บทที่ 8 เล่าความจริง

จังหวะหันหน้ามาเจอกันแบบนี้มัน... เหตุใดถึงได้เหมาะเจาะเช่นนี้!

“ทะ ทำไม.. ถึงมาอยู่ในห้องข้ากันเล่าเจ้าคะ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก นางมั่นใจว่าตนเองลงกลอนประตูแล้ว แต่พอหันไปทางที่น้องชายยืนอยู่ก็ได้คำตอบทันที

หน้าต่างที่เปิดกว้างแถมยังมีรอยเท้าเปื้อนดินประทับไว้เต็มโต๊ะเสียขนาดนั้น ดูเหมือนว่าน้องชายจะปีนเขามาเปิดประตูห้องให้ท่านพ่อท่านแม่

“แม่สิต้องถามเจ้า หายไปไหนมา แล้วเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่!” หลี่ซูฮวาถามลูกสาวออกไปเสียงดัง พลางเบิกตากว้างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นอย่างยิ่ง

จางซูเม่ยสบตากับทุกคน พวกเขาเงียบและใช้สายตาจดจ้องมายังตัวนางราวกับรอคอยคำตอบ จึงได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจำยอม

สุดท้ายแล้วหญิงสาวก็ต้องเล่าที่มาที่ไปเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ทุกคนในครอบครัวได้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบอยู่ครึ่งค่อนคืน

กลางยามจื่อ (23.00-24.59)

จางซูเม่ยที่นั่งอยู่บนเตียงก็สรุปเรื่องราวให้ทุกคนฟังอีกครั้ง แม้นางจะเรียบเรียงคำพูดให้เข้าใจง่ายที่สุดด้วยความกระชับฉับไวแล้วก็ตาม แต่ก็สรุปให้ฟังอีกง่าย ๆ ว่านางมิติในครอบครอง

ครั้นเมื่อเล่าจบ ภายในห้องก็เงียบอยู่ราวชั่วจิบชา ทั้งสามคนนั่งฟังอยู่ตรงข้ามกับจางซูเม่ยมีสีหน้าสับสนมึนงง ไม่มีใครพูดสิ่งใดออกมา จนในที่สุดก็เป็นหลี่ซูฮวาที่เอ่ยปากถามขึ้นมา

“หมายความว่าตอนนี้ลูกกลายเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณอย่างงั้นหรือ?”

“สารภาพกับท่านแม่ตามตรง ข้าก็ไม่รู้ว่าการมีมิติพฤกษาในครอบครองแบบนี้ เรียกว่าเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณได้หรือเปล่า” จางซูเม่ยเอ่ยออกไปด้วยใบหน้างุนงง นางไม่รู้จริง ๆ ว่าแบบไหนถึงจะเรียกว่าเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณ

"อืม.. ลูกบอกว่าสามารถเข้าออกมิติได้ตามใจต้องการใช่ไหม” จางลู่ซือถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“เจ้าค่ะ” จางซูเม่ยพยักหน้าตอบ

“แล้วพี่ใหญ่ก็มีผู้ช่วยและสัตว์ในพันธสัญญาเป็นน้องสาวผีเสื้อพฤกษาด้วยใช่ไหม ชื่อ เตี๋ย.. เอ่อ ข้าจำไม่ได้ขอรับ”

“นางชื่อเตี๋ยฮวา น่ารักมากเลย เซียวเอ๋อร์ต้องชอบแน่”

หญิงสาวตอบน้องชายพลางเอ่ยชมเด็กน้อยของนางให้เขาฟังด้วย นางตั้งใจจะเรียกเตี๋ยฮวาออกมาแนะนำตัวกับทุกคน ไม่แน่ว่าเมื่อทุกคนได้เห็นหน้าของเตี๋ยฮวา อาจจะให้ออกมาอยู่ด้วยกันในบ้านจางก็ได้

“จากที่ลูกเล่ามาทั้งหมด พ่อคิดว่าเจ้าน่าจะเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณสายพฤกษา มันเป็นพลังที่หายากมากในแคว้นของเรา เจ้าต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับจะดีที่สุด เพื่อความปลอดภัยของเจ้า เข้าใจหรือไม่เม่ยเอ๋อร์”

พ่อจางวิเคราะห์จากสิ่งที่ลูกสาวเล่ามา เขาดีใจที่นางได้รับสิ่งล้ำค่าเหล่านี้ แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้จึงให้เก็บเป็นความลับไปก่อน เพราะเขาในตอนนี้ไม่สามารถปกป้องนางได้หากมีภัยร้ายมาเยือน

“แม่เห็นด้วยจ้ะ เรื่องนี้ให้รู้แค่ภายในครอบครัวเราก็พอ” แม่หลี่พยักหน้าเห็นด้วยกับสามี

“ใช่ ๆ ข้าก็จะไม่บอกใครแน่นอน แต่.. พี่ใหญ่ คือข้าอยากเห็นน้องสาวเตี๋ยฮวาได้ไหมขอรับ”

จางซูเซียวเอ่ยขอพี่สาวด้วยท่าทางอ่อนน้อม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เพราะเขาอยากมีน้องสาวมานานแล้ว แต่หมอบอกว่าท่านแม่ร่างกายอ่อนแอไม่สามารถมีลูกได้อีก

จางซูเม่ยได้ยินคำขอของน้องชายก็ไม่ได้ตัดสินใจทันที นางหันไปมองท่านพ่อท่านแม่เพื่อขอความเห็น

“เรียกนางออกมาเถอะ แม่ก็อยากทำความรู้จักกับผู้ช่วยของลูก” แม่หลี่พยักหน้าให้ลูกสาว พลางพูดความต้องการออกไป

“ใช่ พ่อก็อยากเจอนาง ในเมื่อมีวาสนาต่อกันแล้วจะเหินห่างได้อย่างไร” พ่อจางก็เช่นกัน เขาอยากทำความรู้จักกันเอาไว้ และอย่างเห็นด้วยว่าจะหน้าตาน่ารักแค่ไหน ถึงทำให้ลูกสาวเอ่ยชมแล้วชมอีก

“เจ้าค่ะ” จางซูเม่ยพยักหน้าตอบรับความต้องการของทุกคนในครอบครัว นางยินดีอย่างยิ่งที่เตี๋ยฮวาจะได้ออกมานอกมิติ

เตี๋ยฮวา ได้ยินพี่สาวหรือไม่? ได้เวลาออกมาแสดงความน่ารักแล้ว

หญิงสาวจับเถาวัลย์บนข้อมือซ้ายพลางพูดคุยกับเด็กหญิงในใจ เป็นวิธีที่นางเรียนรู้ก่อนจะกลับออกมา ใช้สำหรับติดต่อกันหากไม่ได้เข้ามิติ

ว้าว พี่สาวสุดยอด แค่วันแรกก็ทำให้ข้าออกไปข้างนอกได้แล้ว

ผีเสื้อน้อยเอ่ยชมเจ้านายสาวด้วยน้ำเสียงดีใจ

พี่สาวเก่งใช่ไหมล่ะ แต่เตี๋ยฮวาต้องออกมาในร่างมนุษย์นะ

รับทราบเจ้าค่ะ

จางซูเม่ยขยับตัวเพื่อให้เหลือพื้นที่สำหรับผู้ช่วยตัวน้อยได้ยืนข้างนาง ทุกคนจะได้เห็นความน่ารักแบบเต็มตา ฮ่าฮ่า

วิ้ง ~

เสียงประจำของเตี๋ยฮวาดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวบนเตียง

“สวัสดีท่านพ่อของพี่สาว ท่านแม่ของพี่สาว และน้องชายของพี่สาว ข้าชื่อเตี๋ยฮวาเจ้าค่ะ!” เมื่อปรากฏตัวนางก็เอ่ยคำทักทายออกไปทันที พลางก้มหัวคำนับอย่างอ่อนน้อม ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา

จางซูเม่ยหันหน้าไปหาผู้ช่วยตัวน้อยที่ดูจะร่าเริงสดใสเป็นพิเศษ และกล่าวกับนางด้วยความเอ็นดู

“พี่สาวว่าเตี๋ยฮวา เรียกท่านพ่อ ท่านแม่ และพี่ชายก็ได้นะ เมื่อกี้ฟังดูแปลก ๆ แถมยังยาวด้วย ใช่ไหมเจ้าคะท่านแม่”

“อ้อ.. ใช่แล้ว ต่อไปเตี๋ยฮวาต้องเรียกแม่นะจ๊ะ น่ารักจังเลยลูกเอ้ย” แม่หลี่ตอบลูกสาว จากนั้นก็หันไปคุยกับเด็กหญิงตัวน้อย พูดไปด้วยยิ้มไปด้วยตลอดเวลา เพราะความน่ารักทำให้ต้องเอ่ยปากชมออกมาเสียงดัง

“เรียกพ่อด้วยนะฮวาเอ๋อร์” พ่อจางนั้นเมื่อเห็นหน้าเด็กหญิงก็ยกสถานะลูกสาวคนเล็กให้นางทันที และดูจากท่าทางของภรรยาแล้วน่าจะคิดเช่นเดียวกันแน่นอน เพราะพวกเขาเคยตั้งใจจะมีลูกอีกคน แต่ก็ไม่สำเร็จ เนื่องจากสภาพร่างกายที่อ่อนแอของภรรยา

“ใช่ เรียกข้าว่าพี่ชายนะฮวาเอ๋อร์ ต่อไปนี้ข้าเป็นพี่ชายของเจ้า ฮ่าๆ ” จางซูเซียวนั้นออกอาการมากกว่าทุกคน เนื่องจากตัวเขานั้นอยากมีน้องมาก และเพื่อนชอบมาเล่าถึงการมีน้องให้ฟังตลอด ต่อไปนี้ไม่ต้องอิจฉาเพื่อนอีกแล้ว เพราะเขามีน้องสาวแล้ว แถมนางยังน่ารักมากด้วย ฮ่าฮ่า

จางซูเม่ยมองเจ้าตัวน้อยข้างกายและสมาชิกในครอบครัวสลับกันไปมาด้วยความแปลกใจ ไม่น่าเชื่อว่าจะเข้ากันได้เร็วขนาดนี้

หากเป็นคนอื่นคงจะตกใจจนเป็นลมเป็นแล้งไปตั้งแต่เห็นลูกสาวโผล่มากลางอากาศแล้ว แต่ทว่าครอบครัวจางนั้นต่างออกไป นอกจากจะรับได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ยังยอมช่วยลูกสาวทุกอย่างอีกด้วย พวกเขาไม่แสดงออกถึงความกลัวใด ๆ มีแต่ความเป็นห่วงและความหวังดีเท่านั้น

เมื่อเห็นทุกคนเข้ากันได้ดี จางซูเม่ยก็เอ่ยความต้องการของนางออกมาทันที

“ข้าอยากให้เตี๋ยฮวาออกมาอยู่ข้างนอกกับพวกเราในฐานะน้องสาวคนเล็ก ทุกคนคิดเห็นเช่นไรเจ้าคะ”

แม้เด็กหญิงจะเป็นผีเสื้อพฤกษาและมีหน้าที่เป็นผู้ช่วยของนาง แต่ก็ยังเด็กมากหากจะปล่อยคนเดียวในมิติ เมื่อเตี๋ยฮวาสามารถอยู่ในร่างมนุษย์ได้ตามใจต้องการ งั้นก็ออกมาอยู่ด้านนอกกับนางดีกว่า

เตี๋ยฮวาเมื่อได้ยินเจ้านายสาวพูดถึงตนเองก็ดีใจ เอียงหน้ามองบ้านจางและส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ทุกคน ราวกับว่ากำลังล่อลวงพวกเขาให้ตกหลุมความน่ารักที่ตั้งใจขุดไว้ด้วยรอยยิ้มของนาง

จางซูเม่ยเห็นท่าทางผู้ช่วยของตนก็อดขำในใจไม่ได้ เจ้าตัวน้อยรู้จักใช้ความน่ารักให้เป็นประโยชน์เสียจริง แบบนี้พ่อแม่และน้องชายของนางจะรอดจากหลุมความน่ารักนี้ได้ไหมล่ะเนี่ย นอกจากจะได้เป็นลูกสาวคนเล็กแล้ว และน่าจะกลายเป็นลูกรักแทนนางด้วย ฮ่าฮ่า

“ไม่เห็นต้องคิดเลย ฮวาเอ๋อร์เป็นน้องสาวของข้าก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ” จางซูเซียวผู้ยกตนเองเป็นพี่ชายของเตี๋ยฮวาเอ่ยแสดงความคิดเห็นออกมา

“พ่อเองก็ไม่ติดอะไร บ้านจางมีสามาชิกเพิ่มก็ดีจะได้ไม่เงียบเหงา แล้วยิ่งเป็นเด็กแก้มกลมแบบฮวาเอ๋อร์นี่ยิ่งดีไปใหญ่เลยย” พ่อจางตอบกลับลูกสาวคนโตก่อนจะหันไปหยอกเย้ากับเตี๋ยฮวาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ถึงเม่ยเอ๋อร์ไม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา แม่ก็ไม่ยอมให้เด็กตัวเล็ก ๆ แบบนี้ไปอยู่คนเดียวหรอกนะ ฮวาเอ๋อร์มาเป็นลูกแม่นะจ๊ะ” แม่หลี่ดีใจมากที่ทุกคนเห็นพ้องต้องกันแบบนี้

การได้เตี๋ยฮวามาเป็นลูกสาวอีกคนเหมือนเติมเต็มความฝันของนาง เพราะอยากมีครอบครัวใหญ่ อยากมีลูกหลายคนรายล้อมรอบตัว หลังจากย้ายมาที่หมู่บ้านเหว่ยซานและให้กำเนิดลูกชาย ตัวนางกับสามีก็ตั้งใจมีลูกมาตลอด ทว่าร่างกายของนางหลังคลอดก็อ่อนแอลงเรื่อย ๆ เมื่อมีลูกก็แท้งจนหมอห้ามมีลูกอีก โดยให้เหตุผลว่าร่างกายนี้ไม่สามารถมีลูกได้แล้ว

นั่นไง พวกเขากอดคอกันกระโดดลงหลุมความน่ารักจริงด้วย

จางซูเม่ยยิ้มให้กับอาการของทุกคนในครอบครัว นางคิดไว้ไม่มีผิดว่าหากพวกเขาเห็นหน้าของเตี๋ยฮวา ต้องอดทนไม่ไหวกับความน่ารักนี้

“งั้นเตี๋ยฮวาขอเชื่อมพันธสัญญาครอบครัวได้หรือไม่เจ้าคะ” เตี๋ยฮวาดีใจมากที่บ้านจางต้อนรับนางเป็นอย่างดี แถมยังยอมรับให้เป็นสมาชิกในครอบครัว โดยไม่รังเกียจที่นางเป็นเพียงสัตว์วิญญาณในพันธสัญญามีหน้าที่เป็นผู้ช่วยของจางซูเม่ย

พันธสัญญาครอบครัวสำหรับเผ่าผีเสื้อพฤกษานั้น แค่ทำให้มีความสามารถเพิ่มขึ้นมาหนึ่งอย่าง คือ การอ่านใจมนุษย์ แต่สำหรับมนุษย์นั้นพวกเขาจะได้รับพลังวิญญาณและพลังพฤกษาจากตัวนางไป อีกทั้งยังอยู่ในระดับเดียวกันอีกด้วย เมื่อเห็นว่ามีประโยชน์กับมนุษย์มากจึงได้เสนอขึ้นมา พลางอธิบายถึงข้อดีของพันธสัญญาให้พวกเขาเข้าใจไปด้วย

“พวกเรายินดีทำพันธสัญญากับฮวาเอ๋อร์จ๊ะ” แม่หลี่ตอบแทนทุกคน