ตอนที่ 14 ไม่เคยขาดไออุ่นเรือนร่างของสาวงาม nc

ในยามค่ำคืนที่ลมหายใจแห่งความสงบในหมู่บ้านดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงความเงียบงัน บ้านของหยางชุนกลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ และรอยยิ้มของหญิงสาวที่แวะเวียนมาเพื่อมอบไออุ่นให้ชายผู้มั่งคั่ง เรือนร่างของเขาไม่เคยขาดจากการถูกโอบล้อมด้วยสัมผัสของสตรี ไออุ่นนั้นเป็นเหมือนกับสายลมแห่งความปรารถนาที่หมุนวนไม่สิ้นสุด

ในเงามืดของเรื่องราวนี้ อดีตแม่ยาย ของหยางชุนคือผู้ที่คอยกำกับบทบาทของเกมอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน นางเป็นหญิงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์และความเร่าร้อน ราวกับดอกไม้ไฟที่ยังไม่ดับแสงในยามดึก นางไม่ใช่เพียงคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขา แต่เป็นผู้ที่ช่วยสร้าง "สนามอารมณ์" ให้เขาอย่างไม่หยุดยั้ง

เพื่อความสุขของหยางชุน นางออกเดินทางไปทั่วหมู่บ้าน เพื่อเฟ้นหาหญิงสาวที่เหมาะสม หญิงสาวเหล่านั้นต่างมีเรื่องราวและความยากลำบากในชีวิต บางคนเป็นลูกสาวของชาวนา บางคนเป็นภรรยาของชายที่ต้องออกจากหมู่บ้านไปในสงคราม ด้วยความหวังที่อยากให้ชีวิตของพวกเธอดีขึ้น พวกเธอจึงยอมมอบเรือนร่างของตนให้หยางชุน แลกเปลี่ยนกับสิ่งที่ทำให้ชีวิตง่ายดายขึ้น ไม่ว่าจะเป็นอาหาร เสื้อผ้า หรือความมั่นคงที่หยางชุนสามารถมอบให้ได้

หยางชุนเข้าใจดีว่าตัวเขาเป็นศูนย์กลางของแรงดึงดูดที่สร้างขึ้นโดยอดีตแม่ยายผู้ปรารถนาจะเติมเต็มความต้องการของเขาและความมั่งคั่งที่เขามี เมื่อทุกค่ำคืนผ่านไป เขายังครุ่นคิดถึงความสัมพันธ์เหล่านี้ พวกมันเป็นความสุขชั่วคราวที่ช่วยให้เขาหลบหนีจากอดีตอันเจ็บปวด หรือเป็นเพียงเครื่องเตือนใจถึงความว่างเปล่าที่เขายังไม่อาจเติมเต็มได้?

ค่ำคืนเหล่านั้น อาจเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและสัมผัสอันเร่าร้อน แต่ลึกลงไปในใจของหยางชุน เขารู้ว่ามันไม่อาจลบล้างเงาของอดีตที่ยังหลอกหลอนเขาได้ ความสัมพันธ์ที่เขาสร้างขึ้นนี้เป็นเพียงเกราะกำบังที่เขาใช้ปกปิดความเปราะบางในหัวใจของเขาเท่านั้น...

"ดูเหมือนว่าตัวของข้านั้นจะเริ่มที่จะหลงรักเจ้าขึ้นมาจริงๆ แล้ว" เซี่ยหว่านชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาแต่เปี่ยมไปด้วยความหมาย นางเอียงหน้าเล็กน้อย สบตากับหยางชุนที่จ้องมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน

หยางชุนไม่พูดอะไรในทันที เขาเพียงแต่จ้องมองใบหน้าของเซี่ยหว่านชิงอย่างลึกซึ้ง ราวกับพยายามค้นหาความจริงในคำพูดของนาง ใบหน้าของนางยังคงงดงามแม้กาลเวลาจะล่วงเลยไป เส้นผมของนางที่ถักไว้อย่างเรียบร้อยยิ่งขับให้เธอดูอ่อนโยน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับซ่อนประกายแห่งความเร่าร้อนที่ไม่เคยจางหาย

ตั้งแต่ที่เซี่ยหว่านชิงย้ายเข้ามาอยู่ด้วย ชีวิตของหยางชุนไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย จากที่เคยดำเนินไปอย่างเงียบเหงาและโดดเดี่ยว บ้านของเขากลับเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และการเอาอกเอาใจของนาง หยางชุนไม่เคยคิดว่าอดีตแม่ยายของเขาจะมีบทบาทในชีวิตของเขาได้มากถึงเพียงนี้ นางดูแลบ้านของเขาอย่างใส่ใจ และในเวลาเดียวกันก็เป็นเพื่อนที่เข้าอกเข้าใจในยามที่เขาต้องการใครสักคน

แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้น คือเสน่ห์ที่นางมี เสน่ห์ที่ทำให้เขาหวั่นไหวอยู่ทุกครั้งที่สบตา ริมฝีปากที่ยิ้มให้เขาด้วยความอบอุ่นนั้นดูราวกับกำลังเชื้อเชิญเขาไปในโลกที่แตกต่างจากความเคยชินเดิม ๆ

หยางชุนทอดสายตามองเซี่ยหว่านชิง อดีตแม่ยายของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ระหว่างความลุ่มหลงในตัวนางและความแค้นที่เขาไม่อาจสลัดออกจากใจได้ ความเงียบงันครอบงำอยู่ชั่วครู่ก่อนที่เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่น

"ข้าเองก็ลุ่มหลงในตัวท่านเช่นกัน..." เขากล่าวพลางถอนหายใจยาว สายตาของเขาอ่อนลงชั่วคราวเมื่อมองนาง "แต่เรื่องความแค้นระหว่างข้าและบุตรสาวของท่านนั้น ข้าไม่มีทางที่จะลืมเลือนได้อย่างเด็ดขาด ข้าต้องการแก้แค้นให้นางเจ็บแสบที่สุด"

เมื่อคำพูดเหล่านั้นหลุดออกจากปาก สีหน้าของหยางชุนที่เคยอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด ดวงตาของเขาที่เคยวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาเมื่อสบตากับเซี่ยหว่านชิง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยไฟแห่งความแค้นเมื่อนึกถึงอดีตคนรักของเขา

เซี่ยหว่านชิงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้หยางชุน นางจับใบหน้าของเขาไว้ด้วยมืออันอ่อนโยน ปลายนิ้วของนางสัมผัสผิวแก้มของเขาราวกับจะปลอบประโลมจิตใจที่ร้าวราน "เจ้ามีความแค้นที่ยิ่งใหญ่... และข้าก็เข้าใจดี เพราะข้าก็รู้สึกไม่ต่างกัน"

คำพูดของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในหัวใจ นางจดจ้องดวงตาของหยางชุนด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความเข้าใจและการยอมรับ "บุตรสาวของข้า นางทิ้งข้าและสามีของข้าไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวแล หลังจากที่นางมีชีวิตที่สุขสบาย นางก็ลืมผู้ที่เลี้ยงดูนางมา..."

นางหยุดพูดชั่วขณะ ดวงตาของเซี่ยหว่านชิงเปล่งประกายราวกับมีทั้งความแค้นและความปรารถนาซ่อนอยู่ ก่อนที่นางจะโน้มตัวเข้าใกล้หยางชุน ริมฝีปากของนางแตะกับของเขา มอบจูบที่ลึกซึ้งและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ยากจะต้านทาน

เมื่อจูบสิ้นสุดลง เซี่ยหว่านชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่กลับแฝงไปด้วยความเย้ายวน "เรือนร่างของข้าคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับการแก้แค้น... หากเจ้าต้องการจะลืมความเจ็บปวดที่นางเคยสร้างไว้ จงใช้ข้าเป็นเครื่องมือ ข้าจะช่วยให้เจ้ารู้สึกเหนือกว่านาง และลืมความแค้นที่เจ้าแบกไว้มานาน"

คำพูดของนางเจือไปด้วยเสน่ห์ที่ไม่อาจปฏิเสธ แต่ก็เต็มไปด้วยความขัดแย้งในจิตใจ ทั้งหยางชุนและเซี่ยหว่านชิงต่างก็เป็นเงาสะท้อนของกันและกัน ผู้ซึ่งพยายามหลีกหนีความเจ็บปวดในอดีตด้วยการใช้สิ่งที่อยู่ตรงหน้ามาเติมเต็มความว่างเปล่าในหัวใจของตน...

หยางชุนปิดตาของตัวเองลงเพื่อที่จะระงับความโกรธแค้นที่มีต่ออดีตหญิงสาวคนรักของเขาหลังจากนั้นชายหนุ่มก็จ้องมองใบหน้าของอดีตแม่ยายที่ถึงแม้ว่าตัวของนางจะมีอายุสี่สิบปลายแล้วแต่ความสวยงามของนางนั้นก็แทบที่จะไม่ลดน้อยลงเลยแถมเรือนร่างของนางนั้นยังมีความอดุมสมบูรณ์มากกว่าอดีตหญิงสาวคนรักของเขาเสียอีกชายหนุ่มบดขยี้ริมฝีปากของนางอย่างเร่าร้อนด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหื่นกระหายมือของเขาลูบไปตามเรือนร่างของนางด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความต้องการ

“ข้าจะใช้เรือนร่างของท่านเป็นที่รับน้ำกามของข้า” ชายหนุ่มพูดคำพูดที่สุดแสนจะหื่นกระหายออกมาเพราะตลอดทุกคืนวันเรือนร่างที่สุดแสนจะเร่าร้อนของนางก็ไม่มีวันไหนที่จะไม่ได้รับน้ำของเขา เซี่ยหว่านชิงนางจมดิ่งไปกับคำพูดที่สุดแสนจะเร่าร้อนมันสามารถจุดประกายไฟแห่งความต้องการของนางได้อย่างง่ายดายลิ้นของนางที่อยู่ภายใต้ริมฝีปากสัมผัสของชายหนุ่มเริ่มมีการพลิ้วไหวตอบรับอย่างรุนแรงราวกับนางต้องการที่จะบอกเขาว่าเรือนร่างของนางนั้นเชิญเขากระทำได้อย่างหื่นกระหายตามแต่ที่เขาต้องการคนทั้งคู่ถึงแม้ว่าจะต่างวัยกันแต่ความเร่าร้อนที่พวกเขาแสดงออกมานั้นแทบที่จะไม่น้อยไปกว่ากันเลย เซี่ยหว่านชิงที่อดท่อนต่อความร่านของตัวเองมานานในที่สุดนางก็ระเบิดความเร่าร้อนออกมามันมีความรุนแรงถึงขนาดที่ทำให้ชายใดก็ตามที่มีโอกาสสัมผัสกับเรือนร่างของนางมันแทบที่จะทำให้เขาแทบที่หยุดลมหายใจเพราะความลุ่มหลง ชายหนุ่มลากลิ้นไปตามเรือนร่างของนางด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาก่อนที่เขาจะปลดปล่อยอารมณ์ที่สุดแสนจะเร่าร้อนเข้ามาภายในเรือนร่างของนาง