส่องลอดผ่านกระจกสีลงมาเป็นแนวยาว ข้าราชบริพารและมหาดเล็กรุ่นพี่หลายคนที่กำลังจัดเตรียมแจกันดอกไม้ต่างพากันหยุดชะงัก สายตานับสิบคู่จับจ้องมายังเด็กหนุ่มหน้าใหม่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนริษยา เบนจามิน โคล มหาดเล็กรุ่นพี่ยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อน ส่งยิ้มเยาะมุมปากมาให้อย่างเปิดเผยราวกับกำลังรอคอยดูว่าเด็กจากตลาดเก่าคนนี้จะทนแรงกดดันไปได้กี่วัน

ลูเซียนไม่แม้แต่จะเหลือบสายตามอง เขาเดินตามหลังหัวหน้ามหาดเล็กขึ้นบันไดวนสู่ชั้นบนสุดอย่างเงียบกริบ ทุกย่างก้าวมีความมั่นคงจนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าบานประตูไม้โอ๊กคู่บานใหญ่ที่มีตราประจำพระองค์รูปอินทรีสยายปีกแกะสลักอย่างประณีต

ลอร์ดคาเลบ แอชฟอร์ด หัวหน้าองครักษ์ส่วนพระองค์ยืนรักษาการณ์อยู่หน้าห้อง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบนายทหารสีน้ำเงินเข้มปรายตามองลูเซียนด้วยสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยว ก่อนจะพยักหน้าให้มิสเตอร์ฮาร์เปอร์แล้วผลักบานประตูหนาหนักให้เปิดออกอย่างแผ่วเบา

กลิ่นเนื้อไม้ซีดาร์ผสมกลิ่นหมึกพิมพ์และไอน้ำมันหอมลอยมาปะทะประสาทสัมผัสในทันที

ห้องทรงงานส่วนพระองค์กว้างขวาง เพดานสูงโปร่งประดับโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกทรงโค้งบานใหญ่ ทอดเงายาวลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งตัวหนา และตรงนั้นคือร่างสูงสง่าของชายหนุ่มผู้กุมอำนาจสูงสุดในเขตพระราชฐานแห่งนี้

องค์รัชทายาท อเล็กซานเดอร์ วาเลนเทียร์

เจ้าชายสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอสองเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและเส้นเลือดเด่นชัดจากการฝึกซ้อมดาบอย่างหนัก โครงหน้าคมคาย สันกรามเด่นชัด นัยน์ตาสีฮาเซลลึกล้ำกำลังกวาดสายตาอ่านรายงานในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก อากาศรอบตัวของเขากดดันจนคนทั่วไปแทบไม่กล้าส่งเสียงหายใจ

"ฝ่าบาท" มิสเตอร์ฮาร์เปอร์ค้อมตัวลงจนศีรษะเกือบจรดเอว "มหาดเล็กส่วนพระองค์คนใหม่มารายงานตัวพ่ะย่ะค่ะ"

ลูเซียนก้าวขึ้นมายืนด้านหน้า ค้อมศีรษะลงทำความเคารพตามธรรมเนียมอย่างประณีต แผ่นหลังเหยียดตรง สองมือประสานไว้ข้างหน้าระดับเอวอย่างสงบ

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทรงงาน มีเพียงเสียงปลายปากกาขนนกที่ถูกวางลงบนแท่นรองแก้ว

อเล็กซานเดอร์เงยพระพักตร์ขึ้นช้าๆ

สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องลงมายังลูเซียนทันที แววตาคู่นั้นกวาดมองตั้งแต่เรือนผมสีบลอนด์สว่าง วงหน้าขาวเนียน ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อ จนกระทั่งหยุดลงตรงลำคอระหงที่ซ่อนอยู่หลังปกเสื้อเชิ้ต เป็นการจ้องมองที่เยือกเย็นแต่กลับสร้างความร้อนวูบวาบใต้ผิวหนังอย่างประหลาด ลูเซียนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาล ทว่าเขากลับเลือกที่จะสบตากับดวงตาสีฮาเซลคู่นั้นนิ่ง ไม่หลบสายตาและไม่แสดงความหวั่นไหว

"ข้าจำได้ว่าสั่งคัดเลือกคนที่มีสติและทำงานเป็น ไม่ใช่ส่งเด็กหนุ่มหน้าหวานที่พร้อมจะแตกสลายเมื่อโดนดุมาให้" สุรเสียงทุ้มต่ำดังก้อง ราบเรียบแต่เฉียบขาด

"กระหม่อมไม่ได้บอบบางอย่างที่ทรงเห็นพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" ลูเซียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นไร้ความลังเล "และกระหม่อมมาที่นี่เพื่อปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่ง ไม่ใช่เพื่อแสวงหาความผ่อนปรน"

คำตอบที่ตรงไปตรงมา ปราศจากการประจบสอพลอทำให้อเล็กซานเดอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบางเบาที่แทบมองไม่เห็นผุดขึ้นที่มุมปากของเจ้าชายหนุ่มก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

"งั้นหรือ" อเล็กซานเดอร์เอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้บุกำมะหยี่ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะเนิบช้า "หยิบแฟ้มงบประมาณกองทัพของมณฑลทางเหนือบนชั้นที่สามมาให้ข้า"

ลูเซียนไม่เสียเวลาลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาค้อมตัวรับคำสั่งแล้วหมุนตัวเดินตรงไปยังตู้หนังสือไม้โอ๊กด้านหลัง กวาดสายตามองสันแฟ้มหนังนับร้อยเล่มอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวดึงแฟ้มหนังสีน้ำเงินเข้มเล่มที่ถูกต้องออกมา ก่อนจะเดินกลับมาวางลงบนโต๊ะเบื้องหน้าองค์รัชทายาทอย่างนุ่มนวล ปราศจากเสียงกระทบ

ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนลดลงเหลือเพียงไม่ถึงสองก้าว

กลิ่นกายสะอาด หอมละมุนดั่งสบู่และไอแดดยามเช้าจากตัวลูเซียนลอยผ่านเข้ามากระทบประสาทสัมผัส อเล็กซานเดอร์ชะงักสายตาลงมองข้อมือขาวบางของคนรับใช้หนุ่ม ก่อนจะเลื่อนกลับขึ้นมาสบกับดวงตาสีฟ้าใสที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม

บรรยากาศในห้องทรงงานเปลี่ยนไปในพริบตา ความเงียบไม่ได้มีเพียงความกดดันอีกต่อไป หากแต่มีกระแสความตึงเครียดบางอย่างที่มองไม่เห็นเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน

มิสเตอร์ฮาร์เปอร์ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ด้านหลังรีบเอ่ยทำลายความเงียบ "หากพระองค์ทรงเห็นสมควร กระหม่อมจะพาลูเซียนไปรับฟังการอบรมกฎระเบียบเพิ่มเติมที่เรือนมหาดเล็ก และจัดตารางเวรให้เริ่มงานในเช้าวันพรุ่งนี้..."

"ไม่ต้อง"

อเล็กซานเดอร์ตัดบทเสียงเฉียบขาด สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของลูเซียนไม่วางตา

"ยกเลิกการอบรมฝ่ายนอกทั้งหมด"

เจ้าชายขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร เงาร่างสูงใหญ่กำยำทาบทับลงมาจนลูเซียนต้องแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตา

"พรุ่งนี้เช้า เวลาตีห้าครึ่ง มารายงานตัวที่ห้องนี้ เตรียมกาแฟดำและเอกสารฎีกาให้พร้อม ข้าจะดูว่าความจำและไหวพริบของเจ้าจะดีเหมือนปากพูดหรือไม่"

มิสเตอร์ฮาร์เปอร์เบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ การยกเลิกขั้นตอนการอบรมของสำนักพระราชวังเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทว่าไม่มีใครกล้าเอ่ยคัดค้านคำสั่งขององค์รัชทายาท

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ... ฝ่าบาท"

ลูเซียนค้อมศีรษะลงรับคำสั่งอย่างสงบ รับรู้ได้ทันทีว่าชีวิตใหม่ในพระราชวังวาเลนเทียร์แห่งนี้ จะไม่มีสิ่งใดเป็นไปตามกฎเกณฑ์ธรรมดาอีกต่อไป

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เสน่หารักต้องห้าม แห่งวังหลวง   ตอนที่ 30: เกียรติยศแห่งรักนิรันดร์

    ตอนที่ 30: เกียรติยศแห่งรักนิรันดร์เสียงระฆังทองเหลืองโบราณแห่งมหาวิหารหลวงเซนต์ออเรเลียดังกังวานกึกก้องไปทั่วนครหลวงเอเวอเรนซ์ เสียงก้องกังวานประสานกับเสียงระฆังจากหอคอยทุกแห่งทั่วพระราชวังวาเลนเทียร์ สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดพาความอบอุ่นเข้ามาแทนที่ความหนาวเหน็บ ดอกไม้เมืองหนาวนานาพันธุ์ผลิบานสะพรั่งตลอดสองฝั่งถนนมงกุฎทองคำ ประชาชนชาววาเลนเซียนับแสนคนหลั่งไหลออกมารวมตัวกันเต็มท้องถนน โบกธงประจำราชวงศ์สีน้ำเงินสลับขาวเพื่อร่วมเป็นสักขีพยานในวันประวัติศาสตร์ภายในมหาวิหารหลวงเซนต์ออเรเลีย แสงแดดสีทองสาดส่องลอดกระจกสีทรงโค้งสูงสลับลวดลายทูตสวรรค์ ทอดลำแสงระยิบระยับลงมากระทบพรมกำมะหยี่สีขาวยาวเหยียดที่ปูลาดตั้งแต่ซุ้มประตูใหญ่จรดแท่นพิธีศักดิ์สิทธิ์ กลิ่นหอมหวานของดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์นับหมื่นดอกผสมผสานกลิ่นกำยานหอมอบอวลไปทั่วทั้งวิหาร เสียงออร์แกนท่อโบราณบรรเลงบทเพลงสรรเสริญอันไพเราะและกึกก้องข้าราชสำนัก คณะทูตานุทูตจากทั่วโลก และแขกผู้มีเกียรตินั่งประจำตำแหน่งเต็มสองฟากฝั่งด้านหน้าแท่นพิธี กษัตริย์วิลเลียม อาร์เธอร์ วาเลนเทียร์ และ พระราชินีอิซาเบลลา ประทับเคียงคู่กันด้วยความสง่างาม พร

  • เสน่หารักต้องห้าม แห่งวังหลวง   ตอนที่ 29:คืนเฉลิมฉลองบนห้องบัลลังก์

    ตอนที่ 29:คืนเฉลิมฉลองบนห้องบัลลังก์ความเงียบสงัดยามเที่ยงคืนแผ่ปกคลุมทั่วโถงทางเดินหินอ่อนสีขาว บานประตูไม้สักทองขนาดยักษ์ของห้องบัลลังก์ทองคำแง้มเปิดออกเพียงพอให้สองร่างแทรกตัวผ่านเข้ามา ลอร์ดคาเลบ แอชฟอร์ด และ เฮนรี นิโคลัส เกรแฮม ยืนคุมเชิงอยู่ด้านนอก คอยปิดผนึกทางเข้าออกทุกด้าน ตัดขาดโลกภายนอกไม่ให้มีผู้ใดก้าวก่ายพื้นที่หวงห้ามแสงจันทร์สีเงินนวลสาดส่องลอดแนวหน้าต่างกระจกทรงโค้งสูงตระหง่าน กระทบโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับที่ห้อยระย้าจากเพดานโดม แสงสว่างสลัวสะท้อนประกายทองคำเปลวบนเสาคอลัมน์หินอ่อน ก่อเกิดเงาทอดยาวพาดผ่านพรมกำมะหยี่สีแดงสดผืนยาว มุ่งตรงสู่แท่นบัลลังก์สิงโตทองคำเบื้องหน้าอเล็กซานเดอร์กุมมือซ้ายของลูเซียนไว้แน่น ปลายนิ้วสัมผัสแหวนเพชรทองคำขาวและแหวนตราอินทรีที่สวมประกบกันอยู่บนนิ้วนาง ทั้งสองคนสวมเพียงเสื้อคลุมผ้าไหมตัวยาวสีเข้มสำหรับการพักผ่อน เจ้าชายจูงเด็กหนุ่มก้าวเดินขึ้นบันไดหินอ่อนห้าขั้น สู่แท่นประทับสูงสุดของราชอาณาจักรวาเลนเซียลูเซียนหยุดยืนหน้าบัลลังก์ทองคำ ดวงตาสีฟ้าใสทอดมองลวดลายสิงโตคำรามและพญาอินทรีสยายปีกด้วยความรู้สึกยำเกรง "อเล็กซ์... พาข้ามาที่นี่ท

  • เสน่หารักต้องห้าม แห่งวังหลวง   ตอนที่ 28: บัญญัติกฎมณเฑียรบาลใหม่

    ตอนที่ 28: บัญญัติกฎมณเฑียรบาลใหม่แสงตะวันสีทองอร่ามสาดส่องกระทบยอดโดมกระจกของห้องบัลลังก์ทองคำ ส่องประกายระยิบระยับสะท้อนลวดลายทองคำเปลวบนเสาคอลัมน์หินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ ข้าราชสำนักชั้นผู้ใหญ่ นายทหารระดับแม่ทัพ และคณะผู้พิพากษาศาลสูงสุดแห่งราชอาณาจักรวาเลนเซีย ยืนเข้าแถวเรียงรายเต็มสองฟากฝั่งพรมแดง ทุกลมหายใจสงบนิ่งเปี่ยมด้วยความเคารพยำเกรงบนแท่นบัลลังก์สิงโตทองคำ กษัตริย์วิลเลียม อาร์เธอร์ วาเลนเทียร์ ประทับนั่งตระหง่านในฉลองพระองค์ชุดมหาจักรีบรมราชวงศ์ พระหัตถ์ขวาจับปากกาขนนกทองคำแท้จดจ้องม้วนเอกสารหนังสัตว์โบราณเบื้องหน้าเฮนรี นิโคลัส เกรแฮม ก้าวขึ้นมายืนหน้าแท่นบัลลังก์ ชายหนุ่มสวมแว่นกรอบเงิน คลี่ม้วนประกาศราชกิจจานุเบกษาออกอ่านด้วยน้ำเสียงกังวาน หนักแน่น และชัดเจนทุกถ้อยคำ"ตามมติเห็นชอบอย่างเป็นเอกฉันท์ของสภาบริหารราชการแผ่นดิน และพระบรมราชวินิจฉัยส่วนพระองค์ ขอประกาศบังคับใช้ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมกฎมณเฑียรบาลแห่งราชอาณาจักรวาเลนเซีย ว่าด้วยการเลือกคู่ชีวิตและผู้เคียงข้างองค์รัชทายาท ยกเลิกข้อจำกัดด้านชาติกำเนิดและสายเลือดขุนนาง อนุญาตให้องค์รัชทายาทสามารถเลือกคู่ครอ

  • เสน่หารักต้องห้าม แห่งวังหลวง   ตอนที่ 27: ก้าวข้ามคำครหา

    ตอนที่ 27: ก้าวข้ามคำครหาแสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านแนวหน้าต่างกระจกทรงโค้งของห้องโถงฝึกอบรมปีกตะวันออก ละอองไออุ่นไล่ความหนาวเย็นออกจากแผ่นหินอ่อนสีขาว ลูเซียนยืนเหยียดแผ่นหลังตรงอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ สวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวเข้ารูปกับกางเกงสแล็กสีดำสนิท บนศีรษะวางซ้อนด้วยหนังสือประวัติศาสตร์ราชวงศ์สองเล่มหนา เด็กหนุ่มก้าวเท้าเดินช้าๆ ไปตามแนวเส้นตรงบนพื้นหินอ่อน ส้นรองเท้าหนังขัดเงาจรดลงบนพื้นอย่างมั่นคง ไร้เสียงสะดุดนับตั้งแต่วันแถลงข่าวสะเทือนราชสำนัก ลูเซียนเริ่มต้นเข้ารับการฝึกอบรมระเบียบพิธีการราชสำนักอย่างเข้มงวดมิสซิสมาร์กาเร็ต เบนเน็ตต์ แม่บ้านใหญ่ และอาจารย์พิเศษฝ่ายราชพิธียืนคุมเชิงอยู่ข้างห้อง สตรีสูงวัยพยักหน้ารับด้วยความพึงพอใจ ลูเซียนเรียนรู้ทุกสิ่งได้อย่างรวดเร็ว ความเฉลียวฉลาดที่สั่งสมมาจากการทำบัญชีในตลาดเก่า ผสานกับความสุภาพอ่อนน้อมตามธรรมชาติ ทำให้เด็กหนุ่มซึมซับธรรมเนียมชั้นสูงได้อย่างไร้ที่ติทว่าสิ่งที่ทำให้ลูเซียนเหนื่อยล้า ไม่ใช่บทเรียนอันหนักหน่วง หากแต่เป็นสายตาวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าขุนนางที่ยังคงลอบจับจ้องทุกย่างก้าวเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง บานประต

  • เสน่หารักต้องห้าม แห่งวังหลวง   ตอนที่ 26: แถลงการณ์สะเทือนราชสำนัก

    ตอนที่ 26: แถลงการณ์สะเทือนราชสำนักแสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพนับร้อยตัวสว่างวาบสะท้อนประกายระยิบระยับไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงคริสตัล โถงอาคารหินอ่อนสีขาวสูงตระหง่านเนืองแน่นไปด้วยคณะทูตานุทูต ผู้แทนรัฐบาลจากนานาประเทศ และสื่อมวลชนระดับโลกหลายร้อยชีวิต ไมโครโฟนจากสำนักข่าวชั้นนำติดตั้งเรียงรายอยู่เบื้องหน้าโพเดียมไม้สักทองสลักตราประจำราชวงศ์วาเลนเซีย ธงทิวผืนใหญ่ของราชอาณาจักรวาเลนเซียและราชอาณาจักรมงต์แคลร์แขวนทอดตัวคู่กันอย่างสง่างามบนผนังหินอ่อนกองทหารเกียรติยศในเครื่องแบบเต็มยศยืนอารักขาตลอดแนวทางเดิน ลอร์ดคาเลบ แอชฟอร์ด และ เฮนรี นิโคลัส เกรแฮม ยืนคุมเชิงอยู่ข้างเวทีด้วยสีหน้านิ่งสงบและมั่นคงด้านบนแท่นเกียรติยศ กษัตริย์วิลเลียม อาร์เธอร์ วาเลนเทียร์ และ พระราชินีอิซาเบลลา ประทับนั่งเคียงข้างกัน พระราชินีทรงแย้มพระสรวลบางเบาเปี่ยมด้วยความเมตตา กษัตริย์วิลเลียมทอดพระเนตรมองความพร้อมเพรียงของห้องโถงด้วยสายพระเนตรลุ่มลึก เจ้าชายรอง เซบาสเตียน ยืนกอดอกอยู่เยื้องไปทางด้านหลัง มุมปากประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดั่งคนที่รู้บทสรุปของเกมครั้งนี้เป็นอย่างดีเวลาเก้าโมงตรง โฆษกสำนักพระราชวังส่งสัญญาณ

  • เสน่หารักต้องห้าม แห่งวังหลวง   ตอนที่ 25: คืนก่อนพายุสงบ

    ตอนที่ 25: คืนก่อนพายุสงบเสียงลูกกุญแจทองเหลืองโบราณหมุนปลดกลอนหน้าห้องพักปีกตะวันออกดังกึกก้อง บานประตูไม้โอ๊กหนาเปิดอ้าออกอย่างรวดเร็ว นายทหารกองราชองครักษ์หลวงสี่นายที่ยืนเฝ้าเวรยามต่างพากันคุกเข่าลงข้างหนึ่ง น้อมศีรษะลงแนบพื้นหินอ่อนถวายความเคารพต่อผู้มาเยือนอย่างพร้อมเพรียงร่างสูงใหญ่หนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรขององค์รัชทายาทก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาด้านในอเล็กซานเดอร์ยังคงสวมเครื่องแบบจอมทัพสีดำสนิทขลิบทองคำ แผงอกกว้างประดับเหรียญตราเกียรติยศและสายสะพายสีแดงเพลิง กลิ่นอายความดุดันจากสมรภูมิการเมืองในห้องประชุมสภายังคงแผ่ซ่านรอบกาย ทันทีที่สายตาสีฮาเซลคมกริบสบเข้ากับร่างเพรียวบางที่ยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงนอน แววตาแข็งกร้าวคู่นั้นพลันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและโล่งใจอย่างที่สุดลูเซียนยืนมองร่างสูงใหญ่ตรงหน้าด้วยดวงตาสีฟ้าใสที่เบิกกว้าง เด็กหนุ่มกำชายเสื้อกั๊กแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื้นตันอเล็กซานเดอร์สาวเท้าเข้าประชิดตัวในสามก้าว สองแขนแกร่งรวบเอวคอดดึงร่างของลูเซียนเข้าสู่อ้อมกอดแนบแน่น ฝ่ามือหนากดศีรษะของเด็กหนุ่มให้ซบลงกับแผงอกกว้าง สูดดมกลิ่นกายหอมสะอาดเข้าปอดลึก ร่างกายสูงใ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status