ตอนที่ 17 ตรงนี้ไม่ได้นะ nc

บรรยากาศที่อบอวลด้วยความเงียบสงัดในห้องโถงเริ่มเปลี่ยนแปลงไป เวลาผ่านไปไม่นาน ร่างกายของทั้งฮูหยินฮวาหยูหรูและหยางชุนเริ่มแสดงอาการที่ผิดปกติ ความร้อนรุ่มที่ก่อตัวจากภายในกายทำให้นางรู้สึกราวกับถูกเปลวไฟแผดเผา ทุกครั้งที่นางขยับตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

ฮูหยินฮวาหยูหรูยกมือขึ้นแตะที่แก้มของตนเอง ดวงตาของนางเริ่มพร่ามัว แต่ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้าหรืออาการป่วย หากแต่เป็นแรงปรารถนาที่กำลังค่อยๆ กลืนกินสติของนาง สายตาของนางที่จ้องมองไปยังหยางชุนเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แววตาเดิมที่เต็มไปด้วยความสง่างามและสงบเยือกเย็น ถูกแทนที่ด้วยประกายไฟของความต้องการที่นางไม่สามารถควบคุมได้

ในขณะเดียวกัน หยางชุนที่นั่งอยู่ไม่ไกลกันนักก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวเอง ความอบอุ่นที่ผิดปกติเริ่มก่อตัวจากภายใน ความรู้สึกที่เคยสงบเริ่มสั่นคลอนเมื่อสายตาของเขาหยุดอยู่ที่เรือนร่างอันงดงามของฮูหยินฮวาหยูหรู ทุกการเคลื่อนไหวของนาง ราวกับเชื้อเชิญและกระตุ้นแรงปรารถนาในตัวของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ดวงตาของชายหนุ่มจับจ้องไปที่ฮูหยินด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป เขามองเรือนร่างของนางอย่างชัดเจน ริมฝีปากของนางที่เคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา ท่วงท่าของนางที่เผยให้เห็นความงดงามที่อ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด ทำให้ตัวของเขาเริ่มที่จะขยับเข้าใกล้โดยไม่รู้ตัว

ความเป็นชายของหยางชุนที่เคยสงบนิ่ง เริ่มแสดงอาการตอบสนองต่อสิ่งเร้าที่ไม่อาจควบคุมได้ ความร้อนแรงจากความปรารถนาค่อยๆ ปกคลุมทั่วห้องโถง เสียงหายใจของทั้งสองคนเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เซี่ยหว่านชิง อดีตแม่ยายของหยางชุน ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่แฝงความลึกลับ

นางไม่เอ่ยคำใด เพียงยืนอยู่ตรงมุมห้อง สายตาที่มองดูคนทั้งคู่เต็มไปด้วยความพึงพอใจราวกับว่าทุกสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้านั้นเป็นไปตามแผนที่นางได้วางไว้ตั้งแต่แรก...

บรรยากาศในห้องโถงนั้นเงียบงัน ทว่ากลับอบอวลไปด้วยความร้อนแรงและความรู้สึกที่ยากจะหักห้าม หยางชุนพยายามต่อสู้กับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในตัวเขา แต่ทุกความพยายามกลับไร้ผล ลมหายใจของเขาในยามนี้หนักหน่วงและสั่นเทา ทุกครั้งที่ดวงตาของเขาสบกับเซี่ยหว่านชิง หัวใจของเขาก็ยิ่งเต้นแรงราวกับม้าศึกกำลังพุ่งทะยานในสนามรบ

“เซี่ยหว่านชิง...” ชายหนุ่มพึมพำชื่อของนางเบาๆ เสียงนั้นฟังดูเต็มไปด้วยความอ้อนวอนและแรงปรารถนาที่ก่อตัวจนยากจะควบคุม เขาค่อยๆ ก้าวเข้าหานางอย่างช้าๆ ก่อนที่จะกระชับร่างของนางเข้ามาในอ้อมแขน

เซี่ยหว่านชิงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสถึงอ้อมกอดที่แน่นหนาของหยางชุน “หยางชุน! พวกเราทำแบบนี้ไม่ได้!” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะขัดขืน ทว่าดวงตาของนางกลับฉายแววลึกล้ำเต็มไปด้วยความพึงพอใจ นางมิได้ผละหนีจากอ้อมกอดของเขาแม้แต่น้อย

หยางชุนไม่ได้ตอบคำใด มีเพียงลมหายใจร้อนระอุที่เป่ารดต้นคอของนาง ความร้อนในร่างกายของเขาที่ก่อตัวขึ้นนั้นเหมือนจะเผาไหม้ทุกความคิดที่มีเหตุผล

“ฮูหยิน...นางยังอยู่ที่นี่...” เซี่ยหว่านชิงกล่าวขึ้นพร้อมกับพยายามดิ้นรนในท่าทีอันแผ่วเบา แต่กลับยิ่งทำให้อ้อมกอดของ

หยางชุนแน่นหนาขึ้น ความหอมกรุ่นจากตัวของนางยิ่งกระตุ้นชายหนุ่มให้ลืมเลือนทุกสิ่งทุกอย่าง

ในขณะเดียวกัน ฮูหยินฮวาหยูหรูที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหาร สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจน ร่างของนางร้อนรุ่มด้วยฤทธิ์ของส่วนผสมที่ซ่อนอยู่ในอาหาร ทว่า สติของนางก็เริ่มเลือนราง ม่านตาของนางสะท้อนถึงความปรารถนาเช่นเดียวกัน

เซี่ยหว่านชิงยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อสัมผัสถึงความอบอุ่นจากหยางชุน “ดูเหมือนว่าอาหารมื้อนี้จะได้ผลดีเกินคาด...” นางพึมพำในใจ ลึกๆ แล้ว นางรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ล้วนเป็นแผนการของตนเองที่ได้วางไว้อย่างแยบยล

นางมิได้เตรียมอาหารเพื่อความอิ่มเอมเพียงอย่างเดียว หากแต่ใส่ส่วนผสมลับที่มีฤทธิ์ปลุกเร้าอารมณ์เข้าไป มันเป็นสูตรลับเฉพาะที่นางเก็บงำไว้ในฐานะของหญิงที่มากด้วยเล่ห์กล และตอนนี้ผลลัพธ์ของมันก็กำลังปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน...

ผิวพรรณของเซี่ยหว่านชิงตั้งแต่ใบหน้า ลำคอ จนถึงเรือนร่างทั้งหมดช่างงดงามราวกับหยกขาว เนื้อผิวของนางเนียนละเอียด ไร้ซึ่งตำหนิใดๆ ผิวที่อ่อนละมุนเปล่งประกายชวนให้หลงใหลเมื่อกระทบกับแสงไฟในห้องโถง ใบหน้าของนางช่างอ่อนเยาว์เกินวัย ดวงตาที่คมดั่งหงส์สื่อถึงความลึกลับและเสน่ห์อันน่าหลงใหล ขณะที่ริมฝีปากสีแดงอ่อนโค้งขึ้นเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มที่แฝงด้วยความเย้ายวน

ลำคอระหงของนางทอดยาวอย่างสง่างาม ผิวตรงนี้เนียนใสราวกับน้ำค้างในยามรุ่งอรุณ เส้นผมดกดำเงางามไหลลงมาปกคลุมลาดไหล่บางๆ เพิ่มความน่าหลงใหลให้กับเรือนร่างที่สมบูรณ์แบบ

เนื้อตัวของนางยิ่งเปี่ยมเสน่ห์ สัดส่วนอันพอดีและความอ่อนช้อยของร่างกายขับเน้นให้ทุกการเคลื่อนไหวของนางชวนให้จับตามอง ราวกับนางมิใช่หญิงธรรมดา แต่เป็นสตรีผู้มีเสน่ห์ที่ไร้ผู้ใดจะต้านทานได้

ในยามที่นางอยู่ใกล้ชิด ผู้คนที่มองเห็นต่างรู้สึกราวกับว่ากำลังถูกดึงดูดเข้าไปในโลกที่แฝงไปด้วยเสน่ห์อันลึกลับของนาง เซี่ยหว่านชิงคือหญิงที่เรือนร่างและผิวพรรณของนางเปรียบดั่งงานศิลป์ที่สมบูรณ์แบบ ราวกับฟ้าสร้างขึ้นมาเพื่อให้คนมองได้แต่จดจ้องในความงามอันไร้ที่ติ

อดีตลูกเขยเช่นหยางชุน ซุกไซ้ไปตามเรือนร่างของนางด้วยแรงปรารถนามือของเขาเริ่มที่จะทำการแตะสัมผัสไปตามเรือนร่างของนางอย่างเร่าร้อนหลังจากนั้นเขาจึงสลัดผ้าของนางออกเผยความเย้ายวนจากเรือนร่างของนางอย่างเต็มที่ ที่ถึงแม้ขนาดฮูหยินฮวาหยูหรู ยังถึงกับตื่นตะลึงในความงดงามของนาง

“อี๊...อ๊า...หยางชุน พวกเราจะทำกันตรงนี้ไม่ได้นะ” ในระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังซุกไซ้ไปตามลำคอของนางตัวของนางนั้นก็ส่งเสียงร้องครวญครางออกมาอย่างเร่าร้อนราวกับว่าน้ำเสียงของนางกำลังที่จะเรียกร้องเขาให้กระทำกับเรือนร่างของนางให้หนักหน่วงและดิบเถื่อนยิ่งกว่าเดิมในขณะเดียวกันนั้นเองใบหน้าของนางภายใต้อ้อมกอดของชายหนุ่มแสดงสีหน้าด้วยความพึงพอใจมีเพียงแต่ฮูหยินฮวาหยูหรูเท่านั้นที่พบเห็นใบหน้าของนางนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขสมและความพึงพอใจสร้างความอิจฉาริษยาต่อผู้คนที่พบเห็นไม่น้อย

“พวกเขานั้นมีความสัมพันธ์กันจริงๆ” ฮูหยินฮวาหยูหรู นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะตื่นเต้นเรือนร่างที่สุดแสนจะเย้ายวนของนางกำลังเกิดการสั่นเทาด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความต้องการหน้าอกที่สุดแสนจะเย้ายวนของนางกระเพื่อมไปมาอย่างเร่าร้อนนางวาดฝันว่าตัวของนางเองอยากที่จะมีความสัมพันธ์ที่เร่าร้อนเช่นนี้แต่เรื่องราวเหล่านั้นช่างเป็นเรื่องราวที่เพ้อฝันและน่าไร้ยางอาย สาเหตุที่ความฝันของนางนั้นไม่มีทางที่จะเป็นจริงนั่นเป็นเพราะท่านแม่ทัพผู้เป็นสามีของนางมีความสุภาพบุรุษมากจนเกินไป นางต้องการความดิบเถื่อนและความตื่นเต้นเพื่อที่จะปลดปล่อยเรือนร่างของนางให้หายจากอาการหื่นกระหายภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของนางนี้ตัวของนางทั้งรู้สึกอิจฉาและหิวกระหายอย่างที่ไม่เคยเป็น