ตอนที่ 25 ชายผู้ต้อยต่ำแต่ทำให้รู้สึกเร่าร้อน

ภายในจวนของแม่ทัพลู่หยางเจี้ยน ชีวิตของซูหรูเสียนไม่ได้เต็มไปด้วยความสุขหรือความอบอุ่นเหมือนที่นางเคยคาดหวังไว้แม้แต่น้อย นางถูกวางตำแหน่งให้เป็นเพียงแค่ "สาวอุ่นเตียง" ซึ่งมีหน้าที่แค่เติมเต็มบางความต้องการของท่านแม่ทัพแล้วก็ถูกทิ้งไปหลังจากนั้น นางรู้ดีว่าในใจของลู่หยางเจี้ยนไม่มีที่ว่างสำหรับนางเลยแม้แต่น้อย

ทุกวันนางต้องทนกับความเหงาและความเย็นชาในจวนนี้ ไม่มีใครให้ความสำคัญหรือแสดงความห่วงใยนอกจากตัวเอง นางกลายเป็นแค่สิ่งของที่ไม่มีความหมายมากไปกว่าเครื่องประดับที่ตกอยู่ในห้องนอนของท่านแม่ทัพเท่านั้น

ในขณะที่ท่านแม่ทัพนั้นมีเพียงฮูหยินหลี่ สตรีข้างกายที่แท้จริง ที่นางคงไม่มีวันได้ยืนเคียงข้างหรือได้รับความรักจากท่านแม่ทัพ เพราะทุกสิ่งในจวนล้วนแต่เป็นไปตามใจของฮูหยินหลี่ ผู้ที่ได้รับความนิยมและความเคารพจากทุกคนในจวนมากกว่าซูหรูเสียน

ซูหรูเสียนเคยยอมทิ้งความรักที่แท้จริงเพื่อบางสิ่งบางอย่างที่เธอคิดว่าจะเป็นสิ่งที่มีค่ามากกว่าในอนาคต แต่ในตอนนี้ สิ่งที่นางได้รับกลับมาไม่ต่างจากความว่างเปล่าและความเจ็บปวดที่ไม่สามารถแก้ไขได้ นางเคยเชื่อว่า หากเธอสามารถแยกจากความรักอันบริสุทธิ์แล้วเดินเข้าสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจและตำแหน่งทางสังคม เธอจะได้สิ่งที่เหนือกว่าความรักนั้น แต่สิ่งที่เธอได้กลับมาไม่เพียงแต่ไม่คุ้มค่าเลย กลับกลายเป็นความว่างเปล่าและความทรมานที่เธอไม่สามารถหลบหนีได้

เมื่อแสงแรกของวันเริ่มส่องผ่านหน้าต่างฮวาหยูหรูก็เดินทางมาถึงจวนของท่านแม่ทัพลู่หยางเจี้ยนในเช้าวันนั้น หญิงสาวผู้นี้ทำท่าทีเหมือนการมาเยี่ยมเพื่อนรักของเธอ ฮูหยินหลี่ ซึ่งเป็นสตรีข้างกายที่ได้รับความเคารพจากทุกคนในจวน ความสัมพันธ์ของพวกนางลึกซึ้งและยาวนานมาตั้งแต่สมัยเด็ก ทั้งสองคือเพื่อนรักที่เติบโตมาด้วยกัน พวกนางมีความผูกพันที่เหนือกว่าความเป็นแค่เพื่อนธรรมดา เพราะเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน

"ฮูหยินหลี่ ข้ามีธุระสำคัญที่จะมาคุยกับท่าน" ฮวาหยูหรูกล่าวด้วยรอยยิ้มและท่าทีที่เป็นกันเอง แต่ในแววตากลับมีบางสิ่งที่ลึกซึ้งและซ่อนเร้นอยู่

ฮูหยินหลี่ยิ้มต้อนรับ "ยินดีที่ได้พบเจ้าค่ะ ฮวาหยูหรู มาเถอะ มานั่งคุยกันให้สบาย" นางเชื้อเชิญด้วยท่าทีอ่อนโยน พูดจาอย่างเป็นมิตร เหมือนกับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานาน ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะไม้สวยงามกลางห้อง และเริ่มพูดคุยกันอย่างสนิทสนม

การสนทนาระหว่างทั้งสองเต็มไปด้วยความเป็นธรรมชาติ พวกนางพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีต ความทรงจำเมื่อครั้งยังเด็ก ความฝันที่เคยมีร่วมกัน

"ฮูหยินหลี่ ข้าต้องการยืมตัวสาวใช้ของเจ้าคนหนึ่ง นางมีชื่อว่า ซูหรูเสียน มารดาของนางได้เดินทางไกลจากหมู่บ้านและคาดหวังที่จะพบเจอบุตรสาวของนางสักครั้ง"

คำขอนี้ทำให้ฮูหยินหลี่นิ่งไปชั่วขณะ สีหน้าของนางเริ่มแสดงถึงความหงุดหงิดเล็กน้อย นางรู้ดีถึงสถานะของซูหรูเสียนในจวนของท่านแม่ทัพลู่หยางเจี้ยน สาวใช้ผู้นี้ไม่ใช่คนที่ง่ายหรือธรรมดาเลย ความสัมพันธ์ระหว่างซูหรูเสียนและท่านแม่ทัพนั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อน และนางเองก็ไม่เคยชอบหญิงสาวผู้นี้นัก

"ฮูหยินฮวาหยูหรู…" ฮูหยินหลี่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระมัดระวัง "เจ้ารู้หรือไม่ว่า ซูหรูเสียนเป็นใครในจวนนี้? นางคือสาวอุ่นเตียงของท่านแม่ทัพลู่หยางเจี้ยน สตรีที่ไม่ต่างอะไรจากมารในหัวใจของข้า"

"ถ้าเจ้าต้องการตัวนางไป…ก็เอาไปเถอะ" ฮูหยินหลี่กล่าวเสียงแข็ง แต่ในน้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความขุ่นเคือง

"เจ้าคือเพื่อนที่ดีที่สุดของข้า" ฮวาหยูหรูพูดจาอย่างเอาอกเอาใจ สีหน้าและแววตาของฮูหยินหลี่เปลี่ยนเป็นอารมณ์ดีในทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้นจากเพื่อนรักของเธอ ความอบอุ่นในใจของฮูหยินหลี่กลับคืนมาเต็มที่ รอยยิ้มของนางยิ่งสดใสขึ้น ดวงตาของนางเปล่งประกาย

ฮูหยินหลี่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะถามด้วยความสงสัยและความสนใจที่เพิ่มขึ้น "ฮวาหยูหรู มันเกิดเรื่องอะไรดีๆ กับเจ้ากัน? ทำไมหน้าตาผิวพรรณของเจ้าเดี๋ยวนี้ช่างดูผ่องใส่นัก?"

คำถามของฮูหยินหลี่ทำให้ฮวาหยูหรูยิ้มอย่างเต็มที่และเงียบไปชั่วขณะ เธอรู้ว่าเพื่อนของเธอเป็นคนที่ใส่ใจในรายละเอียดเล็กน้อยและมักสังเกตสิ่งต่างๆ ได้ดี นางจึงไม่สามารถปิดบังความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในตัวเองได้

"ความลับของความงดงามของข้าหากเจ้ารู้แล้วกรุณาเหยียบเอาไว้ล่ะ" ฮูหยินหลี่ได้ยินคำพูดของฮวาหยูหรูแล้วไม่สามารถกลั้นยิ้มได้ สีหน้าของฮวาหยูหรูในตอนนี้เต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้มและชวนฝัน ราวกับว่าความลับที่นางกำลังจะเปิดเผยนั้นเป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นและเต็มไปด้วยความปรารถนา

"ข้าแอบมีความสัมพันธ์ลับๆ กับคนผู้หนึ่งลับหลังท่านแม่ทัพสามีของข้า" ฮวาหยูหรูพูดออกมาอย่างเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความพอใจในตัวเองและความยั่วเย้า "ชายหนุ่มผู้นี้ช่างเป็นคนที่เอาอกเอาใจ ข้ารู้สึกเป็นคนพิเศษทุกครั้งที่ได้อยู่กับเขา"

เมื่อฮูหยินหลี่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปในทันที ความตื่นเต้นและความอยากรู้เต็มเปี่ยมในแววตาของนาง รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความสนใจและความตื่นเต้นปรากฏบนใบหน้า

"เขาคนนั้นคือใคร?" ฮูหยินหลี่ถามออกมาด้วยความอยากรู้ ใบหน้าของนางแอบแฝงไปด้วยความอิจฉาไม่น้อย "พอแนะนำให้ข้ารู้จักได้รึไม่?"

คำถามของฮูหยินหลี่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น นางไม่สามารถปิดบังความสนใจที่มีต่อความลับของฮวาหยูหรูได้ และในขณะเดียวกัน ก็แอบรู้สึกถึงความอิจฉาในใจที่เพื่อนรักของเธอมีความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน

ฮวาหยูหรูยิ้มออกมาอย่างมีเสน่ห์ และหรี่ตามองเพื่อนรักของตน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความลึกลับ "ตัวเขานั้นเป็นชายที่ต้อยต่ำ เป็นเพียงแค่ชาวบ้านธรรมดา กระเสือกกระสนตัวเองจนพอมีฐานะอันจะกิน แต่ใบหน้าของเขานั้นหล่อเหลา..."

ขณะที่พูดไป นางก็เหมือนจะตกอยู่ในห้วงความคิดและนึกถึงใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นอย่างหลงใหล แววตาของฮวาหยูหรูเต็มไปด้วยความคิดถึงและหวานละมุน จนทำให้ฮูหยินหลี่อดไม่ได้ที่จะจับสังเกต

"อี้... เจ้าแอบมีความสัมพันธ์ลับๆ กับคนที่ต้อยต่ำเช่นนี้เหรอ?" ฮูหยินหลี่ถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ความรังเกียจที่นางแสร้งทำเหมือนจะมีนั้น กลับกลายเป็นความตื่นเต้นและเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของนางอย่างไม่สามารถปิดบังได้

เสียงของฮูหยินหลี่นั้นแฝงไปด้วยอารมณ์ที่ลึกซึ้งและความอยากรู้ที่มากขึ้น รอยยิ้มของนางแสดงออกถึงความตื่นเต้นและความคาดหวังอย่างที่ไม่สามารถปิดซ่อนมันได้ แม้จะพูดว่า "ต้อยต่ำ" แต่ภายในน้ำเสียงกลับแสดงให้เห็นว่ากำลังติดใจในความลับที่ฮวาหยูหรูได้เปิดเผยออกมาแล้ว

"เจ้าคงคิดไม่ถึงสินะ ว่าข้าจะเลือกชายที่ต้อยต่ำเช่นนี้" ฮวาหยูหรูตอบกลับด้วยเสียงที่เบาและลึกซึ้ง ขณะที่ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่าเรื่องนี้เป็นสิ่งที่ทำให้นางรู้สึกตื่นเต้นมากกว่าที่จะรู้สึกผิดอะไร

ฮูหยินหลี่มองฮวาหยูหรูด้วยแววตาที่ผสมปนเประหว่างความทึ่งและความอิจฉา นางรู้สึกถึงความอันตรายและเสน่ห์ของชายหนุ่มที่ฮวาหยูหรูพูดถึง แต่ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกถึงความร้อนแรงในใจที่ไม่อาจควบคุมได้

"เขาต้อยต่ำแต่กลับมีเสน่ห์ได้ขนาดนี้... ข้าคงต้องหาเวลามาสัมผัสกับเขาเสียบ้างแล้ว" ฮูหยินหลี่พูดพร้อมกับยิ้มอย่างขบขันแต่เต็มไปด้วยความอยากรู้