ตอนที่ 26 ความเหงา nc

ใครจะไปคาดคิดได้ว่าเบื้องหลังภาพลักษณ์อันสูงส่งและงดงามของเหล่าผู้หญิงที่มีสถานะสูงศักดิ์ จะซ่อนเร้นความรู้สึกที่เปลี่ยวเหงาและโหยหาความตื่นเต้นเอาไว้มากมายเพียงนี้ หลังจากที่ ฮูหยินหลี่ ได้ฟังเรื่องราวที่สุดแสนจะเร่าร้อนจากปากของ ฮูหยินฮวาหยูหรู ซึ่งสารภาพว่า นางแอบมีความสัมพันธ์ลับๆ กับชายที่มีสถานะต่ำต้อยลับหลังสามี

เรื่องราวที่ฮวาหยูหรูเล่ามานั้นเต็มไปด้วยรายละเอียดที่ทั้งดึงดูดและสะเทือนอารมณ์ หัวใจของฮูหยินหลี่สั่นไหว ในขณะที่นางฟัง นางกลับไม่รู้สึกดูถูกเพื่อนรักที่กล้ากระทำสิ่งที่สังคมประณาม แต่กลับรู้สึกเหมือนบางสิ่งในตัวเองได้ถูกปลุกขึ้นมาอย่างเงียบงัน

ดวงตาของฮูหยินหลี่เป็นประกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ภายในใจของนางอบอวลไปด้วยความปรารถนาอันซับซ้อน ความคิดหนึ่งแวบผ่านเข้ามาในหัวใจของนาง "หากชีวิตที่แสนสงบของข้าไม่มีความตื่นเต้นเช่นนั้น ข้าจะต้องอดทนอยู่ในกรอบนี้ไปอีกนานเพียงใดกัน?"

ความลุ่มหลงที่นางสัมผัสจากคำบอกเล่าของฮวาหยูหรู ทำให้ฮูหยินหลี่เริ่มตั้งคำถามถึงชีวิตที่ตัวเองกำลังใช้ชีวิตอยู่ แม้นางจะมีทุกอย่างที่ใครหลายคนใฝ่ฝันถึงฐานะอันสูงส่ง ความมั่งคั่งเกินพอ แต่หัวใจของนางกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

"ข้าเองก็อยากลิ้มรสความเร่าร้อนเช่นนี้สักครั้ง" นางคิดในใจ พร้อมกับความรู้สึกผิดที่แวบขึ้นมาเพียงชั่วครู่ แต่ทว่าความปรารถนาอันแรงกล้ากลับทำให้นางไม่อาจละเลยความคิดนี้ได้

ในห้วงอารมณ์ที่ปั่นป่วน ฮูหยินหลี่จ้องมองออกไปยังท้องฟ้าผ่านหน้าต่างของห้อง บางที...สิ่งที่นางต้องการอาจไม่ใช่ชีวิตที่ถูกขีดเส้นไว้ หากแต่เป็นความอิสระที่จะเลือกสิ่งที่หัวใจของนางเรียกร้อง "หรือนี่คือสิ่งที่ข้าขาดหายไปตลอดมา?"

ดูเหมือนว่าต่อไปนี้ท่อนเนื้อของหยางชุนนั้นจะต้องรับศึกหนักแล้วในเมื่อมีสาวงามจอมร่านเต็มไปหมดในฐานะของชายชาตรีแล้วเขาจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องช่วยปลดปล่อยพวกนางออกจากความหื่นกระหายผู้ที่มีโอกาสได้สัมผัสรับรสท่อนเนื้อของหยางชุนนั้นล้วนแล้วแต่ลุ่มหลงอย่างถอนตัวไม่ขึ้นด้วยลีลาที่สุดแสนจะเร่าร้อนและหื่นกระหายทุกการกระทำทุกท่วงท่าของเขานั้นล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความดิบเถื่อนในแบบฉบับที่ตัวของพวกนางนั้นไม่เคยได้ลิ้นลองจากชายที่ขึ้นชื่อว่าสามี

ทางด้านของฮูหยินฮวาหยูหรู

ระหว่างการเดินทาง ฮูหยินฮวาหยูหรูนั่งมองซูหรูเสียนที่นั่งอยู่ตรงหน้า ดวงตาของนางจับจ้องไปที่ใบหน้าของสาวใช้ผู้นี้อย่างไม่วางตา ความงดงามของซูหรูเสียนนั้นเป็นที่ดึงดูดใจ ใบหน้าของนางสะท้อนความงามอันบริสุทธิ์และอ่อนโยนราวกับหยกขาว

“เจ้ามีใบหน้าที่งดงามถึงเพียงนี้ ข้าคงไม่แปลกใจเลยที่ผู้ชายมากมายต่างยื้อแย่งเพื่อจะได้ครอบครองตัวเจ้า” ฮูหยินฮวาหยูหรูกล่าวออกมา น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชมผสมความหึงหวงเล็กน้อย แม้ว่าแววตาของนางจะแฝงความรู้สึกบางอย่าง แต่ก็ไม่มีท่าทีแสดงออกมากนัก

ซูหรูเสียนเงยหน้าขึ้นมามองอย่างสุภาพ ก่อนจะก้มลงต่ำอีกครั้ง นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเจียมเนื้อเจียมตัว“นายท่านจะพาบ่าวไปพบใครหรือเจ้าคะ?”

ฮูหยินฮวาหยูหรูแย้มยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ข้าจะพาเจ้าไปพบแม่ของเจ้า รู้สึกว่านางมีชื่อว่าเซี่ยหว่านชิง ใช่หรือไม่?”

ทันทีที่ได้ยินชื่อเซี่ยหว่านชิง สีหน้าของซูหรูเสียนเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน แววตาที่เคยสงบนิ่งเริ่มสะท้อนความสั่นไหว นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าแม่ของนางจะตามมาถึงที่นี่ หลังจากที่นางเลือกตัดขาดจากสายสัมพันธ์นั้นแล้ว

“ท่านแม่… อย่างนั้นหรือ?” ซูหรูเสียนเอ่ยเสียงเบา ความรู้สึกหลากหลายประดังขึ้นมาภายในใจของนาง ทั้งความตกใจ ความหวั่นไหว และความสับสน

เมื่อรถม้าของฮูหยินฮวาหยูหรูมาถึงที่หมาย มันหยุดอย่างเงียบงันที่ด้านหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง ร้านอาหารนี้ดูหรูหรามีระดับ ด้านหน้ามีการตกแต่งอย่างพิถีพิถัน ให้บรรยากาศที่ดูโอ่อ่าและน่าประทับใจ สถานที่แห่งนี้ไม่เพียงเป็นร้านอาหาร แต่ยังเป็นธุรกิจที่ชายหนุ่ม หยางชุน ได้สร้างขึ้นเอง ตั้งแต่ที่เขาย้ายมาอยู่ในเมืองหลวงและได้ความช่วยเหลือจาก

ฮูหยินฮวาหยูหรู หยางชุนผู้มีความสามารถในการบริหารจัดการได้ดี ไม่เพียงแต่ทำธุรกิจคอกม้าและส่งมอบม้าคุณภาพสูงให้กับกองทัพเท่านั้น เขายังขยายกิจการไปสู่การเปิดร้านอาหารที่ได้รับความนิยมในหมู่ผู้มีอันจะกินและผู้ที่มองหาความหรูหราบนความสะดวกสบาย

การเติบโตของเขาในเมืองหลวงนั้นรวดเร็วและน่าประทับใจ โดยเฉพาะเมื่อมีฮูหยินฮวาหยูหรูที่คอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ทำให้หยางชุนได้รับโอกาสและความช่วยเหลือที่ไม่สามารถหาที่ไหนได้อีก นางไม่เพียงแต่ให้การสนับสนุนในเรื่องการเงินและธุรกิจเท่านั้น แต่ยังมอบความรักและความเคารพแก่เขาเสมือนกับว่าเขาคือสามีคนที่สองของนาง

“เจ้ารออยู่ตรงนี้เดี๋ยวข้าจะตามแม่ของเจ้ามาให้” ฮูหยินฮวาหยูหรูกล่าวออกมาเสียงเย็นชา ก่อนที่จะออกจากห้องไป ทิ้งให้ซูหรูเสียนอยู่ในความเงียบและความคับข้องใจ

ซูหรูเสียนยืนอยู่ในห้องด้วยความรู้สึกขัดแย้งในใจ แม้จะอยากพบหน้ามารดา แต่ความรู้สึกผิดและความหวาดกลัวในใจทำให้นางไม่กล้าพูดอะไรได้เต็มที่ เสียงเปิดประตูครั้งที่สองทำให้ความเครียดในใจของนางยิ่งทวีขึ้น

เมื่อเซี่ยหว่านชิงเดินเข้ามาในห้องและสบตากับลูกสาวของตน สายตาของนางก็แฝงไปด้วยความผิดหวังและความโกรธที่สั่งสมมานาน

“ท่านแม่…” ซูหรูเสียนเอ่ยคำเดียวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แต่ไม่รู้จะพูดอะไรต่อไปดี

เซี่ยหว่านชิงจ้องมองลูกสาวของตนก่อนจะพูดออกมาเสียงแข็ง“ลูกไม่รักดี! ตั้งแต่เจ้ามีชีวิตที่ดีขึ้นเป็นสาวอุ่นเตียงของท่านแม่ทัพ เจ้าก็ไม่เคยคิดจะติดต่อข้าเลยสักครั้ง” น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความขุ่นเคืองและความเจ็บปวดจากความเงียบงันของบุตรสาว

ซูหรูเสียนไม่สามารถสบตากับมารดาของตนได้ สายตาของนางหลบหลีกไปทางอื่น รู้สึกผิดจนไม่สามารถพูดอะไรได้

เซี่ยหว่านชิงหยุดพักไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า“พ่อของเจ้าตายไปแล้ว...ตั้งแต่สองเดือนก่อนที่เจ้าจะย้ายไปอยู่กับท่านแม่ทัพลู่หยางเจี้ยน ข้าพยายามติดต่อเจ้าให้มากที่สุด แต่เจ้าก็ไม่เคยตอบกลับ ข้าไม่รู้เลยว่าเจ้าไปอยู่ที่ไหน รู้ไหมว่าในช่วงเวลานั้นชีวิตของข้านั้นลำบากขนาดไหน…”

คำพูดของเซี่ยหว่านชิงทำให้ซูหรูเสียนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ น้ำเสียงของมารดาที่แฝงไปด้วยความเจ็บแค้นและความผิดหวังนั้นทำให้ซูหรูเสียนรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ท่านพ่อ...เขาตายแล้วจริงๆ หรือ?” ซูหรูเสียนถามเสียงเบา ไม่กล้าสู้หน้ามารดาของตน

ซูหรูเสียนยืนเงียบ น้ำตาค่อยๆ เอ่อขึ้นมาในดวงตา แต่ก็ไม่กล้าให้มันไหลออกมา นางรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้ทำหน้าที่ลูกที่ดี และคำพูดของมารดาในตอนนี้ทำให้บาดลึกเข้าไปในหัวใจของนาง

“ขอโทษ...” ซูหรูเสียนกล่าวออกไปเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

เซี่ยหว่านชิงมองลูกสาวของตนด้วยสายตาที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่สามารถลืมความเจ็บปวดจากการสูญเสียไปได้