บทที่ 9 พลังที่ถูกผนึกไว้

การทำพันธสัญญาครอบครัวกับเตี๋ยฮวาไม่ได้มีขั้นตอนที่ซับซ้อนแต่อย่างใด เพียงแค่หยดเลือดคนละหนึ่งหยดลงมือของเด็กน้อย แล้วก็ทำการเอาเลือดเหล่านั้นแต้มไปที่หน้าผากตนเอง ทันใดนั้นก็เกิดแสงสีเขียวเชื่อมโยงระหว่างเตี๋ยฮวาและครอบครัวจาง ผ่านไปเพียงชั่วครู่แสงเหล่านั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว แสดงว่าการทำพันธสัญญาครอบครัวได้เสร็จสิ้นแล้ว

เมื่อกลายเป็นครอบครัวกับผีเสื้อพฤกษาสิ่งที่พวกเขาจะได้รับ คือ สำหรับผู้ใช้พลังวิญญาณอยู่แล้วจะได้รับพลังสายพฤกษาเพิ่มมาอีก หรือหากเป็นคนธรรมดาก็จะถูกปลุกพลังในตัวขึ้นมา ทำให้กลายเป็นผู้ใช้พลังสายพฤกษาทันที แต่การปลุกพลังของคนธรรมดานี้ใช้เวลากว่าสองชั่วยาม และพวกเขาจะอยู่ในภาวะการหลับใหล เพื่อชำระภายในร่างกายให้พร้อมสำหรับการรับพลังวิญญาณ

ดังนั้นครอบครัวจางทั้งสี่คนที่เป็นคนธรรมดา จึงหลับใหลไปทันทีหลังเชื่อมพันธสัญญาครอบครัวกับเตี๋ยฮวา แม้จางซูเม่ยจะทำพันธะกับผีเสื้อพฤกษาแล้วแต่ก็เป็นเพียงพันธะที่ผูกกันด้วยมิติเท่านั้น เปรียบเสมือนเจ้านายกับลูกน้องที่ไม่สามารถทรยศหักหลังกันได้

ถึงจะโชคดีได้ครอบครองมิติพฤกษา จางซูเม่ยก็ยังเป็นเพียงคนธรรมดาไม่ใช่ผู้ใช้พลังวิญญาณแต่อย่างใด ทว่าตามความเข้าใจของผู้คนในดินแดนนี้จะถือว่าเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณสายมิติ

ฉะนั้นแล้วเพื่อให้การปลุกพลังเป็นไปได้ด้วยดี และทำให้ร่างกายของทุกคนซึ่งกำลังเปลี่ยนแปลงภายในอย่างรวดเร็วมีความสมดุล ไม่เกิดธาตุไฟเข้าแทรกระหว่างทางจนกว่าจะปลุกพลังเสร็จ เตี๋ยฮวาจึงพาครอบครัวจางเข้าไปในมิติ จากนั้นสร้างอ่างไม้จากต้นกุหลาบพันปีขึ้นมาสี่อันให้แต่ละคนนั่งแช่ โดยน้ำในอ่างนั้นถูกผสมจากน้ำทั้งสามบ่อ

เมื่อน้ำวิเศษซึ่งมีคุณสมบัติแตกต่างกันรวมเข้ากับอ่างไม้ที่อัดแน่นไปด้วยพลังพฤกษาของเตี๋ยฮวาแล้ว สรรพคุณจึงมีมากกว่าการปรับสมดุลร่างกายธรรมดา แต่จะเป็นเหมือนการชำระล้างไขกระดูกดั้งเดิมและสร้างทดแทนขึ้นมาใหม่ จากที่มีเคยมีอาการเจ็บป่วยก็พลันหายสิ้น ซ้ำยังทำให้สติปัญญาฉลาดเฉลียว มีความจำเป็นเลิศอีกด้วย

ทำให้จางลื่อซือและหลี่ซูฮวากลับมามีรูปร่างหน้าตาเหมือนคนอายุแค่ยี่สิบปลาย ๆ เท่านั้น ซึ่งแตกต่างจากก่อนหน้านี้เป็นอย่างมาก เพราะการทำงานอย่างหนักและอาการเจ็บป่วย จึงทำให้สองสามีภรรยาดูแก่กว่าคนวัยเดียวกันมาก ถึงแม้จะอายุเพียงสามสิบห้าปีและสามสิบสองปีเท่านั้น หากคนในหมู่บ้านมาเห็นพวกเขาตอนนี้ต้องไม่มีใครจำพวกเขาได้แน่

จางซูเม่ยผู้เป็นลูกสาวก็เปลี่ยนไปมากเช่นกัน หญิงสาวมีผิวขาวใสอิ่มน้ำแลดูเนียนนุ่มราวกับเด็กแรกเกิด เส้นผมสีดำขลับตรงยาวถึงสะโพก ใบหน้าเรียวเล็ก ขนตางอนงาม คิ้วโก่งได้รูป ดวงตากลมโต ริมฝีปากแก้มแดงระเรื่อดั่งคนสุขภาพดี ปากนิดจมูกหน่อย นับว่าเป็นสาวงามที่หาคนเทียบได้ยากในเมืองนี้

ส่วนจางซูเซียวก็เปลี่ยนจากผอมแห้งกลายเป็นเด็กสุขภาพดี มีเนื้อมีหนังมากขึ้นกว่าเดิม และมีความสูงเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หน้าตาผิวพรรณก็ไม่ต่างผู้เป็นพี่เลยแม้แต่น้อย เรียกได้ว่าเขาเป็นเด็กชายที่มีหน้าตาสวย

เมื่อเทียบดูแล้วรูปร่างหน้าตาของลูกสาวลูกชายจากบ้านจางนั้น เหมือนคุณหนูคุณชายในเมืองหลวงเสียมากกว่าลูกชาวบ้านธรรมดาเสียอีก

เตี๋ยฮวาทำหน้าที่เฝ้าทั้งสี่คนขณะปลุกพลังวิญญาณ คอยเปลี่ยนน้ำในอ่างให้บ่อย ๆ เพราะมันเต็มไปด้วยสิ่งสกปรกที่ถูกขับออกมาระหว่างชำระล้างไขกระดูก เปลี่ยนอยู่ห้าครั้งถึงได้หยุดเพราะไม่มีสิ่งใดออกมาปนเปื้อนน้ำอีก หมายความว่าสิ่งสกปรกในร่างกายถูกขับออกมาหมดแล้ว

....

เวลาผ่านไปจนครบสองชั่วยามกระบวนการปลุกพลังเสร็จสิ้นแล้ว คนแรกที่ลืมตาขึ้นมา คือ จางซูเม่ย จางซูเซียว และหลี่ซูฮวา ตามลำดับ

ปกติแล้วเมื่อถึงเวลาทุกคนก็ต้องฟื้นขึ้นมาทันที ไม่เคยมีใครใช้เวลามากกว่าสองชั่วยามเลย แต่หัวหน้าครอบครัวอย่างจางลู่ซือกลับเป็นคนนั้น คนอื่น ๆ ฟื้นมาได้ครึ่งชั่วยามแล้วแต่เขาก็ยังนั่งนิ่งไม่ได้สติ จึงทำให้ภรรยาและลูกทั้งสองเกิดความรู้สึกกังวลมาก

เตี๋ยฮวาจึงต้องทำการตรวจสอบร่างกายเขาอย่างละเอียดเพื่อหาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้างฮวาเอ๋อร์” จางซูเม่ยถามด้วยความร้อนใจ

“เด็กดี พ่อเจ้าไม่เป็นอันตรายใช่หรือไม่” แม่หลี่เอ่ยกับลูกสาวคนใหม่ด้วยน้ำเสียงกังวล

“น้องสาวต้องช่วยท่านพ่อด้วยนะ ฮึก..” จางซูเซียวเอ่ยขอร้องน้องสาวคนเล็กปนเสียงสะอื้น เขาพยายามอดกลั้นไม่ร้องไห้ต่อหน้าทุกคน

“ทุกคนใจเย็น ๆ นะเจ้าคะ ข้าสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่พยายามแสดงตัวตนออกมาแต่มันถูกผนึกเอาไว้ ทำให้ร่างกายท่านพ่อปั่นป่วนเล็กน้อย น่าจะเป็นสาเหตุให้ใช้เวลาปรับสมดุลนานกว่าคนทั่วไป” เตี๋ยฮวาอธิบายให้ทุกคนฟังว่าอะไรเป็นสาเหตุของสิ่งที่เกิดขึ้นกับจางลู่ซือ เพื่อให้พวกเขาใจเย็นลงและคลายความกังวล

“พลังที่ถูกผนึกอย่างนั้นหรือ? เป็นไปได้อย่างไรกัน เท่าที่แม่รู้มาพ่อเป็นคนไม่มีพลังวิญญาณตั้งแต่กำเนิดเหมือนกับท่านปู่ของพวกเจ้า” แม่หลี่เอ่ยในสิ่งที่รับรู้ออกไป สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง นางมั่นใจว่าแม้แต่ตัวสามีเองก็คงไม่อยากจะเชื่อแน่นอน

“หากท่านปู่เป็นคนธรรมดาตามที่ท่านแม่บอก งั้นก็แสดงว่าท่านพ่อต้องได้รับพลังมาจากท่านย่าแน่ ๆ ว่าแต่น้ำวิเศษไม่สามารถปลดผนึกได้หรือฮวาเอ๋อร์?” จางซูเม่ยถามออกไปด้วยความสงสัย ผนึกพลังที่อยู่ภายในร่างกายท่านพ่อก็น่าจะนับว่าเป็นอาการเจ็บป่วยไม่ใช่เหรอ

“น้ำวิเศษทั้งสามมีคุณสมบัติแตกต่างกัน แต่เมื่อรวมกันแล้วจะช่วยรักษาแค่อาการที่เกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติหรืออาการบาดเจ็บทั่วไปเท่านั้น ข้อยกเว้นของมันคือ ผนึกที่เกิดจากฝีมือมนุษย์และการใช้อักขระเจ้าค่ะ

ส่วนกรณีของท่านพ่อข้ามั่นใจว่าเกิดจากคนสายเลือดเดียวกัน และไม่แน่ว่าจะเป็นฝีมือของมารดาผู้ให้กำเนิด เพราะผนึกนี้ไม่ทำให้เจ็บปวดแค่กดพลังเอาไว้เท่านั้น เมื่อเวลาผ่านไปพลังที่ถูกกดเอาไว้มีอานุภาพมากขึ้นแต่ไม่สามารถปลดปล่อยออกมาได้ จึงส่งผลให้ร่างกายบางส่วนใช้งานไม่ได้ ซึ่งทำให้อยู่ ๆ ท่านพ่อก็เดินไม่ได้แบบไม่ทราบสาเหตุ

ตอนนี้ท่านพ่อได้รับพลังพฤกษาเข้าไปเป็นตัวกระตุ้น อาจจะทำให้ขาเริ่มมีความรู้สึกขึ้นมาบ้าง แต่ถ้าอยากกลับมาเดินได้อีกครั้งคงต้องให้ท่านย่าเป็นคนแก้แล้วเจ้าค่ะ”

เตี๋ยฮวาอธิบายในสิ่งที่นางรับรู้ให้กับทั้งสามคนฟัง นางพูดออกมาทั้งหมดในคราวเดียว เพื่อให้พวกเขาตัดสินใจเอาเองว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรในอนาคต

“แต่ท่านย่าตายไปแล้วไม่ใช่เหรอขอรับ”

จางซูเซียวเอ่ยออกมาหลังจากฟังเตี๋ยฮวาอธิบายยาวเหยียด เขาอยากให้ท่านพ่อกลับมาเดินได้อีกครั้ง แต่ทว่าต้องพึ่งพาท่านย่าคนเดียวเท่านั้น จากที่มีความหวังในรักษาท่านพ่อให้หายดีกลายเป็นต้องทำใจแทนเสียนี่ เพราะท่านย่าของเขานั่นตายไปตั้งแต่ท่านพ่อยังเด็กแล้ว แบบนี้จะทำอย่างไรล่ะเนี่ย ป่านนี้นางไม่ไปเกิดใหม่แล้วเหรอ เฮ้อ

“พ่อคิดว่านางอาจจะยังไม่ตายก็ได้” จางลู่ซือพูดแทรกขึ้นมาขณะที่ทุกคนกำลังสนทนากันอย่างเคร่งเครียด เขาได้ยินพวกนางคุยกันตลอดแต่ไม่สามารถฝืนลืมตาขึ้นมาได้ ทำได้รอเวลาเท่านั้น

“โอ๊ะ! ท่านพ่อฟื้นแล้ว” จางซูเซียวอุทายเสียงเบาและหันไปทิศทางของเสียงและรีบวิ่งไปหาบิดาทันที

“ดีจริง ในที่สุดท่านพ่อก็ฟื้นแล้ว” จางซูเม่ยเอ่ยออกมาด้วยความยินดี นางเป็นเดียวที่ไม่ตื่นตระหนก เนื่องจากเตี๋ยฮวาย้ำแล้วว่าท่านพ่อไม่เป็นอันตรายแค่ใช้เวลานานกว่าคนอื่นเพียงเท่านั้น

“ท่านพี่ฟื้นแล้ว! รู้สึกอย่างไรบ้างเจ้าคะ” หลี่ซูฮวาพุ่งตัวไปหาสามีทันที เตรียมจะยกเขาออกจากอ่างน้ำขึ้นมานั่งบนรถเข็น เพราะกลัวเขาหนาวจากการแช่น้ำนาน แต่กลับโดนเตี๋ยฮวาเอ่ยขัดจังหวะก่อน

“ท่านแม่เดี๋ยวข้าจัดการเองเจ้าค่ะ”

เตี๋ยฮวาใช้พลังยกตัวพ่อจางขึ้นจากอ่างมานั่งบนรถเข็น และใช้พลังทำให้เสื้อผ้าของเขาแห้งทันที และเอ่ยปากชวนครอบครัวจางพักผ่อนในมิติเพื่อเรียนรู้การใช้พลังพฤกษาเสียก่อนค่อยออกไปโลกภายนอก ซึ่งจางซูเม่ยเห็นด้วยกับความคิดนี้ บอกทุกคนให้พักเรื่องท่านย่าและพลังที่ถูกผนึกของท่านพ่อไว้ก่อน เพราะนางคิดว่าไม่จำเป็นต้องรีบร้อน จึงตกลงกันว่าจะคุยเรื่องนี้อีกครั้งหลังจากที่นางกลับมาจากการสำรวจมิติทับซ้อน

ดังนั้นในระหว่างที่ทุกคนพักผ่อนหย่อนใจอยู่ในบ้านของเตี๋ยฮวา ซึ่งมีสวนกุหลาบขนาดใหญ่ ประกอบด้วย กุหลาบหลากหลายสายพันธุ์ และดอกไม้ชนิดอื่น ๆ อีกมากมาย ทั้งยังมีศาลากลางน้ำอีกด้วย ภายในนั้นเตี๋ยฮวาได้เตรียมชาและขนมกุ้ยฮวาไว้สำหรับทุกคน ซึ่งถูกใจผู้เป็นแม่อย่างหลี่ซูฮวามาก

จางซูเม่ยก็เข้ามาอยู่ในบ้านหลังเก่าที่ใช้เก็บตำราแล้ว นางเดินไปยกโคมไฟที่ทำจากแก้วขึ้นมาถือไว้ เดี๋ยวยกเดี๋ยววางอยู่สักพักก็ไม่เห็นมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง ถึงขั้นเอาเลือดหยดลงไปก็ไม่มีผล ตัวนางก็ยังไม่ไปโผล่ในมิติอื่นอย่างที่คิดเอาไว้เสียที

เฮ้อ ไหนล่ะมิติทับซ้อน? เตี๋ยฮวาบอกว่าแค่ยกโคมไฟไม่ใช่หรอ ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย นี่มันหลอกลวงกันชัด ๆ!

จางซูเม่ยนั่งเงียบด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือ ภายในใจพร่ำบ่นว่าสวรรค์หลอกลวงนางแล้ว จึงตัดสินใจกลับไปหาครอบครัวดีกว่า แต่เมื่อเดินออกจากบ้านมาก็ได้รู้ว่าสิ่งที่เตี๋ยฮวาเรียกมิติทับซ้อนนั้นหมายถึงสิ่งใดกันแน่ และน่าจะโผล่มาตั้งแต่นางยกโคมไฟออกจากตำแหน่งเดิมแล้วด้วยซ้ำ

สิ่งนั้นคือ บ้านส่วนที่เหลือนั่นเอง จากปกติมีแค่ห้องเก็บตำราเพียงห้องเดียว กลายเป็นจวนขนาดใหญ่ ประกอบไปด้วย เรือนประธาน เรือนตะวันออก เรือนตะวันตก เรือนด้านหลัง ห้องเก็บตำรา เรือนคนรับใช้ โรงครัว สวนขนาดใหญ่ และอีกหลายเรือนที่จางซูเม่ยไม่ทราบว่าใช้ทำสิ่งใด คงต้องใช้เวลาสำรวจสักพักถึงจะครบทุกพื้นที่ นางตั้งใจว่าจะสำรวจพร้อมกับครอบครัว เพราะในอนาคตทุกคนต้องอาศัยอยู่ที่นี่สลับกับอยู่โลกภายนอก จึงอยากให้มีความคุ้นเคยกับสถานที่นี้เสียก่อน

โดยสภาพจวนนั้นใหม่เอี่ยมราวกับพึ่งสร้างเสร็จไม่นาน และสามารถยกทั้งจวนออกไปตั้งข้างนอกได้ด้วย เมื่อระดับมิติเพิ่มขึ้นอีกสองขั้น ซึ่งเตี๋ยฮวายังไม่ได้บอกจางซูเม่ยเรื่องนี้

“ใครจะคิดว่ามิติทับซ้อนคือจวนใหญ่ขนาดนี้ คิดว่าต้องไปโผล่มิติอื่นเสียอีก ข้าน้อยขอโทษที่กล่าวหาว่าหลอกลวงเจ้าค่ะ”

จางซูเม่ยทำการก้มหัวค้างไว้ชั่วจิบชา เพื่อเป็นการแสดงออกว่านางขอโทษจากใจจริง เมื่อทบทวนดูแลปรากฏว่าการที่นางกล่าวหาไปแบบนั้นเป็นสิ่งไม่ควรจริง ๆ เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้รับมานั้น นางก็ไม่ได้ให้อะไรตอบแทนเลยแม้แต่น้อย

ระหว่างที่หญิงสาวกำลังก้มหัวขอโทษนั้น ครอบครัวจางและเตี๋ยฮวาก็เดินมาถึงจุดที่นางยืนอยู่พอดี เพราะเป็นสัตว์ในพันธสัญญาทำให้รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของมิติ จึงชวนทุกคนเดินมาหาจางซูเม่ย

“พี่ใหญ่ทำสิ่งใดอยู่หรือขอรับ” จางซูเซียวส่องดูหน้าพี่สาวพลางถามออกไปด้วยความสงสัย

“เฮ้ย!! เซียวเอ๋อร์มาตอนไหน พี่ตกใจนะ!”

นางหลับตาเพียงครู่เดียว แต่พอลืมตากลับเจอน้องชายยื่นหน้ามาใกล้ ๆ จึงตกใจโพล่งคำอุทานออกมาเสียงดัง

“เล่นอะไรไม่เข้าท่าเจ้าลูกคนนี้ พี่สาวเจ้าตกใจหมดแล้ว” พ่อจางหันไปบ่นลูกชายทันที เมื่อเขาทำลูกสาวสุดที่รักตกใจ

“โถ่ ท่านพ่อ ข้าไม่รู้ว่านางจะตกใจนี่นา” จางซูเซียวตอบโต้กับผู้เป็นพ่อไปมา ด้วยสีหน้าที่เหนื่อยใจกับการรักลูกสาวมากของท่าน แม้เขาจะเจอแบบนี้มานานแต่ก็ยังไม่ชินสักที

“ทะเลาะกันได้ทุกวี่ทุกวันจริง ๆ เม่ยเอ๋อร์อย่าไปสนใจเลย แม่ว่าพวกเราไปสำรวจจวนใหม่กันดีกว่านะ” แม่หลี่พูดกับลูกสาวอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา นอกจากสมาชิกครอบครัวจางจะกลายเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณแล้ว ลูกสาวคนโตยังได้ครอบครองมิติที่สวยงามพร้อมกับจวนหลังใหญ่อีกด้วย ถึงก่อนหน้านี้จะเคยอาศัยอยู่จวนในเมืองตอนที่ยังไม่แยกบ้าน แต่ก็ขนาดไม่ใหญ่เท่าจวนนี้ ส่วนเรื่องความสุขสบายไม่ต้องพูดถึงครอบครัวของนางไม่เคยได้สัมผัส เนื่องจากต้องทำงานในจวนไม่ต่างจากบ่าวไพร่เลยล่ะ

แม้จะไม่ใช่คนชอบความหรูหรา แต่แม่หลี่ก็ชอบใจมากกับความหรูหราใหญ่โตของจวนลูกสาว เพราะคิดว่าสวรรค์โปรดปรานลูกสาวของนางมากแน่ ๆ ถึงได้ประธานสิ่งต่าง ๆ มาให้มากมายขนาดนี้

“เจ้าค่ะ ข้าว่าจะไปชวนพวกท่านพอดี” จางซูเม่ยตอบรับคำชวน

“ให้เตี๋ยฮวานำทางนะ! ข้ามีอะไรจะให้พวกท่านดูเจ้าค่ะ!”