แชร์

บทที่ 9 พลังที่ถูกผนึกไว้

ผู้เขียน: BABYPIGGIE
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-06 10:28:50

การทำพันธสัญญาครอบครัวกับเตี๋ยฮวาไม่ได้มีขั้นตอนที่ซับซ้อนแต่อย่างใด เพียงแค่หยดเลือดคนละหนึ่งหยดลงมือของเด็กน้อย แล้วก็ทำการเอาเลือดเหล่านั้นแต้มไปที่หน้าผากตนเอง ทันใดนั้นก็เกิดแสงสีเขียวเชื่อมโยงระหว่างเตี๋ยฮวาและครอบครัวจาง ผ่านไปเพียงชั่วครู่แสงเหล่านั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว แสดงว่าการทำพันธสัญญาครอบครัวได้เสร็จสิ้นแล้ว

เมื่อกลายเป็นครอบครัวกับผีเสื้อพฤกษาสิ่งที่พวกเขาจะได้รับ คือ สำหรับผู้ใช้พลังวิญญาณอยู่แล้วจะได้รับพลังสายพฤกษาเพิ่มมาอีก หรือหากเป็นคนธรรมดาก็จะถูกปลุกพลังในตัวขึ้นมา ทำให้กลายเป็นผู้ใช้พลังสายพฤกษาทันที แต่การปลุกพลังของคนธรรมดานี้ใช้เวลากว่าสองชั่วยาม และพวกเขาจะอยู่ในภาวะการหลับใหล เพื่อชำระภายในร่างกายให้พร้อมสำหรับการรับพลังวิญญาณ

ดังนั้นครอบครัวจางทั้งสี่คนที่เป็นคนธรรมดา จึงหลับใหลไปทันทีหลังเชื่อมพันธสัญญาครอบครัวกับเตี๋ยฮวา แม้จางซูเม่ยจะทำพันธะกับผีเสื้อพฤกษาแล้วแต่ก็เป็นเพียงพันธะที่ผูกกันด้วยมิติเท่านั้น เปรียบเสมือนเจ้านายกับลูกน้องที่ไม่สามารถทรยศหักหลังกันได้

ถึงจะโชคดีได้ครอบครองมิติพฤกษา จางซูเม่ยก็ยังเป็นเพียงคนธรรมดาไม่ใช่ผู้ใช้พลังวิญญาณแต่อย่างใด ทว่าตามความเข้าใจของผู้คนในดินแดนนี้จะถือว่าเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณสายมิติ

ฉะนั้นแล้วเพื่อให้การปลุกพลังเป็นไปได้ด้วยดี และทำให้ร่างกายของทุกคนซึ่งกำลังเปลี่ยนแปลงภายในอย่างรวดเร็วมีความสมดุล ไม่เกิดธาตุไฟเข้าแทรกระหว่างทางจนกว่าจะปลุกพลังเสร็จ เตี๋ยฮวาจึงพาครอบครัวจางเข้าไปในมิติ จากนั้นสร้างอ่างไม้จากต้นกุหลาบพันปีขึ้นมาสี่อันให้แต่ละคนนั่งแช่ โดยน้ำในอ่างนั้นถูกผสมจากน้ำทั้งสามบ่อ

เมื่อน้ำวิเศษซึ่งมีคุณสมบัติแตกต่างกันรวมเข้ากับอ่างไม้ที่อัดแน่นไปด้วยพลังพฤกษาของเตี๋ยฮวาแล้ว สรรพคุณจึงมีมากกว่าการปรับสมดุลร่างกายธรรมดา แต่จะเป็นเหมือนการชำระล้างไขกระดูกดั้งเดิมและสร้างทดแทนขึ้นมาใหม่ จากที่มีเคยมีอาการเจ็บป่วยก็พลันหายสิ้น ซ้ำยังทำให้สติปัญญาฉลาดเฉลียว มีความจำเป็นเลิศอีกด้วย

ทำให้จางลื่อซือและหลี่ซูฮวากลับมามีรูปร่างหน้าตาเหมือนคนอายุแค่ยี่สิบปลาย ๆ เท่านั้น ซึ่งแตกต่างจากก่อนหน้านี้เป็นอย่างมาก เพราะการทำงานอย่างหนักและอาการเจ็บป่วย จึงทำให้สองสามีภรรยาดูแก่กว่าคนวัยเดียวกันมาก ถึงแม้จะอายุเพียงสามสิบห้าปีและสามสิบสองปีเท่านั้น หากคนในหมู่บ้านมาเห็นพวกเขาตอนนี้ต้องไม่มีใครจำพวกเขาได้แน่

จางซูเม่ยผู้เป็นลูกสาวก็เปลี่ยนไปมากเช่นกัน หญิงสาวมีผิวขาวใสอิ่มน้ำแลดูเนียนนุ่มราวกับเด็กแรกเกิด เส้นผมสีดำขลับตรงยาวถึงสะโพก ใบหน้าเรียวเล็ก ขนตางอนงาม คิ้วโก่งได้รูป ดวงตากลมโต ริมฝีปากแก้มแดงระเรื่อดั่งคนสุขภาพดี ปากนิดจมูกหน่อย นับว่าเป็นสาวงามที่หาคนเทียบได้ยากในเมืองนี้

ส่วนจางซูเซียวก็เปลี่ยนจากผอมแห้งกลายเป็นเด็กสุขภาพดี มีเนื้อมีหนังมากขึ้นกว่าเดิม และมีความสูงเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หน้าตาผิวพรรณก็ไม่ต่างผู้เป็นพี่เลยแม้แต่น้อย เรียกได้ว่าเขาเป็นเด็กชายที่มีหน้าตาสวย

เมื่อเทียบดูแล้วรูปร่างหน้าตาของลูกสาวลูกชายจากบ้านจางนั้น เหมือนคุณหนูคุณชายในเมืองหลวงเสียมากกว่าลูกชาวบ้านธรรมดาเสียอีก

เตี๋ยฮวาทำหน้าที่เฝ้าทั้งสี่คนขณะปลุกพลังวิญญาณ คอยเปลี่ยนน้ำในอ่างให้บ่อย ๆ เพราะมันเต็มไปด้วยสิ่งสกปรกที่ถูกขับออกมาระหว่างชำระล้างไขกระดูก เปลี่ยนอยู่ห้าครั้งถึงได้หยุดเพราะไม่มีสิ่งใดออกมาปนเปื้อนน้ำอีก หมายความว่าสิ่งสกปรกในร่างกายถูกขับออกมาหมดแล้ว

....

เวลาผ่านไปจนครบสองชั่วยามกระบวนการปลุกพลังเสร็จสิ้นแล้ว คนแรกที่ลืมตาขึ้นมา คือ จางซูเม่ย จางซูเซียว และหลี่ซูฮวา ตามลำดับ

ปกติแล้วเมื่อถึงเวลาทุกคนก็ต้องฟื้นขึ้นมาทันที ไม่เคยมีใครใช้เวลามากกว่าสองชั่วยามเลย แต่หัวหน้าครอบครัวอย่างจางลู่ซือกลับเป็นคนนั้น คนอื่น ๆ ฟื้นมาได้ครึ่งชั่วยามแล้วแต่เขาก็ยังนั่งนิ่งไม่ได้สติ จึงทำให้ภรรยาและลูกทั้งสองเกิดความรู้สึกกังวลมาก

เตี๋ยฮวาจึงต้องทำการตรวจสอบร่างกายเขาอย่างละเอียดเพื่อหาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้างฮวาเอ๋อร์” จางซูเม่ยถามด้วยความร้อนใจ

“เด็กดี พ่อเจ้าไม่เป็นอันตรายใช่หรือไม่” แม่หลี่เอ่ยกับลูกสาวคนใหม่ด้วยน้ำเสียงกังวล

“น้องสาวต้องช่วยท่านพ่อด้วยนะ ฮึก..” จางซูเซียวเอ่ยขอร้องน้องสาวคนเล็กปนเสียงสะอื้น เขาพยายามอดกลั้นไม่ร้องไห้ต่อหน้าทุกคน

“ทุกคนใจเย็น ๆ นะเจ้าคะ ข้าสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่พยายามแสดงตัวตนออกมาแต่มันถูกผนึกเอาไว้ ทำให้ร่างกายท่านพ่อปั่นป่วนเล็กน้อย น่าจะเป็นสาเหตุให้ใช้เวลาปรับสมดุลนานกว่าคนทั่วไป” เตี๋ยฮวาอธิบายให้ทุกคนฟังว่าอะไรเป็นสาเหตุของสิ่งที่เกิดขึ้นกับจางลู่ซือ เพื่อให้พวกเขาใจเย็นลงและคลายความกังวล

“พลังที่ถูกผนึกอย่างนั้นหรือ? เป็นไปได้อย่างไรกัน เท่าที่แม่รู้มาพ่อเป็นคนไม่มีพลังวิญญาณตั้งแต่กำเนิดเหมือนกับท่านปู่ของพวกเจ้า” แม่หลี่เอ่ยในสิ่งที่รับรู้ออกไป สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง นางมั่นใจว่าแม้แต่ตัวสามีเองก็คงไม่อยากจะเชื่อแน่นอน

“หากท่านปู่เป็นคนธรรมดาตามที่ท่านแม่บอก งั้นก็แสดงว่าท่านพ่อต้องได้รับพลังมาจากท่านย่าแน่ ๆ ว่าแต่น้ำวิเศษไม่สามารถปลดผนึกได้หรือฮวาเอ๋อร์?” จางซูเม่ยถามออกไปด้วยความสงสัย ผนึกพลังที่อยู่ภายในร่างกายท่านพ่อก็น่าจะนับว่าเป็นอาการเจ็บป่วยไม่ใช่เหรอ

“น้ำวิเศษทั้งสามมีคุณสมบัติแตกต่างกัน แต่เมื่อรวมกันแล้วจะช่วยรักษาแค่อาการที่เกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติหรืออาการบาดเจ็บทั่วไปเท่านั้น ข้อยกเว้นของมันคือ ผนึกที่เกิดจากฝีมือมนุษย์และการใช้อักขระเจ้าค่ะ

ส่วนกรณีของท่านพ่อข้ามั่นใจว่าเกิดจากคนสายเลือดเดียวกัน และไม่แน่ว่าจะเป็นฝีมือของมารดาผู้ให้กำเนิด เพราะผนึกนี้ไม่ทำให้เจ็บปวดแค่กดพลังเอาไว้เท่านั้น เมื่อเวลาผ่านไปพลังที่ถูกกดเอาไว้มีอานุภาพมากขึ้นแต่ไม่สามารถปลดปล่อยออกมาได้ จึงส่งผลให้ร่างกายบางส่วนใช้งานไม่ได้ ซึ่งทำให้อยู่ ๆ ท่านพ่อก็เดินไม่ได้แบบไม่ทราบสาเหตุ

ตอนนี้ท่านพ่อได้รับพลังพฤกษาเข้าไปเป็นตัวกระตุ้น อาจจะทำให้ขาเริ่มมีความรู้สึกขึ้นมาบ้าง แต่ถ้าอยากกลับมาเดินได้อีกครั้งคงต้องให้ท่านย่าเป็นคนแก้แล้วเจ้าค่ะ”

เตี๋ยฮวาอธิบายในสิ่งที่นางรับรู้ให้กับทั้งสามคนฟัง นางพูดออกมาทั้งหมดในคราวเดียว เพื่อให้พวกเขาตัดสินใจเอาเองว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรในอนาคต

“แต่ท่านย่าตายไปแล้วไม่ใช่เหรอขอรับ”

จางซูเซียวเอ่ยออกมาหลังจากฟังเตี๋ยฮวาอธิบายยาวเหยียด เขาอยากให้ท่านพ่อกลับมาเดินได้อีกครั้ง แต่ทว่าต้องพึ่งพาท่านย่าคนเดียวเท่านั้น จากที่มีความหวังในรักษาท่านพ่อให้หายดีกลายเป็นต้องทำใจแทนเสียนี่ เพราะท่านย่าของเขานั่นตายไปตั้งแต่ท่านพ่อยังเด็กแล้ว แบบนี้จะทำอย่างไรล่ะเนี่ย ป่านนี้นางไม่ไปเกิดใหม่แล้วเหรอ เฮ้อ

“พ่อคิดว่านางอาจจะยังไม่ตายก็ได้” จางลู่ซือพูดแทรกขึ้นมาขณะที่ทุกคนกำลังสนทนากันอย่างเคร่งเครียด เขาได้ยินพวกนางคุยกันตลอดแต่ไม่สามารถฝืนลืมตาขึ้นมาได้ ทำได้รอเวลาเท่านั้น

“โอ๊ะ! ท่านพ่อฟื้นแล้ว” จางซูเซียวอุทายเสียงเบาและหันไปทิศทางของเสียงและรีบวิ่งไปหาบิดาทันที

“ดีจริง ในที่สุดท่านพ่อก็ฟื้นแล้ว” จางซูเม่ยเอ่ยออกมาด้วยความยินดี นางเป็นเดียวที่ไม่ตื่นตระหนก เนื่องจากเตี๋ยฮวาย้ำแล้วว่าท่านพ่อไม่เป็นอันตรายแค่ใช้เวลานานกว่าคนอื่นเพียงเท่านั้น

“ท่านพี่ฟื้นแล้ว! รู้สึกอย่างไรบ้างเจ้าคะ” หลี่ซูฮวาพุ่งตัวไปหาสามีทันที เตรียมจะยกเขาออกจากอ่างน้ำขึ้นมานั่งบนรถเข็น เพราะกลัวเขาหนาวจากการแช่น้ำนาน แต่กลับโดนเตี๋ยฮวาเอ่ยขัดจังหวะก่อน

“ท่านแม่เดี๋ยวข้าจัดการเองเจ้าค่ะ”

เตี๋ยฮวาใช้พลังยกตัวพ่อจางขึ้นจากอ่างมานั่งบนรถเข็น และใช้พลังทำให้เสื้อผ้าของเขาแห้งทันที และเอ่ยปากชวนครอบครัวจางพักผ่อนในมิติเพื่อเรียนรู้การใช้พลังพฤกษาเสียก่อนค่อยออกไปโลกภายนอก ซึ่งจางซูเม่ยเห็นด้วยกับความคิดนี้ บอกทุกคนให้พักเรื่องท่านย่าและพลังที่ถูกผนึกของท่านพ่อไว้ก่อน เพราะนางคิดว่าไม่จำเป็นต้องรีบร้อน จึงตกลงกันว่าจะคุยเรื่องนี้อีกครั้งหลังจากที่นางกลับมาจากการสำรวจมิติทับซ้อน

ดังนั้นในระหว่างที่ทุกคนพักผ่อนหย่อนใจอยู่ในบ้านของเตี๋ยฮวา ซึ่งมีสวนกุหลาบขนาดใหญ่ ประกอบด้วย กุหลาบหลากหลายสายพันธุ์ และดอกไม้ชนิดอื่น ๆ อีกมากมาย ทั้งยังมีศาลากลางน้ำอีกด้วย ภายในนั้นเตี๋ยฮวาได้เตรียมชาและขนมกุ้ยฮวาไว้สำหรับทุกคน ซึ่งถูกใจผู้เป็นแม่อย่างหลี่ซูฮวามาก

จางซูเม่ยก็เข้ามาอยู่ในบ้านหลังเก่าที่ใช้เก็บตำราแล้ว นางเดินไปยกโคมไฟที่ทำจากแก้วขึ้นมาถือไว้ เดี๋ยวยกเดี๋ยววางอยู่สักพักก็ไม่เห็นมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง ถึงขั้นเอาเลือดหยดลงไปก็ไม่มีผล ตัวนางก็ยังไม่ไปโผล่ในมิติอื่นอย่างที่คิดเอาไว้เสียที

เฮ้อ ไหนล่ะมิติทับซ้อน? เตี๋ยฮวาบอกว่าแค่ยกโคมไฟไม่ใช่หรอ ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย นี่มันหลอกลวงกันชัด ๆ!

จางซูเม่ยนั่งเงียบด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือ ภายในใจพร่ำบ่นว่าสวรรค์หลอกลวงนางแล้ว จึงตัดสินใจกลับไปหาครอบครัวดีกว่า แต่เมื่อเดินออกจากบ้านมาก็ได้รู้ว่าสิ่งที่เตี๋ยฮวาเรียกมิติทับซ้อนนั้นหมายถึงสิ่งใดกันแน่ และน่าจะโผล่มาตั้งแต่นางยกโคมไฟออกจากตำแหน่งเดิมแล้วด้วยซ้ำ

สิ่งนั้นคือ บ้านส่วนที่เหลือนั่นเอง จากปกติมีแค่ห้องเก็บตำราเพียงห้องเดียว กลายเป็นจวนขนาดใหญ่ ประกอบไปด้วย เรือนประธาน เรือนตะวันออก เรือนตะวันตก เรือนด้านหลัง ห้องเก็บตำรา เรือนคนรับใช้ โรงครัว สวนขนาดใหญ่ และอีกหลายเรือนที่จางซูเม่ยไม่ทราบว่าใช้ทำสิ่งใด คงต้องใช้เวลาสำรวจสักพักถึงจะครบทุกพื้นที่ นางตั้งใจว่าจะสำรวจพร้อมกับครอบครัว เพราะในอนาคตทุกคนต้องอาศัยอยู่ที่นี่สลับกับอยู่โลกภายนอก จึงอยากให้มีความคุ้นเคยกับสถานที่นี้เสียก่อน

โดยสภาพจวนนั้นใหม่เอี่ยมราวกับพึ่งสร้างเสร็จไม่นาน และสามารถยกทั้งจวนออกไปตั้งข้างนอกได้ด้วย เมื่อระดับมิติเพิ่มขึ้นอีกสองขั้น ซึ่งเตี๋ยฮวายังไม่ได้บอกจางซูเม่ยเรื่องนี้

“ใครจะคิดว่ามิติทับซ้อนคือจวนใหญ่ขนาดนี้ คิดว่าต้องไปโผล่มิติอื่นเสียอีก ข้าน้อยขอโทษที่กล่าวหาว่าหลอกลวงเจ้าค่ะ”

จางซูเม่ยทำการก้มหัวค้างไว้ชั่วจิบชา เพื่อเป็นการแสดงออกว่านางขอโทษจากใจจริง เมื่อทบทวนดูแลปรากฏว่าการที่นางกล่าวหาไปแบบนั้นเป็นสิ่งไม่ควรจริง ๆ เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้รับมานั้น นางก็ไม่ได้ให้อะไรตอบแทนเลยแม้แต่น้อย

ระหว่างที่หญิงสาวกำลังก้มหัวขอโทษนั้น ครอบครัวจางและเตี๋ยฮวาก็เดินมาถึงจุดที่นางยืนอยู่พอดี เพราะเป็นสัตว์ในพันธสัญญาทำให้รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของมิติ จึงชวนทุกคนเดินมาหาจางซูเม่ย

“พี่ใหญ่ทำสิ่งใดอยู่หรือขอรับ” จางซูเซียวส่องดูหน้าพี่สาวพลางถามออกไปด้วยความสงสัย

“เฮ้ย!! เซียวเอ๋อร์มาตอนไหน พี่ตกใจนะ!”

นางหลับตาเพียงครู่เดียว แต่พอลืมตากลับเจอน้องชายยื่นหน้ามาใกล้ ๆ จึงตกใจโพล่งคำอุทานออกมาเสียงดัง

“เล่นอะไรไม่เข้าท่าเจ้าลูกคนนี้ พี่สาวเจ้าตกใจหมดแล้ว” พ่อจางหันไปบ่นลูกชายทันที เมื่อเขาทำลูกสาวสุดที่รักตกใจ

“โถ่ ท่านพ่อ ข้าไม่รู้ว่านางจะตกใจนี่นา” จางซูเซียวตอบโต้กับผู้เป็นพ่อไปมา ด้วยสีหน้าที่เหนื่อยใจกับการรักลูกสาวมากของท่าน แม้เขาจะเจอแบบนี้มานานแต่ก็ยังไม่ชินสักที

“ทะเลาะกันได้ทุกวี่ทุกวันจริง ๆ เม่ยเอ๋อร์อย่าไปสนใจเลย แม่ว่าพวกเราไปสำรวจจวนใหม่กันดีกว่านะ” แม่หลี่พูดกับลูกสาวอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา นอกจากสมาชิกครอบครัวจางจะกลายเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณแล้ว ลูกสาวคนโตยังได้ครอบครองมิติที่สวยงามพร้อมกับจวนหลังใหญ่อีกด้วย ถึงก่อนหน้านี้จะเคยอาศัยอยู่จวนในเมืองตอนที่ยังไม่แยกบ้าน แต่ก็ขนาดไม่ใหญ่เท่าจวนนี้ ส่วนเรื่องความสุขสบายไม่ต้องพูดถึงครอบครัวของนางไม่เคยได้สัมผัส เนื่องจากต้องทำงานในจวนไม่ต่างจากบ่าวไพร่เลยล่ะ

แม้จะไม่ใช่คนชอบความหรูหรา แต่แม่หลี่ก็ชอบใจมากกับความหรูหราใหญ่โตของจวนลูกสาว เพราะคิดว่าสวรรค์โปรดปรานลูกสาวของนางมากแน่ ๆ ถึงได้ประธานสิ่งต่าง ๆ มาให้มากมายขนาดนี้

“เจ้าค่ะ ข้าว่าจะไปชวนพวกท่านพอดี” จางซูเม่ยตอบรับคำชวน

“ให้เตี๋ยฮวานำทางนะ! ข้ามีอะไรจะให้พวกท่านดูเจ้าค่ะ!”

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย   บทที่ 73 หุบเขากินคน

    แม้พวกเขาจะเคยเผชิญความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าในยามนี้ เมื่อยืนประจันหน้ากับหุบเขากินคน ความเย็นยะเยือกก็ไล่ขึ้นสันหลัง จนแต่ละคนอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวต้นไม้กินคนนี้แผ่กิ่งก้านสูงชะลูดจนบดบังแสงแดด ลำต้นบิดเบี้ยวประหนึ่งมีแขนขาหลอมรวมเป็นเนื้อไม้ ผิวเปลือกมีริ้วคล้ายกล้ามเนื้อ กิ่งแขนเพรียวยาวห้อยลงมาอย่างน่าขนลุกเมื่อกระแสลมพัดผ่าน ใบไม้สีน้ำหมึกก็สั่นไหวราวกับฝูงแมลงกำลังกระซิบกระซาบกันเบา ๆ และในความเงียบนั้น กลับมีเสียงหัวเราะแหลมสูงคล้ายเสียงเด็กน้อยดังลอยมาพร้อมกับสายลม“…ฮิฮิ…ฮิฮิ…” เสียงแว่วอยู่ใกล้หูแล้วก็ไกลออกไป เหมือนมีใครวิ่งวนไปมาในเงามืดที่ล้อมรอบผู้ติดตามคนหนึ่งเม้มปากแน่น ฝ่ามือที่กำดาบสั่นเทา แม้จะพยายามสะกดกายและใจ ความเหนื่อยล้าก็ปรากฏชัดในดวงตา ริมฝีปากแตกแห้งจนซึมเลือด พวกเขาเดินทางต่อเนื่องหลายวันแทบไม่ได้พักเกินสองชั่วยาม กล้ามเนื้อขาหนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยหินอย่างไรอย่างนั้นความเงียบในหุบเขากำลังซ่อนภัยร้ายที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า และทุกย่างก้าวคือการก้าวสู่เส้นทางที่ไม่รู้จัก ซึ่งอาจมีความตายรอพวกเขาอยู่ก็เป็นได้ป่าหุบเขากินคนนั้น ระหว่า

  • เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย   บทที่ 72 สถานการณ์ของสององค์ชาย

    แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดลอดเรือนยอดไม้ลงมาเป็นริ้ว ๆ ละเอียดอ่อน ทอประกายสว่างสลับเงาดำบนพื้นดินชื้นเย็น กลิ่นรากไม้เก่าและไอหมอกคลอเคลียอยู่ในลมหายใจ ลมกรรโชกแรงพัดกิ่งไม้เสียดสีกันดังกรอบแกรบราวเสียงกระซิบเตือนภัย เถาวัลย์หนาทึบทอดพันเกะกะเหมือนเงื้อมมือคอยฉุดรั้งผู้บุกรุกบนเนินดินเตี้ย ๆ ร่างในอาภรณ์สีเข้มหลายคนยืนนิ่งเงียบ แผ่นหลังตั้งตรง แววตาหนักแน่นและตึงเครียด เบื้องหน้าพวกเขา คือช่องเขากว้างอันมืดดำ คล้ายถูกย้อมด้วยหมึกจนมองไม่เห็นปลายทางสถานที่แห่งนี้มันเงียบเกินไป ราวกับทั้งผืนป่าได้กลั้นลมหายใจ เพียงแค่มองก็รู้ว่าช่องเขานั้น ไม่ต่างจากปากสัตว์ประหลาดตัวยักษ์ที่กำลังอ้าปากรอกลืนกินทุกชีวิตที่กล้าเหยียบย่างเข้าไป…องค์ชายสิบเอ็ดประสานมือไว้ด้านหลัง แผ่นหลังเหยียดตรงสง่างาม สายตาเยียบเย็นทอดมองร่องเขาที่ทอดลึกสุดสายตา เงาดำมืดชวนให้อะไรบางอย่างในดวงตาเขาวาวระยับ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางเฉียบ รอยยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่น คล้ายคนกำลังคำนวณทุกความเป็นไปได้ และกำหนดชะตากรรมของผู้คนไว้เรียบร้อยแล้วข้างกายคือ องค์ชายรอง เขายืนอยู่อย่างสงบ แต่ร่างกายกลับสั่นเล็กน้อย ความอิดโรยสะท้อนบนสีหน้าซ

  • เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย   บทที่ 71 แผนที่ลับในค่ายกล

    “ค่ายกลตีกลับ!” เสียงของซิ่นซือเหวินดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก สีหน้าของนักพรตเงียบขรึมพลันซีดเผือด “มันรู้ตัวว่ากำลังจะถูกทำลาย!”ค่ายกลตรงกลางลานหินเริ่มสั่นระรัว แสงค่ายกลบิดเบี้ยวสั่นพร่า แล้วทันใดนั้น ประกายพลังสีแดงสดก็พวยพุ่งจากด้านข้างหมอกควันหนาทึบผุดขึ้นจากพื้น รีบกระจายตัวราวกับสิ่งมีชีวิตลึกลับที่ซ่อนอยู่ใต้ดินมานานแสนนาน มันลอยตัวอย่างมีจิตสำนึก แล้วแผ่เข้าปกคลุมร่างของจางซูเม่ยอย่างรวดเร็ว“เม่ยเม่ย!” อู๋ห่าวเทียนเบิกตากว้าง เขารีบพุ่งเท้าไปข้างหน้า แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไป เสียงของนางก็ดังขึ้นจากใจกลางม่านหมอกหนาทึบ“อย่าเข้ามา!” น้ำเสียงของนางแม้ถูกรายล้อมด้วยพลังหมอกสีแดง กลับยังคงแน่วแน่ มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยพลังใจเงาหมอกสีแดงแผ่กว้างราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง เส้นพลังที่จางซูเม่ยวาดไว้เริ่มถูกกัดกร่อน บางจุดเลือนลางจางหายไปแทบไม่เหลือ แต่หญิงสาวกลับหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นสูงมือนั้นประสานเป็นท่าผนึก พลังทำลายค่ายกลขั้นสูงที่นางฝึกมาเริ่มก่อตัวขึ้น ประกายแสงสีขาวเงินพวยพุ่งจากปลายนิ้ว“เจ้ามันก็แค่เงาลวงตา…” เสียงของนางดังกังวานราวก

  • เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย   บทที่ 70 ป่าต้องห้าม

    ขบวนรถม้าและทหารคุ้มกันเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางเก่าแก่ที่แผนที่ลับบันทึกไว้ ล้อไม้บดไปกับพื้นหินกรวดเสียงแผ่ว บางครั้งก็สะเทือนเบา ๆ เมื่อผ่านรากไม้หนาที่โผล่ขึ้นมาขวางทางแสงอรุณค่อย ๆ อ่อนตัวลงตามเส้นทางยาวนับชั่วยาม แม้ท้องฟ้าจะโปร่งใสไร้เมฆ แต่ลมกลับพัดกลิ่นหญ้าแห้งปนเปลือกไม้รุนแรงขึ้นราวกับเตือนว่ากำลังใกล้เขตแดนที่ผู้คนไม่อาจย่างกรายสองข้างทางคือต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่าน พุ่มไม้รกทึบบดบังทัศนวิสัย รากไม้ขดพันกันแน่นราวกับจะฉุดรั้งผู้บุกรุกให้จมอยู่ใต้เงาป่า เส้นทางคดเคี้ยวขึ้นเนินและลงทางลาด จนบรรดาทหารที่ควบม้าเริ่มเงียบเสียง สายตาขึงระวังอย่างไม่ไว้ใจแม่ทัพจ้าวที่นั่งอยู่บนหลังม้าถึงกับถอนใจยาว พึมพำเสียงแผ่วขณะมองแนวไม้หนาทึบ โดยเขาจะควบม้าประกบองค์รัชทายาทตลอดเวลา ตั้งแต่ออกเดินทางจนถึงตอนนี้“เหมือนไม่มีใครผ่านมาเส้นนี้หลายร้อยปีจริง ๆ”ภายในรถม้าคันหน้า องค์รัชทายาทนั่งอยู่เงียบ ๆ พลางทอดมองแสงแดดนอกหน้าต่าง ผ้าม่านบางปลิวไหวตามลม สีหน้ายังคงเคร่งขรึมไม่เปลี่ยน ดวงตานิ่งสงบ แต่ลึกในดวงตากลับฉายแววมุ่งมั่นเด็ดขาดพระองค์เอ่ยด้วยเสียงทุ้มหนักแน่น แม้จะไม่ดังนัก แต่ก็ดังพอให้ทุก

  • เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย   บทที่ 69 รวมตัวกันก่อนเดินทาง

    บรรยากาศยามเช้าของเมืองหลวงยังคงเงียบสงบ แสงอาทิตย์แรกเพิ่งจะส่องผ่านม่านหมอกจางเหนือแนวกำแพง ทว่าห่างออกไปทางทิศตะวันออก ณ จวนนอกเมืองขององค์รัชทายาท กลับเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวที่ผิดแผกไปจากทุกวันเสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์เดินขวักไขว่ สลับกับเสียงม้าที่สะบัดบังเหียนและเสียงคำสั่งเฉียบขาดดังขึ้นเป็นระยะ รถม้าหลายคันจอดเรียงอย่างมีแบบแผน บรรทุกเสบียงและสัมภาระจำเป็น แต่ละคันล้วนเรียบง่าย ไม่ติดตราประจำตัวหรือสัญลักษณ์ให้ผู้ใดสังเกตได้ทหารที่มารวมตัวครั้งนี้มีเพียงสามสิบคนเท่านั้น ทุกนายเป็นกองกำลังส่วนตัวที่องค์รัชทายาทคัดเลือกเองอย่างรอบคอบ และในจำนวนกว่าครึ่งก็ผ่านสายตาและการทดสอบโดยตรงจากอู๋ห่าวเทียน มือขวาผู้ได้รับความไว้วางใจสูงสุดอู๋ห่าวเทียนยืนอยู่ข้างรถม้าคันใหญ่ที่สุด สายตาคมกวาดมองแถวทหารที่สวมชุดเครื่องแบบสำนักคุ้มภัยเหยียนอวิ๋น เขาเป็นคนเสนอให้ปลอมตัวในนามสำนักคุ้มภัย เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากพวกสายลับที่แฝงตัวในเมืองหลวง ทุกการตัดสินใจในวันนี้จึงผ่านการพิจารณาอย่างถี่ถ้วนทั้งจากองค์รัชทายาทและตัวเขาชายหนุ่มในชุดคุ้มภัยบางคนกำลังตรวจเชือกมัดสัมภาระ บางคนผูกม้าอย่างเงียบข

  • เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย   บทที่ 68 จดหมายจากพ่อ

    ณ ห้องนอนของพ่อจางและแม่หลี่คืนนั้นแสงตะเกียงบนหัวเตียงส่องวูบไหวอ่อนโยน เงาร่างสองคนทอดคลอเคลียบนฉากกั้นไม้หอม จางลู่ซือนั่งพิงหมอนสูง กุมมือภรรยาไว้แน่น ดวงตาที่มักสงบนิ่งฉายประกายอ่อนโยนเป็นพิเศษหลังจากข่าวดีในตอนเช้า จิตใจเขาก็โล่งเบาสบาย ประหนึ่งได้ปลดภาระอันหนักที่แบกมานาน เพราะในที่สุดหลี่ซูฮวาก็กลับมายิ้มได้เต็มหน้า และสมหวังเรื่องบุตรดังที่นางเฝ้าฝันเอาไว้ขณะที่ทั้งสองนอนเคียงกันบนเตียง ท่ามกลางความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงลมหายใจ จางลู่ซือก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก“เมื่อวานเจ้าคงยังไม่ทันเห็น จดหมายของเม่ยเอ๋อร์ถูกส่งมาถึงก่อนรุ่งสาง”หลี่ซูฮวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตาสามี แววตาฉายความแปลกใจ “เร็วนัก…ข้านึกว่าต้องรออีกหลายวัน”เขายกยิ้มบาง ๆ ราวกับเอ็นดูภรรยา ก่อนจะเอ่ยถึงวิธีส่งจดหมายของลูกสาว“นางใช้วิธีส่งจดหมายที่แตกต่างจากเดิมน่ะ โดยใช้งานแท่นหยกเคลื่อนย้ายของสำนักเทียนหยาง”หลี่ซูฮวาพึมพำเสียงเบา ด้วยความประหลาดใจ “ช่างน่าทึ่งนัก…ถึงว่าทำไมข่าวสารถึงมาถึงเร็วเพียงนี้”จางลู่ซือพยักหน้าช้า ๆ “ว่ากันว่า หากเขียนจดหมายเสร็จแล้วนำไปวางบนแท่นหยก เพียงจารอักขระส่ง

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status