บทที่ 2 สมุนไพรวิญญาณ

เวลาผ่านไปถึงครึ่งเดือนกว่าแม่หลี่จะยอมให้จางซูเม่ยออกจากห้องนอน เพราะนางกลัวว่าอาการจะทรุดลงอีก จึงขอให้อดทนกินยาจนหมดเทียบก่อน พอเห็นว่าลูกสาวหายดีแล้วถึงได้ยอมปล่อยลูกสาวออกมา

วันนี้จางซูเม่ยตื่นแต่เช้าเพื่อออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์บริเวณด้านหลังบ้าน นางเบื่อบรรยากาศในห้องจะแย่ ตอนนี้อากาศกำลังเย็นสบายไม่ร้อนแถมยังได้กลิ่นดอกไม้จาง ๆ ลอยมาตามลม ทำให้รู้สึกสดชื่นเป็นอย่างมากหากทำบ้านพักตากอากาศที่นี่คงจะดีไม่น้อย

สุดเขตที่ดินจำนวนสี่หมู่นี้เป็นลำธาร หากข้ามไปก็จะเป็นภูเขาที่ชาวบ้านไปหาของป่ากัน แต่พวกเขาจะขึ้นอีกฝั่งหนึ่งที่ใกล้มากกว่าทำให้ป่าฝั่งนี้ยังมีความอุดมสมบูรณ์อยู่มาก หากโชคดีอาจมีสิทธิ์เจอพืชวิญญาณเหมือนแม่หลี่ที่บังเอิญเก็บได้สองต้น จนเป็นเหตุให้จางซูเซียวส่งเสียงดังไปทั่วแต่เช้าด้วยความดีใจ

“พี่ใหญ่มาดูเร็ว วันนี้ท่านแม่เก็บสมุนไพรวิญญาณระดับต่ำได้ด้วย ราคาต้องแพงกว่าสมุนไพรปกติมากแน่เลย ใช่ไหมขอรับท่านแม่” เขาหยิบสมุนไพรในตะกร้าขึ้นมาดูด้วยความเบามือ ก่อนจะหันไปถามมารดาถึงมูลค่าของสมุนไพรพวกนี้

“แม่คิดว่ามันต้องแพงกว่าสมุนไพรธรรมดาแน่นอน วันนี้คงได้เงินมากกว่าเดิม เดี๋ยวแม่จะซื้อเนื้อหมูมาทำโจ๊กอร่อย ๆ ให้กินนะเซียวเอ๋อร์”

แม่หวังตอบลูกชายด้วยรอยยิ้ม นางเองก็ดีใจไม่ต่างกับลูก เพราะไม่เคยเก็บสมุนไพรวิญญาณได้เลยและไม่เคยเห็นมาก่อนด้วย รู้เพียงว่ามันจะส่งประกายสีต่าง ๆ ออกมาตามระดับและยังมีกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์

โดยปกติแล้วหลี่ซูฮวาจะเก็บสมุนไพรธรรมดาตามประกาศรับซื้อของร้านขายยาในเมืองต้าซาน พวกเขาจะนำสมุนไพรไปทำยาขายให้กับชาวบ้านธรรมดา แต่หากเป็นสมุนไพรวิญญาณจะขายได้ราคามากกว่าปกติ เนื่องจากสามารถนำไปหลอมยาสำหรับผู้ฝึกตนได้ซึ่งมีราคาสูงมาก

สมุนไพรวิญญาณแบ่งออกเป็น 3 ระดับ คือ ต่ำ กลาง สูง มีประกายสีเขียว สีฟ้า สีแดง ตามลำดับ โดยแต่ละระดับจะมีการวัดความบริสุทธิ์ของพลังวิญญาณจากหนึ่งถึงสิบส่วน และราคาที่รับซื้อก็จะต้องดูจากตรงนี้ด้วย แต่สำหรับชาวบ้านขอแค่เก็บสมุนไพรวิญญาณได้ไม่ว่าระดับไหนพวกเขาล้วนดีใจทั้งสิ้น เพราะยังไงก็ได้ราคาแพงกว่าสมุนไพรธรรมดาแน่นอน

โลกนี้มีพลังวิญญาณแฝงอยู่ในทุกสรรพสิ่งที่มีชีวิตต่างกันแค่ว่าจะมีมากหรือน้อยเท่านั้น หากมีมากถึงเกณฑ์ก็สามารถเข้าเส้นทางผู้ฝึกตนได้แต่ถ้ามีน้อยก็เป็นเพียงบุคคลธรรมดา หรือถ้าเกิดมาไม่มีพลังวิญญาณในร่างกายเลยจะทำให้คนนั้นร่างกายอ่อนแอมาก

ผู้ฝึกตนนั้นใคร ๆ ก็เป็นได้ขอเพียงมีกำลังทรัพย์ในการจัดหาทรัพยากร มากมายที่จำเป็นต้องใช้ ไม่ว่าจะเป็นอาหารหรือยาที่ต้องมีพลังวิญญาณ เนื่องจากราคาที่สูงมากทำให้ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่จะเป็นพวกลูกหลานชนชั้นสูง ขุนนางหรือราชวงศ์เท่านั้น ส่วนลูกชาวบ้านทั่วไปหากไม่ใช่คนมีพรสวรรค์มากก็ไม่มีครอบครัวไหนทุ่มเทเงินทองกับอาหารที่มีพลังวิญญาณ เพราะอาหารพลังวิญญาณหนึ่งมื้อสามารถซื้ออาหารธรรมดาเลี้ยงทั้งครอบครัวได้เลย

จางซูเม่ยยืนดูสมุนไพรที่แม่หลี่เก็บได้ด้วยความสนใจ ละอองสีเขียวที่ส่องประกายออกมานั้นสวยถูกใจนางมาก

อยากลองปลูกจัง

“สวยมากเลยเจ้าค่ะท่านแม่ มีเมล็ดแก่ด้วยข้าขอได้หรือไม่เจ้าคะ” นางคิดแล้วก็เอ่ยปากขอกับแม่หลี่ทันที คิดเพียงว่าหากปลูกได้ก็ดีท่านแม่จะได้ไม่ต้องเข้าป่าทุกวัน

“เม่ยเอ๋อร์อยากได้หรอ ได้สิแม่จะเก็บใส่ถุงไว้ให้ แล้วจะเอาไปทำอะไรหรือลูก” แม่หลี่ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับสิ่งที่ลูกสาวเอ่ยขอเพียงสงสัยเล็กน้อยเท่านั้น หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงนางล้วนเต็มใจทำให้ลูก ๆ

“ข้าอยากลองเอาเมล็ดของมันไปปลูกดูเจ้าค่ะ” จางซูเม่ยตอบแม่ด้วยรอยยิ้มสดใส

“แม่จะไม่ห้ามเจ้าหรอกนะ แต่รู้ใช่ไหมลูกว่าที่ดินแถบนี้ล้วนเพาะปลูกอะไรไม่ขึ้น แถมการปลูกสมุนไพรวิญญาณน่าจะยากกว่าปลูกพืชผักธรรมดาอีกด้วย” หลี่ซูฮวาเอ่ยบอกลูกสาว นางกลัวลูกเสียใจหากมันไม่เป็นตามที่หวัง

“ข้ารู้เจ้าค่ะ แค่อยากลองดูก่อน หากสำเร็จท่านแม่จะได้ไม่ต้องเข้าป่าทุกวันไงเจ้าคะ ข้าเป็นห่วง”

เมื่อผู้เป็นแม่เห็นสายตาที่มองมาคล้ายจะออดอ้อนบวกกับได้ฟังน้ำเสียงหวาน ๆ ของลูกสาว นางก็พยักหน้ารับอย่างไม่มีข้อโต้แย้งอะไรอีก

“ให้ช่วยปลูกนะขอรับพี่ใหญ่ ข้าอยากเป็นผู้ปลูกพืชวิญญาณมานานแล้ว ข้าอยากกลายเป็นคนร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน ฮ่าฮ่า” เด็กชายเสนอตัวช่วยพี่สาวทันที จากนั้นทำท่าทางมองท้องฟ้าราวกับคนเพ้อฝัน

“เอาล่ะ ๆ พวกเจ้าอยากปลูกก็ปลูก แต่เซียวเอ๋อร์ช่วยวางสมุนไพรลงก่อนได้หรือไม่ แม่กลัวมันจะช้ำก่อนได้เอาไปขาย เจ้าลูกคนนี้” แม่หลี่เตือนลูกชายด้วยท่าทีไม่จริงจังนักพลางส่ายหัวให้เขา ตัวเองแรงเยอะยังไม่รู้ตัว

สายตาก็ไปมองที่สมุนไพรสองต้นนั้นด้วยความดีใจ พวกมันเป็นเหมือนมาช่วยต่อชีวิตทั้งครอบครัวนาง ต่อไปลูกและสามีคงได้กินอิ่มอีกนานนับเดือน เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมานางเก็บสมุนไพรขายได้มากสุดไม่เกินวันละ 20 อีแปะ ซึ่งแทบไม่พอซื้ออย่างอื่นเลยนอกจากข้าวเท่านั้น

หลังจากชื่นชมสมุนไพรวิญญาณเสร็จแม่หลี่ก็เก็บเมล็ดให้ลูกสาว และรีบออกจากบ้านพร้อมกับลูกชายที่ขอตามไปด้วย เพื่อไปขึ้นเกวียนวัวที่บ้านผู้เฒ่าซวนซึ่งเป็นผู้นำหมู่บ้าน ลูกชายของเขาทำอาชีพขับเกวียนรับส่งคนเข้าเมืองและรับซื้อของป่าด้วย หากไม่อยากเสียค่าเดินทางเข้าเมืองชาวบ้านส่วนใหญ่ก็มักจะมาขายให้เขาแทน

บ้านจางตอนนี้เหลือแค่พ่อและลูกสาวสองคน จางซูเม่ยเอาข้าวต้มเข้ามาให้พ่อที่นั่งแกะสลักอยู่ในห้องส่วนตัว ภายหลังจากที่ขาของเขาใช้งานไม่ได้สิ่งที่จางลู่ซือทำคือการแกะสลักสัตว์ต่าง ๆ จากไม้ เมื่อก่อนเขาทำเป็นงานอดิเรกแต่พอพิการก็พยายามทำให้มันเป็นอาชีพ เพื่อช่วยเหลือครอบครัว แม้มันจะขายไม่ออกเลยก็ตาม

เขาเคยขอให้ภรรยาเอาไปขายในเมืองแต่ก็ไม่มีคนสนใจ พอนานวันเข้าก็เริ่มถอดใจเพราะสงสารที่นางต้องแบกไม้หนัก ๆ ทุกวัน แต่ละวันจางลู่ซือจะมานั่งทำงานไม้ของเขาเพื่อลดอาการฟุ้งซ่าน และความเครียดที่ไม่สามารถช่วยเหลือลูกเมียได้

“ข้าวต้มร้อน ๆ มาแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ” จางซูเม่ยส่งเสียงบอกผู้เป็นพ่อทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้อง นางวางถ้วยข้าวต้มไว้บนโต๊ะมุมห้อง

“โอ้ ลำบากลูกแล้วเม่ยเอ๋อร์ กลิ่นหอมจริง ๆ”

พ่อจางที่เห็นลูกสาวเข้ามาก็วางของในมือทันที เขาเช็ดมือกับผ้าก่อนจะหมุนล้อรถเข็นไม้ที่นั่งอยู่ไปหาลูก นี่เป็นสิ่งประดิษฐ์ที่เขาภูมิใจมากอย่างหนึ่ง เขาใช้เวลานับปีในการทดลองและสร้างมันขึ้นมา เพราะไม่อยากให้ลูกเมียลำบากแบกตัวเอง ทุกวันนี้จางลู่ซือสามารถช่วยเหลือเองได้ เพียงแต่ไม่สามารถเดินได้เท่านั้นเอง

“กลิ่นหอมมากและอร่อยด้วย เพราะข้าทำสุดฝีมือเลยเจ้าค่ะ กินให้หมดเลยนะเจ้าคะ ฮิฮิ”

“แน่นอน พ่อจะกินให้หมดยันน้ำเลยลูก” พ่อจางตักข้าวต้มเข้าปากไปหนึ่งคำก่อนจะหันไปตอบลูกสาว

“เพราะมันอร่อยใช่ไหมเจ้าคะ”

“ป่าวลูก พ่อเสียดาย ฮ่าฮ่า” พ่อจางเอ่ยหยอกล้อลูกสาวอย่างอารมณ์ดี เพราะนางฟื้นกลับมาและหายดีราวกับปาฏิหาริย์ จึงทำให้เขามีกำลังใจและหวังว่าสักวันจะสามารถกลับมาเดินได้อีกครั้ง เพื่อจะได้ทำงานหาเงินให้นางอยู่อย่างสุขสบาย

“ท่านพ่ออ่ะ ข้าไปดีกว่า เดี๋ยวข้ามาเก็บถ้วยนะเจ้าคะ” จางซูเม่ยขอตัวออกมาปล่อยให้พ่อกินข้าวต่อไป

นางเดินถือถุงผ้าเล็ก ๆ ไปหลังบ้าน ด้านในมีเมล็ดสมุนไพรอยู่ห้าเมล็ดเท่านั้น จางซูเม่ยเลือกปลูกพวกมันลงดินบริเวณใต้ต้นพุทราที่อยู่ไม่ไกลจากตัวบ้านเท่าไหร่ เพราะตรงนี้มีแสงแดดรำไรเหมาะแก่การลงเมล็ด หากแดดแรงนางกลัวจะไม่งอก มือเรียวใช้กิ่งไม้ในการขุดดินทั้งหมดห้าหลุมและหยอดเมล็ดจนครบ จากนั้นเอาดินกลบและตักมารดพอประมาณ ในใจคาดหวังว่าขอแค่เจ้าพวกนี้รอดสักต้นก็พอใจแล้ว

เมื่อปลูกเสร็จแล้วจางซูเม่ยที่นั่งมองผลงานตนเองอยู่ก็ลุกขึ้นปัดดินในมือเล็กน้อย ก่อนนางหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน โดยไม่ทันสังเกตว่าไข่มุกสีเขียวที่อยู่บนข้อมือมีอาการแปลกประหลาดเกิดขึ้น มันเปล่งแสงสีเขียวออกมาจาง ๆ ก่อนจะทำการดูดเอาพลังวิญญาณที่อยู่รอบตัวกลับไปอย่างตะกละตะกลามราวกับหลุมดำที่ไม่มีวันเต็ม

แต่ถึงแม้จะดูดพลังรอบข้างเข้าไปมากแค่ไหนจางซูเม่ยก็ไม่มีทางรู้ได้ เพราะนอกจากแสงสีเขียวที่เปล่งประกายเพียงครั้งเดียว หลังจากนั้นก็นิ่งสนิทมองไม่เห็นสิ่งใดอีก หญิงสาวที่ไม่รู้ว่ากำลังมีอะไรเกิดขึ้น เมื่อเข้ามาในบ้านก็เก็บถ้วยจากห้องพ่อมาล้างแล้ว ก็ตั้งใจทำความสะอาดบ้านยกใหญ่รอแม่กับน้องกลับมาอย่างสบายใจ

...

“อรุณสวัสดิ์ขอรับท่านตาซุน” จางซูเซียวร้องทักทายเจ้าของร้านยาอย่างคุ้นเคย เพราะเขาตามท่านแม่มาขายสมุนไพรบ่อยนั่นเอง

“อ้าว อรุณสวัสดิ์เจ้าหนูซูเซียว ไม่เจอกันนาน วันนี้มากับแม่ด้วยรึ” ซุนจางเหว่ย เจ้าของร้านขายยาขนาดเล็กในเมืองต้าซานที่รับซื้อสมุนไพรจากชาวบ้านด้วยราคายุติธรรม เขาคุ้นเคยกับบ้านจางเป็นอย่างดี เพราะนางหลี่มาขายสมุนไพรที่ร้านทุกวัน

“ใช่ขอรับ วันนี้ข้ามีสมุนไพรวิญญาณมาขายด้วยขอรับ แต่ท่านแม่เป็นคนเก็บได้ ฮ่าฮ่า”

“จริงรึ ดีใจด้วย ๆ รีบเอามาให้ข้าคิดราคาเร็วเข้านางหลี่” ผู้เฒ่าซุนแสดงความดีใจกับซูเซียว ก่อนจะหันไปพูดกับนางหลี่ในตอนท้าย

“นางหลี่โชคดีจริง ๆ ดูข้าสิทั้งตะกร้านี่มีแต่สมุนไพรธรรมดาทั้งนั้น” ชาวบ้านที่ต่อแถวรอขายสมุนไพรอยู่พูดขึ้นด้วยความอิจฉา

“เชอะ แค่สมุนไพรวิญญาณสีเขียวไม่เห็นจะน่าอิจฉาตรงไหนยังไม่รู้เลยว่ามีความบริสุทธิ์กี่ส่วน ดีใจอะไรขนาดนั้นไม่ใช่สมุนไพรระดับสูงเสียหน่อย อย่างว่าแหละนะบ้านนางยากจนขนาดนั้นขายสมุนไพรสองต้นก็คงต่อลมหายใจไปได้อีกนิด”

เสียงแหลมเอ่ยแทรกขึ้นอย่างไม่มีมารยาทนั้น นางคือฉีหยู่เหยียน ภรรยาของนายพรานคนหนึ่งในหมู่บ้าน ซึ่งเป็นไม้เบื่อไม้เมากับหลี่ซูฮวามาตั้งแต่สมัยเป็นสาว เพราะอิจฉาที่คนเขาสวยกว่าและมีคนสนใจมากกว่า เห็นหน้าทีไรก็จะมีคำพูดเหน็บแนมกระแนะกระแหนกันทุกครั้งไป

“เจ้าอย่าไปฟังนางฉีเลย นางก็พูดเพราะอิจฉาเจ้านั่นแหละ” ชาวบ้านที่อยู่แถวนั้นพูดปลอบนางหลี่ ซึ่งโดนนางฉีปากร้ายประจำหมู่บ้านเหน็บแนมอีกแล้ว

“ใครอิจฉานางกันก็แค่หญิงจน ๆ คนหนึ่ง คนอย่างข้าไม่ต้องลำบากเข้าป่าหาสมุนไพรหรอกนะ เพราะข้ามีสามีหาเงินให้ใช้ไม่ได้พิการเหมือนสามีใครบางคน ฮ่าฮ่า” นางฉีคุยโวโอ้อวดสามีว่าล่าสัตว์เก่งที่สุดในหมู่บ้าน แถมยังหาเงินให้นางใช้จ่ายไม่ขาดมือ

ชาวบ้านต่างไม่มีใครอยากพูดคุยกับนางฉี เพราะขี้เกียจฟังนางอวดสามีอีกรอบ บ้างก็อิจฉานางฉีจนพูดอะไรไม่ออก

หลี่ซูฮวาไม่อยากเสียเวลามาต่อปากต่อคำกับนางฉี นางชินชากับคำเหน็บแนมพวกนี้มานานแล้ว เมื่อขายสมุนไพรเสร็จก็รีบรับเงินและออกจากร้านไปทันที วันนี้นางขายได้มากถึง 2 ตำลึงเงิน ทำให้สามารถซื้อเสบียงกลับบ้านได้หลายอย่าง แถมยังมีเงินเหลือพอสำหรับซื้อผ้าไปตัดชุดและทำผ้าห่มให้สามีและลูก ๆ อีกด้วย ต้องขอบคุณสมุนไพรสองต้นนั้นที่ทำให้ครอบครัวของนางผ่านพ้นความลำบากช่วงนี้ไปได้