Masuk
“ซูเอ๋อร์ลูกแม่ ฮือ ๆ เพราะแม่ไม่ดีเองเจ้าถึงเป็นแบบนี้” เสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจแทรกเข้ามาในโสตประสาทการรับรู้ของจิน
อะไรกันเนี่ย ใครมาเสียงดังแถวนี้ คนเขากำลังนอนอยู่นะไม่เกรงใจกันบ้างเลย ตั้งแต่เปลี่ยนมาทำงานโรงงานก็เหนื่อยจนแทบสลบทุกวัน แล้วใครมันมาส่งเสียงน่ารำคาญอยู่แถวนี้
จินขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่มีคนมารบกวนเวลานอน
“ซูเอ๋อร์! เจ้ายังไม่ตาย! ท่านหมอเฉินอย่าพึ่งไปเจ้าค่ะ” สตรีนางนั้นยังคงไม่หยุดเสียงดังพร้อมกับเขย่าตัวบุตรสาว ทำให้จินทนไม่ไหวจนต้องฝืนลืมตาขึ้นมา
เสียงดังไม่พอยังมาเขย่าตัวฉันอีกหรอเนี่ย! ทำไมในห้องมันหนาวจัง กรุงเทพฯอากาศร้อนจะตาย หรือเราจะเป็นไข้เมื่อวานก็ปวดหัวด้วย
“ซูเอ๋อร์ได้ยินแม่หรือไม่ เราจะทำอย่างไรกันดีเจ้าคะท่านพี่”
“พี่เชื่อว่าลูกต้องไม่เป็นอะไร”
สามีนั่งอยู่ไม่ไกลเอ่ยตอบกลับภรรยาที่ยืนเฝ้าบุตรสาวข้างเตียงไม่ห่าง เมื่อเขาเห็นว่าลูกลืมตาขึ้นมาแล้วก็มีความหวังในใจ
“มาแล้ว! ท่านหมอมาแล้ว โปรดหลีกทางด้วย” เสียงเอะอะโวยวายของผู้ช่วยหมอดังขึ้นอีกครั้ง จินแม้จะง่วงมากก็ไม่สามารถหลับต่อได้อีก
สัมผัสหยาบกร้านจากมือของหมอชราแตะไปบนข้อมือซ้ายของจินเบา ๆ ก่อนจะจับนั่นจับนี่ไปทั่วจนสมองของเธอรู้สึกสับสนงุนงงไปหมด
“ร่างกายนางอ่อนแอเกินไป พลังวิญญาณเหือดแห้ง เมื่ออากาศหนาวแบบนี้จึงทำให้ร่างกายนางไม่อาจต้านทานได้ ต่อไปต้องดูแลรักษาร่างกายให้ดีทั้งภายนอกและภายใน เรื่องสำคัญคือช่วงนี้อย่าลืมกินอาหารที่มีพลังวิญญาณให้มากหน่อย เพราะนางมีอาการขาดสารอาหารด้วย เดี๋ยวข้าจะเขียนเทียบยาให้อีกไม่เกินสิบวันก็ดีขึ้นแล้วล่ะ”
เฉินเหวินป๋อ หลังจากตรวจร่างกายของลูกสาวบ้านจางเสร็จแล้วก็เขียนเทียบยาให้ไป เขาถอนหายใจพลางรู้สึกสงสารเวทนา
หากอยากรักษาลูกสาวพวกเขาก็ต้องหาอาหารที่มีพลังวิญญาณมาให้นางกิน แต่เท่าที่ดูจากสภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวจางตอนนี้ แม้แต่อาหารธรรมดาเพื่อประทังชีวิตยังหายากเลย
ครอบครัวจางนั้นมีสมาชิกทั้งหมดสี่คน จางลู่ซือ คนเป็นพ่อพิการขาไม่มีความรู้สึกเดินไม่ได้ จางซูเม่ย บุตรีคนโตวัยสิบห้าปีก็สามวันสี่วันไข้ จางซูเซียว บุตรชายคนสุดท้องวัยสิบปี เรียกได้ว่าลูกและสามีต่างก็มีร่างกายอ่อนแอทั้งสิ้น ส่วนคนสุดท้ายคือ หลี่ซูฮวา แม่ซึ่งเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถหาเงินเลี้ยงครอบครัวได้
“ขอบคุณท่านหมอเฉินมากเจ้าค่ะ ส่วนค่ายา...เอ่อ..”
“ค่ายาเหรอ ข้าคิดแค่ 10 อีแปะก็แล้วกัน ข้ารู้ว่าพวกเจ้ากำลังลำบากไม่ต้องคิดมากหรอก” หมอชราคิดค่ายาต่ำกว่าปกติมาก ในใจเขาไม่อยากจะเก็บค่ายาค่ารักษากับพวกเขาด้วยซ้ำ แต่ยังต้องใช้เงินซื้อสมุนไพรและเขาก็มีครอบครัวที่ต้องกินต้องใช้เช่นกัน ถึงแม้จะสงสารมากแค่ไหนก็ไม่สามารถรักษาโดยไม่เก็บเงินได้
หมอเฉินเขียนเทียบเสร็จและมอบยาให้ครอบครัวจางเสร็จ เขาก็เก็บย่ามแล้วเดินออกจากบ้านไปทันทีโดยมีผู้ช่วยตามหลังมาไม่ห่าง
“น่าสงสารซูเม่ยจังเลยนะขอรับ”
“สงสารแล้วจะทำอย่างไรได้หรือเจ้าจะช่วยเหลือครอบครัวนางล่ะ”
“ไม่ไหว ๆ แค่นี้ครอบครัวข้าก็แทบจะไม่พอกินอยู่แล้วขอรับ พวกเจ้าก็รีบกลับบ้านได้แล้ว ไป ๆ เดี๋ยวก็ได้ช่วยบ้านจางจ่ายค่ายาหรอก”
ชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่หน้าบ้านจางแยกย้ายกันกลับบ้านทันที เมื่อได้ยินว่าจะได้ช่วยจ่ายค่ายา ภายในเวลาไม่นานคนที่ยืนรวมกลุ่มกันอยู่ก็แตกกันไปคนละทิศละทาง ราวกับว่าหากอยู่นานกว่านั้นจะได้จ่ายเงินจริง ๆ ถึงแม้พวกเขาจะสงสารแต่ชาวบ้านทั่วไปล้วนยากจนเช่นเดียวกัน
จางซูเม่ยกระพริบตามองสิ่งรอบข้างด้วยความสับสนและมีความรู้สึกตื่นกลัวในใจตลอดเวลา สภาพห้องที่เธอนอนอยู่ตอนนี้มีเพียงของใช้เก่า ๆ ไม่กี่ชิ้น ผ้าห่มก็ขาดเป็นรูบางจุดแถมยังบางมากอีกด้วย หลังคาก็เก่าจนแทบจะหล่นใส่หัวเธออยู่แล้ว
ที่นี่ที่ไหนเนี่ย หรือฉันไม่สบายจริง ๆ เลยเห็นภาพหลอนแบบนี้
คิดได้แบบนั้น จินที่ทนความง่วงไม่ไหวก็เลิกสนใจสิ่งรอบข้างแล้วปล่อยตัวเองเข้าสู่ห่วงนิทราไป
...
เช้าวันใหม่อันสดใสจินตื่นขึ้นมาด้วยความสุขที่ได้นอนอย่างเต็มอิ่มโดยไม่มีเสียงนาฬิกาปลุกเสียงดังรบกวนในตอนเช้า เพราะเธอไม่ใช่จินสาวโรงงานวัยยี่สิบหกปีอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้นางคือจางซูเม่ย มาอยู่ที่นี่ได้เจ็ดวันแล้ว มันเป็นเรื่องเหนือจินตนาการมากที่วิญญาณของนางมาอยู่ในร่างนี้ แทนเด็กสาวที่ตายเพราะร่างกายอดทนต่อความเหน็บหนาวไม่ไหว
แม้เป็นเรื่องยากเกินกว่าจะทำใจได้แต่นางก็ต้องยอมรับว่าตนเองได้ทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณแล้ว จางซูเม่ยตอนนี้กำลังใช้มือลูบไข่มุกสีเขียวหม่นเม็ดหนึ่งมันถูกร้อยไว้ด้วยเชือกเส้นเล็กสีแดงสด
นี่คือสิ่งของเพียงอย่างเดียวที่ติดตัวมาจากกรุงเทพฯ ท่ามกลางความสงสัยและความไม่เข้าใจว่าทำไมตนเองถึงหลุดมาอยู่ที่นี่ได้
เดิมนางเป็นเพียงหญิงสาววัยทำงานคนหนึ่งที่เรียนจบเพียงมัธยมศึกษาตอนปลาย เพราะการศึกษาที่ไม่ได้สูงมากนักเลยไปสมัครทำงานร้านสะดวกซื้อแถวบ้านแต่ก็รู้สึกว่ารายได้ไม่พียงพอ จึงมุ่งหน้าเข้าเมืองหลวงเพื่อหางานและสุดท้ายก็มีโอกาสได้มาเป็นพนักงานในโรงงานทำของเล่นเด็กแห่งหนึ่ง
มีหน้าที่คัดแยกของที่ไม่ได้คุณภาพ ส่วนที่มาของไข่มุกนี้ก็ไม่มีอะไรมากมันเป็นเพียงของปลอมที่ทำขึ้นมาเพื่อผลิตมงกุฏเจ้าหญิง นางเห็นว่าไข่มุกเม็ดนี้สีแปลกดีจึงได้แยกเก็บไว้และนำไปร้อยเป็นสร้อยข้อมือ ไม่คิดเหมือนกันว่ามันจะตามมานางด้วย
ปกติหากทะลุมิติหรือมาเกิดใหม่ในร่างคนอื่นแบบนี้ทุกคนมักจะได้ของวิเศษเสมอ แต่ไข่มุกเม็ดนี้นางยังไม่รู้วิธีใช้มันเลยหรือมันจะเป็นเพียงของปลอมที่บังเอิญติดตัวนางมาเท่านั้น
ไม่ใช่สิ ไข่มุกปลอม ๆ จะทะลุมิติมาทำไมกัน ต้องเป็นมันแน่นอนที่ทำให้นางมาอยู่ที่นี่!!
มิตินี้คือที่ไหนก็ไม่อาจทราบได้ นางรู้เพียงว่าตนเองอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเหวยซาน ตั้งอยู่ติดกับภูเขาและมีหมู่บ้านใกล้เคียงแค่เก้าหมู่บ้าน พื้นดินส่วนใหญ่ของที่นี่เป็นดินทราย เพาะปลูกพืชได้เป็นบางชนิดเท่านั้น เรียกได้ว่าอยู่ในถิ่นทุรกันดารเลยล่ะ ชาวบ้านส่วนใหญ่จึงดำรงชีวิตด้วยการเข้าป่าล่าสัตว์หรือหาของป่าไปขาย
ครอบครัวจางนั้นมีเพียงมารดาของซูเม่ยเท่านั้นที่ออกไปเก็บสมุนไพรเพื่อนำไปขายที่ตลาดทุกวันและซื้อข้าวกลับมาบ้าน แต่ก็ได้ไม่มากนักทำให้ทั้งสี่ชีวิตต้องกินอยู่อย่างประหยัดมากที่สุด
ส่วนบิดาจางลู่ซือนั้นป่วยด้วยโรคประหลาดขาทั้งสองข้างไม่มีความรู้สึกเดินไม่ได้มากว่าสองปีแล้ว น้องชายจางซูเซียวอายุเพียงสิบปี ทำหน้าที่ช่วยพี่สาวดูแลพ่อที่ป่วยระหว่างแม่ออกไปหาสมุนไพร
“ซูเอ๋อร์ตื่นแล้วก็ลุกมากินข้าวต้มก่อนนะลูก กินเยอะ ๆ เจ้าจะได้แข็งแรง” นางหลี่วางข้าวต้มที่ตั้งใจทำสุดฝีมือให้ลูกสาว ควันที่ลอยออกมาจากถ้วยบ่งบอกว่ามันพึ่งทำเสร็จใหม่ ๆ
จางซูเม่ยมองข้าวต้มด้วยรอยยิ้มแต่ในใจหดหู่ยิ่งนัก นางดีใจที่ท่านแม่ใส่ใจดูแลเป็นอย่างดี แต่ก็หดหู่เรื่องความเป็นอยู่ของครอบครัวมากเหมือนกัน หากทุกคนยังกินแต่ข้าวต้มที่ใส่จนแทบหาเม็ดข้าวไม่เจอแบบนี้มีหวังขาดสารอาหารตายกันพอดี
เฮ้ออ ทะลุมิติทั้งทีทำไมไม่ให้ตัวช่วยอะไรมาเลยล่ะ นรกชังสวรรค์แกล้งหรือเปล่านะ
“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่ พวกท่านกินแล้วหรือเจ้าคะ ซูเซียวหิวหรือไม่ มากินด้วยกันสิ” จางซูเม่ยเรียกน้องชายมากินพร้อมกัน เพราะสงสารน้องชายที่มองตามถ้วยข้าวต้มตาละห้อย เขาน่าจะหิวแต่ไม่พูดออกมาคงกำลังพยายามอดทนต่อความหิว เพื่อให้พี่สาวที่ป่วยอย่างนางได้กินก่อน
“ข้ายังไม่หิวขอรับ พี่ใหญ่กินเลยจะได้หายไว ๆ” เด็กชายส่ายหน้าปฏิเสธพี่สาวอย่างรวดเร็ว
“เยอะขนาดนี้พี่กินไม่หมดหรอก เจ้ามากินด้วยกันสิ”
“ข้าไม่หิวจริง ๆ ขอรับ ข้าไปดูท่านพ่อก่อนนะท่านแม่” เด็กน้อยพูดเสร็จก็วิ่งออกไปหาท่านพ่อที่อยู่อีกห้องทันที
จางลู่ซือ บิดาของจางซูเม่ยและจางซูเซียวนั้นเดิมเขาไม่ใช่คนหมู่บ้านเหวยซานตั้งแต่แรก แต่เขาเป็นคนตระกูลจางจากเมืองหยวนซี โดยตระกูลจางมีผู้นำคือท่านผู้เฒ่าจางที่เป็นพ่อค้าร้านขายข้าว มีลูกชายสองคนและลูกสาวหนึ่งคน คนโตจางลู่ซือเป็นลูกติดของผู้เฒ่าจาง
ส่วนลูกชายคนรองและลูกสาวคนเล็กเป็นลูกที่เกิดจากภรรยาใหม่ ก่อนจะมาเป็นเถ้าแก่ร้านขายข้าวเขาเป็นเพียงพ่อค้าขายพืชผักในเมืองหยวนซี โดยพาลูกชายไปด้วยตลอดเพราะภรรยาเสียชีวิตไปแล้ว ต่อมาเกิดถูกตาต้องใจกับคุณหนูลูกสาวเถ้าแก่ร้านขายข้าว จึงได้แต่งงานใหม่และได้รับช่วงต่อดูแลกิจการของพ่อตา
ชีวิตของจางลู่ซือสุขสบายมาตลอด แม้พ่อจะแต่งงานใหม่แต่แม่เลี้ยงคนนี้ก็ไม่เคยสร้างความลำบากให้เขาเลยตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่ชอบทำการค้านางก็สนับสนุนให้สมัครทหาร เขาไม่ชอบเรียนหนังสือนางก็ให้ไปเรียนต่อสู้ รวมถึงสนับสนุนให้เขาแต่งงานกับภรรยาที่เป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดา
การที่นางไม่ขัดขวางอะไรทำให้เขาพอใจเป็นอย่างมาก ถึงแม้จะรู้อยู่แล้วก็ตามว่าลึก ๆ แล้วนางไม่อยากให้เขาไปแย่งตำแหน่งในใจสามีและแย่งการสืบทอดอำนาจร้านค้าข้าวจากลูกชายของนาง
จนกระทั่งผู้เฒ่าจางสิ้นใจ แม่เลี้ยงที่เคยใจดีกับครอบครัวของจางลู่ซือก็เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ นางตัดเงินและลดปริมาณอาหารที่ต้องได้รับในแต่ละเดือน แล้วก็ลดลงเรื่อย ๆ จนแทบไม่พอกินทำให้ลูกและเมียที่กำลังท้องต้องอดมื้อกินมื้อ สุดท้ายจางลู่ซือทนไม่ไหวไปทวงเงินทั้งที่เขาส่งเงินเดือนเข้ากองกลางมาตลอด
แต่กลับอ้างว่าครอบครัวเขาใช้จ่ายฟุ่มเฟือยและยังไม่กตัญญูต่อแม่ที่เป็นคนเลี้ยงดู อีกทั้งนางยังใช้อำนาจไปยื่นคำร้องกับเจ้าเมืองว่า ลูกชายคนโตจางลู่ซือบกพร่องในเรื่องจริยธรรมอันดี ทำให้เขาโดนพักงานทันที โดยยื่นข้อเสนอว่าหากอยากได้เงินและตำแหน่งงานคืน เขาจะต้องแยกบ้านและทำหนังสือตัดขาดเท่านั้น ซึ่งจางลู่ซือที่หมดความอดทนแล้วก็ตกลงทันที เพราะเขากับภรรยาต้องลงกันว่าจะกลับไปชีวิตที่บ้านเกิดภรรยา
แม้พวกเขาจะเคยเผชิญความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าในยามนี้ เมื่อยืนประจันหน้ากับหุบเขากินคน ความเย็นยะเยือกก็ไล่ขึ้นสันหลัง จนแต่ละคนอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวต้นไม้กินคนนี้แผ่กิ่งก้านสูงชะลูดจนบดบังแสงแดด ลำต้นบิดเบี้ยวประหนึ่งมีแขนขาหลอมรวมเป็นเนื้อไม้ ผิวเปลือกมีริ้วคล้ายกล้ามเนื้อ กิ่งแขนเพรียวยาวห้อยลงมาอย่างน่าขนลุกเมื่อกระแสลมพัดผ่าน ใบไม้สีน้ำหมึกก็สั่นไหวราวกับฝูงแมลงกำลังกระซิบกระซาบกันเบา ๆ และในความเงียบนั้น กลับมีเสียงหัวเราะแหลมสูงคล้ายเสียงเด็กน้อยดังลอยมาพร้อมกับสายลม“…ฮิฮิ…ฮิฮิ…” เสียงแว่วอยู่ใกล้หูแล้วก็ไกลออกไป เหมือนมีใครวิ่งวนไปมาในเงามืดที่ล้อมรอบผู้ติดตามคนหนึ่งเม้มปากแน่น ฝ่ามือที่กำดาบสั่นเทา แม้จะพยายามสะกดกายและใจ ความเหนื่อยล้าก็ปรากฏชัดในดวงตา ริมฝีปากแตกแห้งจนซึมเลือด พวกเขาเดินทางต่อเนื่องหลายวันแทบไม่ได้พักเกินสองชั่วยาม กล้ามเนื้อขาหนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยหินอย่างไรอย่างนั้นความเงียบในหุบเขากำลังซ่อนภัยร้ายที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า และทุกย่างก้าวคือการก้าวสู่เส้นทางที่ไม่รู้จัก ซึ่งอาจมีความตายรอพวกเขาอยู่ก็เป็นได้ป่าหุบเขากินคนนั้น ระหว่า
แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดลอดเรือนยอดไม้ลงมาเป็นริ้ว ๆ ละเอียดอ่อน ทอประกายสว่างสลับเงาดำบนพื้นดินชื้นเย็น กลิ่นรากไม้เก่าและไอหมอกคลอเคลียอยู่ในลมหายใจ ลมกรรโชกแรงพัดกิ่งไม้เสียดสีกันดังกรอบแกรบราวเสียงกระซิบเตือนภัย เถาวัลย์หนาทึบทอดพันเกะกะเหมือนเงื้อมมือคอยฉุดรั้งผู้บุกรุกบนเนินดินเตี้ย ๆ ร่างในอาภรณ์สีเข้มหลายคนยืนนิ่งเงียบ แผ่นหลังตั้งตรง แววตาหนักแน่นและตึงเครียด เบื้องหน้าพวกเขา คือช่องเขากว้างอันมืดดำ คล้ายถูกย้อมด้วยหมึกจนมองไม่เห็นปลายทางสถานที่แห่งนี้มันเงียบเกินไป ราวกับทั้งผืนป่าได้กลั้นลมหายใจ เพียงแค่มองก็รู้ว่าช่องเขานั้น ไม่ต่างจากปากสัตว์ประหลาดตัวยักษ์ที่กำลังอ้าปากรอกลืนกินทุกชีวิตที่กล้าเหยียบย่างเข้าไป…องค์ชายสิบเอ็ดประสานมือไว้ด้านหลัง แผ่นหลังเหยียดตรงสง่างาม สายตาเยียบเย็นทอดมองร่องเขาที่ทอดลึกสุดสายตา เงาดำมืดชวนให้อะไรบางอย่างในดวงตาเขาวาวระยับ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางเฉียบ รอยยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่น คล้ายคนกำลังคำนวณทุกความเป็นไปได้ และกำหนดชะตากรรมของผู้คนไว้เรียบร้อยแล้วข้างกายคือ องค์ชายรอง เขายืนอยู่อย่างสงบ แต่ร่างกายกลับสั่นเล็กน้อย ความอิดโรยสะท้อนบนสีหน้าซ
“ค่ายกลตีกลับ!” เสียงของซิ่นซือเหวินดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก สีหน้าของนักพรตเงียบขรึมพลันซีดเผือด “มันรู้ตัวว่ากำลังจะถูกทำลาย!”ค่ายกลตรงกลางลานหินเริ่มสั่นระรัว แสงค่ายกลบิดเบี้ยวสั่นพร่า แล้วทันใดนั้น ประกายพลังสีแดงสดก็พวยพุ่งจากด้านข้างหมอกควันหนาทึบผุดขึ้นจากพื้น รีบกระจายตัวราวกับสิ่งมีชีวิตลึกลับที่ซ่อนอยู่ใต้ดินมานานแสนนาน มันลอยตัวอย่างมีจิตสำนึก แล้วแผ่เข้าปกคลุมร่างของจางซูเม่ยอย่างรวดเร็ว“เม่ยเม่ย!” อู๋ห่าวเทียนเบิกตากว้าง เขารีบพุ่งเท้าไปข้างหน้า แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไป เสียงของนางก็ดังขึ้นจากใจกลางม่านหมอกหนาทึบ“อย่าเข้ามา!” น้ำเสียงของนางแม้ถูกรายล้อมด้วยพลังหมอกสีแดง กลับยังคงแน่วแน่ มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยพลังใจเงาหมอกสีแดงแผ่กว้างราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง เส้นพลังที่จางซูเม่ยวาดไว้เริ่มถูกกัดกร่อน บางจุดเลือนลางจางหายไปแทบไม่เหลือ แต่หญิงสาวกลับหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นสูงมือนั้นประสานเป็นท่าผนึก พลังทำลายค่ายกลขั้นสูงที่นางฝึกมาเริ่มก่อตัวขึ้น ประกายแสงสีขาวเงินพวยพุ่งจากปลายนิ้ว“เจ้ามันก็แค่เงาลวงตา…” เสียงของนางดังกังวานราวก
ขบวนรถม้าและทหารคุ้มกันเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางเก่าแก่ที่แผนที่ลับบันทึกไว้ ล้อไม้บดไปกับพื้นหินกรวดเสียงแผ่ว บางครั้งก็สะเทือนเบา ๆ เมื่อผ่านรากไม้หนาที่โผล่ขึ้นมาขวางทางแสงอรุณค่อย ๆ อ่อนตัวลงตามเส้นทางยาวนับชั่วยาม แม้ท้องฟ้าจะโปร่งใสไร้เมฆ แต่ลมกลับพัดกลิ่นหญ้าแห้งปนเปลือกไม้รุนแรงขึ้นราวกับเตือนว่ากำลังใกล้เขตแดนที่ผู้คนไม่อาจย่างกรายสองข้างทางคือต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่าน พุ่มไม้รกทึบบดบังทัศนวิสัย รากไม้ขดพันกันแน่นราวกับจะฉุดรั้งผู้บุกรุกให้จมอยู่ใต้เงาป่า เส้นทางคดเคี้ยวขึ้นเนินและลงทางลาด จนบรรดาทหารที่ควบม้าเริ่มเงียบเสียง สายตาขึงระวังอย่างไม่ไว้ใจแม่ทัพจ้าวที่นั่งอยู่บนหลังม้าถึงกับถอนใจยาว พึมพำเสียงแผ่วขณะมองแนวไม้หนาทึบ โดยเขาจะควบม้าประกบองค์รัชทายาทตลอดเวลา ตั้งแต่ออกเดินทางจนถึงตอนนี้“เหมือนไม่มีใครผ่านมาเส้นนี้หลายร้อยปีจริง ๆ”ภายในรถม้าคันหน้า องค์รัชทายาทนั่งอยู่เงียบ ๆ พลางทอดมองแสงแดดนอกหน้าต่าง ผ้าม่านบางปลิวไหวตามลม สีหน้ายังคงเคร่งขรึมไม่เปลี่ยน ดวงตานิ่งสงบ แต่ลึกในดวงตากลับฉายแววมุ่งมั่นเด็ดขาดพระองค์เอ่ยด้วยเสียงทุ้มหนักแน่น แม้จะไม่ดังนัก แต่ก็ดังพอให้ทุก
บรรยากาศยามเช้าของเมืองหลวงยังคงเงียบสงบ แสงอาทิตย์แรกเพิ่งจะส่องผ่านม่านหมอกจางเหนือแนวกำแพง ทว่าห่างออกไปทางทิศตะวันออก ณ จวนนอกเมืองขององค์รัชทายาท กลับเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวที่ผิดแผกไปจากทุกวันเสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์เดินขวักไขว่ สลับกับเสียงม้าที่สะบัดบังเหียนและเสียงคำสั่งเฉียบขาดดังขึ้นเป็นระยะ รถม้าหลายคันจอดเรียงอย่างมีแบบแผน บรรทุกเสบียงและสัมภาระจำเป็น แต่ละคันล้วนเรียบง่าย ไม่ติดตราประจำตัวหรือสัญลักษณ์ให้ผู้ใดสังเกตได้ทหารที่มารวมตัวครั้งนี้มีเพียงสามสิบคนเท่านั้น ทุกนายเป็นกองกำลังส่วนตัวที่องค์รัชทายาทคัดเลือกเองอย่างรอบคอบ และในจำนวนกว่าครึ่งก็ผ่านสายตาและการทดสอบโดยตรงจากอู๋ห่าวเทียน มือขวาผู้ได้รับความไว้วางใจสูงสุดอู๋ห่าวเทียนยืนอยู่ข้างรถม้าคันใหญ่ที่สุด สายตาคมกวาดมองแถวทหารที่สวมชุดเครื่องแบบสำนักคุ้มภัยเหยียนอวิ๋น เขาเป็นคนเสนอให้ปลอมตัวในนามสำนักคุ้มภัย เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากพวกสายลับที่แฝงตัวในเมืองหลวง ทุกการตัดสินใจในวันนี้จึงผ่านการพิจารณาอย่างถี่ถ้วนทั้งจากองค์รัชทายาทและตัวเขาชายหนุ่มในชุดคุ้มภัยบางคนกำลังตรวจเชือกมัดสัมภาระ บางคนผูกม้าอย่างเงียบข
ณ ห้องนอนของพ่อจางและแม่หลี่คืนนั้นแสงตะเกียงบนหัวเตียงส่องวูบไหวอ่อนโยน เงาร่างสองคนทอดคลอเคลียบนฉากกั้นไม้หอม จางลู่ซือนั่งพิงหมอนสูง กุมมือภรรยาไว้แน่น ดวงตาที่มักสงบนิ่งฉายประกายอ่อนโยนเป็นพิเศษหลังจากข่าวดีในตอนเช้า จิตใจเขาก็โล่งเบาสบาย ประหนึ่งได้ปลดภาระอันหนักที่แบกมานาน เพราะในที่สุดหลี่ซูฮวาก็กลับมายิ้มได้เต็มหน้า และสมหวังเรื่องบุตรดังที่นางเฝ้าฝันเอาไว้ขณะที่ทั้งสองนอนเคียงกันบนเตียง ท่ามกลางความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงลมหายใจ จางลู่ซือก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก“เมื่อวานเจ้าคงยังไม่ทันเห็น จดหมายของเม่ยเอ๋อร์ถูกส่งมาถึงก่อนรุ่งสาง”หลี่ซูฮวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตาสามี แววตาฉายความแปลกใจ “เร็วนัก…ข้านึกว่าต้องรออีกหลายวัน”เขายกยิ้มบาง ๆ ราวกับเอ็นดูภรรยา ก่อนจะเอ่ยถึงวิธีส่งจดหมายของลูกสาว“นางใช้วิธีส่งจดหมายที่แตกต่างจากเดิมน่ะ โดยใช้งานแท่นหยกเคลื่อนย้ายของสำนักเทียนหยาง”หลี่ซูฮวาพึมพำเสียงเบา ด้วยความประหลาดใจ “ช่างน่าทึ่งนัก…ถึงว่าทำไมข่าวสารถึงมาถึงเร็วเพียงนี้”จางลู่ซือพยักหน้าช้า ๆ “ว่ากันว่า หากเขียนจดหมายเสร็จแล้วนำไปวางบนแท่นหยก เพียงจารอักขระส่ง







