ตอนที่ 16 ข้าตอบแทนเขาด้วยเรือนร่างของข้า

ฮูหยินฮวาหยูหรูเดินเข้าไปในห้องโถงอาหารอย่างช้าๆ ด้วยความสงบและสง่างาม ในมือของเธอถือพัดอ่อนๆ ที่ช่วยบังแสงจากภายนอกไม่ให้กระทบหน้าในขณะที่การสนทนาเริ่มต้นขึ้น เธอมองไปที่เซี่ยหว่านชิงที่กำลังทำอาหารอย่างขะมักเขม้น ท่าทางของเซี่ยหว่านชิงนั้นแฝงไปด้วยความประณีตและระมัดระวังเหมือนผู้หญิงที่มีความสง่างามจากภายใน จนทำให้ฮูหยินฮวาหยูหรูไม่สามารถละสายตาจากเธอได้

"เจ้าเป็นอะไรกับหยางชุน?" ฮูหยินฮวาหยูหรูถามออกไปด้วยเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความสงสัย ไม่ว่าเธอจะมองไปทางไหนก็ไม่เห็นความสัมพันธ์ใดๆ ที่จะเชื่อมโยงพวกเขาทั้งสองคนได้ แม้ทั้งสองจะอาศัยอยู่ร่วมกันในจวนนี้ แต่เธอก็ไม่สามารถหาคำตอบได้ง่ายๆ ว่าทั้งสองคนเป็นอะไรกับกันกันแน่

เซี่ยหว่านชิงยิ้มบางๆ ด้วยรอยยิ้มที่ลึกลับและชวนให้สงสัยเล็กน้อย เสียงที่ตอบกลับมานั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอ่านออก เธอค่อยๆ พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสนเย้ายวน "ข้าคืออดีตแม่ยายของเขา... หยางชุนเห็นว่าข้าไร้ที่พึ่ง เขาจึงให้ข้ามาพักอาศัยอยู่ที่นี่..."

คำพูดของเซี่ยหว่านชิงนั้นไม่ได้เพียงแค่บอกเล่าเรื่องราว แต่ยังแฝงไปด้วยการสะกดจิตบางอย่างในน้ำเสียงของเธอ ทำให้ฮูหยินฮวาหยูหรูเผลอคิดไปไกลขึ้น

ฮูหยินฮวาหยูหรูพยักหน้าเข้าใจ ในดวงตาของเธอมีประกายความสนใจเพิ่มขึ้นเล็กน้อย เหมือนเธอจะคิดบางสิ่งบางอย่างในใจ "อ่อ... ที่แท้ก็เป็นเช่นนั้นเอง" เธอพูดตอบอย่างเข้าใจ พร้อมกับรอยยิ้มที่ค่อยๆ ขึ้นบนริมฝีปากของเธอ ก่อนที่สายตาของเธอจะจ้องมองไปยังทิศทางที่หยางชุนมักจะอยู่

ในใจของฮูหยินฮวาหยูหรู ความสนใจในตัวหยางชุนดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี เมื่อคิดถึงชายหนุ่มที่มีหน้าตาหล่อเหลาและท่าทางเยือกเย็นจนไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจะดึงดูดความสนใจของผู้หญิงในเมืองหลวง ขนาดผู้ชายที่มีชื่อเสียงและอำนาจในเมืองหลวงก็ยังไม่สามารถเทียบเขาได้

เธอยิ้มบางๆ อีกครั้ง ก่อนที่จะเปลี่ยนบทสนทนาไปยังเรื่องอื่นๆ แม้ว่าในใจของเธอจะกำลังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ แต่ทุกคำพูดและท่าทางที่เธอแสดงออกมา ก็เต็มไปด้วยความมาดมั่นและเย้ายวนจนทำให้บรรยากาศในห้องโถงนั้นเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แฝงไปด้วยความคาดหวัง

“แต่ข้าตอบแทนความดีของเขาด้วยเรือนร่างของข้า” อดีตแม่ยายของหยางชุนถึงแม้ว่าตัวของนางนั้นกำลังทำกับข้าวอยู่แต่นางก็พูดประโยคที่สุดแสนจะเร่าร้อนออกมา ฮูหยินฮวาหยูหรู หลังจากที่นางได้รับฟังลมหายใจของนางนั้นก็ติดขัดความรู้สึกที่สุดแสนจะตื่นเต้นมากมายกำลังไหลซึมลึกเข้ามาภายในจิตใจของนาง

“เจ้าพูดจริงเหรอ” น้ำเสียงของนางนั้นไม่ปิดบังความตื่นเต้นหลงใหลเมื่อได้ฟังเรื่องราวที่สุดแสนจะเร่าร้อนเช่นนี้เรือนร่างที่สุดแสนจะเย้ายวนของนางเกิดอาการกระสันเล็กน้อยเพราะดูเหมือนเรือนร่างของนางจะขาดไออุ่นของผู้ชายมานาน

“ทุกค่ำคืนตัวเขานั้นจะกระทำกับเรือนร่างของข้าด้วยความหื่นกระหายมันคือความเสียวกระสันที่ตัวของข้านั้นไม่เคยได้รับจากสามี” สาวใหญ่วัยสี่สิบปลายพูดออกมาด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความเคลิบเคลิ้มใครจะไปคาดคิดได้ว่าสาวงามทั้งสองจะพูดเรื่องใต้สะดือกันอย่างโจ่งแจ้งราวกับคนที่ไร้ยางอาย

“ฮูหยินฮวาหยูหรู สถานที่แห่งนี้นั้นไม่ต่างอะไรไปจากโลกที่พวกเราสร้างขึ้นพวกเราสามารถปลดปล่อยความเร่าร้อนได้ตามแต่ที่ใจต้องการโดยไม่ต้องเกรงกลัวคำติฉินนินทาหากตัวท่านมีความต้องการท่านสามารถปลดปล่อยความเร่าร้อนออกมาได้อย่างเต็มที่” อดีตแม่ยายของหยางชุนนั้นกำลังพูดเพื่อที่จะล้างสมองของนาง แต่ถึงจะเป็นอย่างงั้นตัวของนางเองก็ไม่ได้พูดจาบีบคั้นอะไรมากนัก

“อือ” ฮูหยินที่อดทนต่อความเร่าร้อนและความปรารถนามานานนางเพียงแค่ส่งเสียงครางตอบรับกลับมาไม่มีใครสามารถล่วงรู้ได้ว่าตัวของนางในยามนี้นั้นกำลังคิดสิ่งใด

เซี่ยหว่านชิง หญิงสาววัยกลางคนที่มีรูปลักษณ์อ่อนเยาว์กว่าวัย ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและน้ำเสียงนุ่มนวล นางมักสร้างความประทับใจแก่ผู้ที่พบเห็น ทักษะในการทำอาหารของนางนั้นโดดเด่นถึงขั้นเป็นที่เลื่องลือ อาหารทุกจานที่ผ่านมือนางล้วนมีรสชาติที่ไร้ที่ติ และความงามของการจัดแต่งที่สะกดสายตาผู้คน ทว่าภายใต้ความงดงามและความเชี่ยวชาญนั้น มีสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดซ่อนอยู่

ครั้งนี้นางปรุงอาหาร เซี่ยหว่านชิงซ่อนร่องรอยเล็กๆ ของบางสิ่งลงไป มันอาจเป็นผงสมุนไพรพิเศษหรือสารลึกลับที่นางเตรียมไว้ล่วงหน้า ไม่มีใครทันสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวที่แผ่วเบาราวกับสายลม และไม่มีใครเคยสงสัยว่านางกำลังทำอะไร

"อาหารเป็นศิลปะ... และศิลปะย่อมมีจุดประสงค์ของมัน" นางเคยกล่าวไว้ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ผู้ฟังรู้สึกอบอุ่น หากแต่ในใจกลับมีบางสิ่งที่น่าค้นหา

ในยามหัวค่ำ เมื่อแสงอาทิตย์ลับขอบฟ้า เงาสลัวจากโคมไฟส่องสว่างทั่วจวนอย่างอบอุ่น ฮูหยินฮวาหยูหรูในชุดผ้าไหมสีแดงสดที่ตัดเย็บอย่างประณีต นั่งอยู่ในห้องโถงด้วยท่าทีที่สง่างามแต่นัยน์ตาฉายแววของความคาดหวัง ใกล้เคียงกันนั้น เซี่ยหว่านชิงในชุดเรียบง่ายแต่งดงามอย่างมีเสน่ห์ ดูผ่อนคลายกว่าฮูหยิน แต่ก็อดที่จะมองไปยังประตูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเฝ้ารอไม่ได้

เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นในความเงียบสงัด ก่อนจะตามมาด้วยเสียงก้าวเดินที่มั่นคง หยางชุนปรากฏตัวขึ้นที่ประตู เขาในชุดลำลองดูสบายๆ แต่เต็มไปด้วยรัศมีอันน่าเกรงขาม ความหล่อเหลาของเขาเปล่งประกายแม้ในแสงสลัวของโคมไฟ

"ข้ากลับมาแล้ว" หยางชุนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก พลางถอดถุงมือหนังที่สวมอยู่ ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ฮูหยินและเซี่ยหว่านชิง

ฮูหยินฮวาหยูหรูลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้มที่แฝงความอ่อนหวาน "หยางชุน เจ้าทำให้พวกเรารอนานทีเดียว" นางเอ่ยเสียงอ่อนโยน แต่สายตาที่มองชายหนุ่มเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

เซี่ยหว่านชิงเพียงยิ้มบางๆ "เจ้าคงเหนื่อยจากการเดินทาง กลับมาทั้งที ข้าเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว รีบล้างหน้าล้างตาแล้วมารับประทานเถอะ" นางเอ่ยเสียงเบาราวกับสายลม แต่คำพูดนั้นกลับสะกดให้หยางชุนอดยิ้มออกมาไม่ได้

บรรยากาศในห้องโถงที่สว่างไสวด้วยแสงจากโคมไฟดูเหมือนจะอบอุ่นและสงบสุข เสียงช้อนส้อมกระทบจานดังขึ้นเป็นจังหวะเบาๆ ฮูหยินฮวาหยูหรูตักอาหารตรงหน้าเข้าปากพลางมองไปที่เซี่ยหว่านชิง ซึ่งยืนอยู่อย่างสงบนิ่งข้างโต๊ะ สีหน้าเรียบนิ่งของอดีตแม่ยายของหยางชุนทำให้ฮูหยินรู้สึกแปลกใจ

"เจ้าไม่ทานด้วยหรือ?" ฮูหยินถามพร้อมกับเลิกคิ้วเล็กน้อย สายตาของนางจับจ้องไปยังเซี่ยหว่านชิงด้วยความสงสัย "อาหารที่เจ้าทำรสชาติดีมากแท้ๆ แต่เหตุใดเจ้าจึงไม่ร่วมรับประทานกับพวกเรา?"

เซี่ยหว่านชิงไม่ได้ตอบในทันที นางเพียงจ้องมองฮูหยินด้วยสายตาที่แฝงไว้ด้วยประกายลึกลับ ริมฝีปากของนางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวนที่ไม่อาจอธิบายได้

"พอดีช่วงกลางวัน ข้ากินมาเยอะแล้ว" เซี่ยหว่านชิงกล่าวเสียงเบา นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะอาหารอีกนิด มือเรียวบางของนางเลื่อนผ้ากันเปื้อนที่สวมอยู่หลวมๆ ออกอย่างแผ่วเบา "ในตอนนี้ข้าจึงยังไม่รู้สึกหิว"

คำพูดของเซี่ยหว่านชิงทำให้บรรยากาศรอบตัวดูราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ หยางชุนที่กำลังตักอาหารขึ้นปากเหลือบมองนางด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

ฮูหยินฮวาหยูหรูหัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหยอกล้อ "หากเจ้าไม่หิวจริง เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร ข้าก็แค่รู้สึกแปลกใจเท่านั้น เจ้าทำอาหารอร่อยขนาดนี้ น่าจะลองชิมฝีมือตัวเองเสียหน่อย"

เซี่ยหว่านชิงเพียงยิ้มบางๆ แต่สายตาที่นางส่งกลับไปยังฮูหยินนั้นราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่างที่ลึกลับและคาดเดาไม่ได้ ราวกับว่าอาหารตรงหน้านั้นไม่ใช่เพียงมื้อเย็นธรรมดา หากแต่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่นางวางไว้

"พวกท่านกินเถอะ ข้าแค่มีความสุขที่ได้เห็นว่าพวกท่านพึงพอใจกับอาหารของข้า" เซี่ยหว่านชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความลึกซึ้งที่ยากจะเข้าใจ