บทที่ 7 มิติพฤกษา

มิติพฤกษาอย่างงั้นเหรอ?

แสดงว่าเป็นพื้นที่สำหรับเพาะปลูกน่ะสิ!

จางซูเม่ยคิดได้แบบนั้นก็เผยรอยยิ้มออกมา เมื่อคิดตามสิ่งที่เจ้าผีเสื้อเด็กพูดอธิบายให้ฟัง ก็พอรู้ว่าสถานที่แห่งนี้เป็นของนางแน่นอนไม่ใช่การบุกรุกพื้นที่ใคร ความกังวลพลันผ่อนคลายลง แล้วนางจึงมานั่งพูดคุยกับผีเสื้อพฤกษาถึงเรื่องราวของมิติพฤกษาอย่างจริงจัง เพื่อเป็นแนวทางในอนาคตว่าควรใช้งานอย่างไร

“ก่อนอื่นข้าว่าเรามาทำความรู้จักกันก่อนดีกว่า ข้าชื่อจางซูเม่ย แล้วเจ้าล่ะ?” หญิงสาวเริ่มแนะนำตัวก่อนและถามกลับไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ข้าไม่มีชื่อหรอกเจ้าค่ะ นายหญิงตั้งชื่อให้ข้าหน่อยสิเจ้าคะ” เสียงหวานตอบกลับเจ้านายสาวด้วยท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัว

“ให้ข้าตั้งชื่อหรอ เดี๋ยวคิดก่อนนะ เจ้าเป็นหญิงต้องเหมาะกับสิ่งสวยงาม อืม..งั้นชื่อเตี๋ยฮวาแล้วกัน ข้าเอามาจากคำว่าผีเสื้อและดอกไม้ เจ้าชอบหรือไม่” หญิงสาวนึกถึงสวนกุหลาบด้านหลังบ้านจึงเอามาตั้งชื่อให้ผู้ช่วยตัวน้อยของนาง

“ชอบเจ้าค่ะ! ข้าชื่อเตี๋ยฮวา ๆ ฮิฮิ” ผีเสื้อพฤกษาพอใจกับชื่อใหม่เป็นอย่างมาก

“เอาล่ะ เตี๋ยฮวาของข้า เจ้าสามารถลดขนาดตัวหรือแปลงกายได้ไหม ข้าไม่ชินกับขนาดใหญ่โตของเจ้าเสียเท่าไหร่ ฮ่าฮ่า” ในใจจางซูเม่ยคาดหวังว่าเตี๋ยฮวาจะสามารถแปลงกายได้ เพราะแบบนั้นคงสะดวกมากกว่า หากจะมาเป็นผู้ช่วยของนางในอนาคต หรือหากทำไม่ได้อย่างน้อยก็ขอให้ตัวเล็กลงสักหน่อยก็ยังดี

“โอ้ เรื่องนั้นนายหญิงไม่ต้องห่วง แม้จะยังเด็กแต่ข้าก็มีอายุถึงสามพันปีแล้ว สามารถแปลงกายอยู่ในร่างมนุษย์ได้ตามใจต้องการเจ้าค่ะ” เตี๋ยฮวาไม่พูดเปล่า นางแปลงกายให้นายหญิงของตนเองได้ดู เพื่อยืนยันสิ่งที่พูดออกไป โดยการบินรอบตัวเองหนึ่งรอบอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เกิดแสงสีเขียวสว่างวาบขึ้นมาแทนที่จนจางซูเม่ยต้องยกมือขึ้นปิดตาเอาไว้

วิ้ง!! วิ้ง!!

แสงระยิบระยับส่องประกายออกมาจากตัวของเด็กหญิงหน้าตาน่ารักตรงหน้าของจางซูเม่ย เนื้อตัวขาวอวบราวกับก้อนแป้งใส่ชุดสีเขียว และทรงผมซาลาเปาบนหัวก็ผูกด้วยผ้าสีเขียวเช่นเดียวกัน แก้มกลมแดงระเรื่อดั่งคนสุขภาพดี ปากนิดจมูกหน่อย จางซูเม่ยผู้แพ้ความน่ารักเห็นแบบนั้นก็อุทานออกมาอย่างห้ามไม่ได้

“น่ารักมาก! น่ารักที่สุด! เตี๋ยฮวาของข้าน่ารักอะไรอย่างนี้ เร็วเข้ามาให้พี่สาวกอดหน่อย” จางซูเม่ยพูดจบก็กางแขนออกเพื่อรอกอดเด็กหญิงทันที ตอนเห็นหน้าน้องชายครั้งแรก นางก็ดีใจแต่ไม่ได้ออกอาการขนาดนี้ เพราะโดยส่วนตัวนั้นนางชื่นชอบเด็กผู้หญิงเป็นพิเศษ แถมเตี๋ยฮวาก็น่ารักมากขนาดนี้ หากครอบครัวจางได้เห็นก็คงอาการไม่ต่างกันแน่นอน

“ข้ากอดเจ้าค่ะพี่สาว โอ๊ะ! นายหญิง”

เตี๋ยฮวาวิ่งเข้าไปกอดผู้เป็นนายทันทีอย่างไม่ลังเล เพราะนางต้องทำตามคำสั่งเจ้าของมิติที่เปรียบดั่งเจ้าชีวิตทุกอย่าง เนื่องจากตอนนี้ตนเองกลายเป็นสัตว์ในพันธสัญญาของจางซูเม่ยแล้ว จากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่ใช้เลือดปลดปล่อยนางออกมาจากรูปภาพ ทำให้เตี๋ยฮวาทำตามคำสั่งด้วยความเต็มใจและมีความสุขที่ได้ทำนั่นเอง

“เรียกพี่สาวนั่นแหละจ้ะ ข้าอยากเป็นพี่สาวมากกว่า ร่างมนุษย์ของเจ้าน่าจะประมาณเด็กอายุห้าปีเท่านั้น หากเรียกนายหญิงจะเหมือนข้าใช้งานเด็กน่ะสิ ไม่ดี ๆ ต่อไปเรียกว่าพี่สาวนะจ๊ะ ฮื้อ..เตี๋ยฮวาตัวนุ่มนิ่มจังเลย”

จางซูเม่ยไม่อยากให้เด็กน้อยเรียกตนเองว่านายหญิง เพราะนางไม่อยากใช้งานเด็กตัวเล็ก ๆ ถึงจะถูกส่งมาเป็นผู้ช่วยก็เถอะ และก็รู้สึกว่าตนเองยังไม่ได้แก่พอที่จะใช้คำแทนตัวแบบนั้นด้วย จึงเอ่ยปากให้เตี๋ยฮวาเรียกว่าพี่สาว

“เจ้าค่ะพี่สาว” เด็กหญิงตอบรับอย่างว่าง่ายและเชื่อฟัง

“จากนี้ถึงเวลาที่เราต้องคุยเรื่องสำคัญกันแล้วล่ะ เตี๋ยฮวา..คือผู้ช่วยของพี่สาวใช่ไหม? แสดงว่าต้องรู้จักมิติพฤกษาดีและต้องรู้วิธีใช้งานมันใช่ไหมจ๊ะ อย่างเช่น คุณสมบัติของสิ่งที่อยู่ในมิติทั้งหมด หรือไม่ก็การเข้าออกมิติ อะไรแบบนั้น”

จางซูเม่ยปล่อยเตี๋ยฮวาออกจากอ้อมกอด และอุ้มเด็กน้อยวางบนเก้าอี้ด้านข้างที่ว่างอยู่ สองคนนั่งหันหน้าเข้าหากัน คนหนึ่งนั่งเล่าและอีกคนนั่งฟัง

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ข้าถูกเลือกให้มาเป็นผู้ช่วยและสัตว์ในพันธสัญญาของผู้ครอบครองมิติแห่งนี้ และคุณสมบัติสุดพิเศษของมิติพฤกษาก็ตามชื่อเลยเจ้าค่ะ สถานที่แห่งนี้ใช้สำหรับเพาะปลูก ไม่ว่าจะปลูกสิ่งใดเมื่อเติบโตขึ้นก็จะกลายเป็นพืชพลังวิญญาณ เนื่องจากในบรรยากาศเต็มไปด้วยพลังวิญญาณหนาแน่น

ถ้ามีการเพาะปลูกมากเท่าไหร่ มิติพฤกษาก็จะยกระดับตนเองมากขึ้นไปอีกเรื่อย ๆ ส่วนสิ่งที่อยู่ในมิติมีอะไรบ้าง มีประโยชน์อย่างไร เตี๋ยฮวาจะอธิบายให้พี่สาวฟังไปทีละอย่างนะเจ้าคะ

งั้นเริ่มจากบ้านหลังนี้นะเจ้าคะ ที่นี่มีไว้สำหรับเก็บตำราความรู้ต่าง ๆ และตำราการใช้พลังทุกแขนงที่มีในโลกนี้ ท่านอาจจะคิดว่าเป็นห้องหนังสือธรรมดา แต่ทว่าจริง ๆ แล้วมันมีกลไกซ่อนอยู่เจ้าค่ะ นั่นคือห้องนอนซึ่งเป็นมิติทับซ้อน แค่พี่สาวยกตะเกียงบนโต๊ะขึ้นก็เข้าไปได้แล้ว

อย่าถามนะเจ้าคะ ว่าทำไมต้องทำกลไกซ่อนห้องนอน ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะ ฮ่าฮ่า” เตี๋ยฮวาเห็นว่าจางซูเม่ยกำลังจะเอ่ยถามก็พูดดักไว้ก่อน เพราะนางก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร

“ฮ่าฮ่า รู้ด้วยว่าพี่สาวจะถามอะไร ต่อไปพี่สาวจะฟังอยากเดียวไม่ขัดจังหวะแล้ว งั้นเตี๋ยฮวาเล่าต่อเลยจ้ะ” จางซูเม่ยหัวเราะให้กับท่าทางของเด็กหญิง ยกมือสองข้างโบกไปมาเพื่อบอกว่าห้ามถาม

“ได้เลยเจ้าค่ะ ต่อไปข้าจะอธิบายเกี่ยวกับบ่อน้ำหลังบ้าน พี่สาวคงเห็นแล้วว่ามันมีทั้งหมดสามบ่อ

โดยบ่อแรกมีผลึกสีขาวที่เกิดจากการซึมซับแสงแดดและพลังวิญญาณมาเป็นเวลานาน เรียกว่าผลึกแห่งแสง ซึ่งมีคุณสมบัติในการรักษาโรคทุกอย่าง แล้วยังเหมาะกับสำหรับคนฝึกวิชาแห่งแสงเป็นอย่างมาก สามารถดูดซับเพื่อเพิ่มพลังในการรักษาได้

บ่อที่สองมีผลึกสีน้ำเงินเกิดจากการซึมซับพลังวิญญาณจากน้ำทิพย์อย่างเดียว ทำให้มีคุณสมบัติเรื่องสติปัญญา ความเฉลียวฉลาด ใช้ได้กับคนและสัตว์ทุกชนิด ส่วนใหญ่มักจะใช้ผลึกแห่งสติปัญญานี้ร่วมกับผลึกเสริมพลังอย่างอื่น เรียกว่าเป็นแค่ตัวช่วยเสริมเท่านั้น

บ่อสุดท้ายนั้นสำคัญมากเจ้าค่ะ เนื่องจากเป็นบ่อที่มีผลึกพฤกษาและยังเป็นบ่อที่หล่อเลี้ยงพืชทุกชนิดในมิติแห่งนี้ด้วย ซึ่งคุณสมบัติของมันมีเพียงอย่างเดียว คือ ทำให้พืชทุกชนิดเติบโตได้ดีและกลายเป็นพืชวิญญาณได้

อ๋อ..แล้วก็น้ำในบ่อทั้งสามจะไม่มีวันเหือดแห้งด้วยนะเจ้าค่ะพี่สาว”

เด็กหญิงพูดอธิบายในสิ่งที่นางรับรู้ให้จางซูเม่ยฟังแบบยาวเหยียดโดยไม่หยุดพัก

“อ๋อ..เข้าใจแล้วจ้ะ ว่าแต่สวนกุหลาบล่ะมีความพิเศษอะไรไหม” จางซูเม่ยก็ยังคงถามต่อไปในสิ่งที่ตนเองสงสัย

“สวนกุหลาบนั้นเป็นบ้านของข้าเองเจ้าค่ะ เพราะก่อนหน้านี้พี่สาวยังไม่ทำพันธสัญญากับข้าเลยเห็นเป็นแบบนั้น”

เตี๋ยฮวาบอกกล่าวให้จางซูเม่ยได้รับรู้ สวนดอกไม้นั่นจำได้ว่าเป็นสิ่งที่นางเอาติดตัวมาด้วย ก่อนจะรับงานเป็นผู้ช่วยเจ้าของมิติพฤกษา

“เข้าใจแล้วล่ะ เป็นบ้านของเตี๋ยฮวานี่เอง มีอีกหนึ่งเรื่องที่พี่สาวสงสัย คือว่าจะออกจากมิตินี้อย่างไรหรือ? เข้ามาแล้วกลัวออกไม่ได้ ฮ่าฮ่า” หญิงสาวคิดว่าตนเองเข้ามาในมิตินานมากแล้ว หากกลับออกไปไม่ได้ครอบครัวจางคงเป็นห่วงและออกตามหานางแน่ จึงเอ่ยถามวิธีกับผู้ช่วยตัวน้อย

“หากทำพันธสัญญากับข้าแล้ว แสดงว่าเป็นการเปิดใช้งานมิติอย่างสมบูรณ์ พี่สาวสามารถเข้าออกมิติตามใจต้องการเลยเจ้าค่ะ เพียงแค่คิดในใจว่าอยากเข้าหรืออยากออกเท่านั้น

โอ๊ะ! ข้าลืมบอกอะไรอีกอย่าง หากยกระดับมิติได้สามครั้งจะสามารถกำหนดเวลาในมิติได้ด้วยนะเจ้าคะ” เตี๋ยฮวาอธิบายให้เจ้านายสาวฟังอย่างอารมณ์ดี

“เข้าออกง่ายกว่าที่คิดนะเนี่ย แล้วเตี๋ยฮวารู้ไหมว่ามิติพฤกษามีกี่ระดับ ต้องปลูกมากแค่ไหนถึงยกระดับได้”

“ข้าไม่รู้หรอกเจ้าค่ะ แต่สิ่งที่ข้ารู้ก็บอกพี่สาวไปหมดแล้ว” เด็กน้อยทำปากยู่ เพราะตนเองไม่สามารถตอบคำถามของผู้เป็นนายได้ นางอยากจะตอบทุกอย่างที่หญิงสาวถาม เพียงแต่ข้อมูลในหัวมีเท่านี้จริง ๆ

“โอ๋ ๆ ไม่เป็นไรนะ แค่เตี๋ยฮวาทำให้พี่สาวรู้ข้อมูลของมิติพฤกษาก็เก่งมากแล้ว หากไม่ได้เตี๋ยฮวามาเป็นผู้ช่วยนะพี่สาวคงแย่แน่ ๆ เลยเนี่ย”

จางซูเม่ยพูดคุยกับเด็กน้อยด้วยความอ่อนโยน นางพูดเรื่องจริงที่ว่าหากไม่ได้ผู้ช่วยตัวน้อยคนนี้คงแย่ เพราะนางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมิติเลยและยังไม่รู้ว่าจะกลับออกไปอย่างไร

หญิงสาวพูดคุยเล่นกับเด็กน้อยอยู่ครู่หนึ่งให้นางอารมณ์ดี เมื่อถึงเวลาสมควรที่ต้องกลับออกไปแล้ว จึงเอ่ยคำลากับเตี๋ยฮวา

“วันนี้พี่สาวต้องออกไปแล้ว พรุ่งนี้เดี๋ยวมาหาใหม่นะเตี๋ยฮวา”

“แล้วเจอกันใหม่เจ้าค่ะ พี่สาวอย่าลืมหาเมล็ดผักมานะ ผีเสื้อพฤกษาอย่างข้าหากไม่เพาะปลูกก็ไม่ไม่รู้จะทำอะไรเลยเจ้าค่ะ” เตี๋ยฮวาย้ำกับเจ้านายอีกครั้ง เรื่องที่สัญญาว่าจะหาเมล็ดผักมาให้นางปลูก เพื่อรื้อฟื้นพลังที่ไม่ได้ใช้มานาน

“ไม่ลืมแน่นอนจ้ะ ไปก่อนนะเตี๋ยฮวา” จางซูเม่ยโบกมือลาเด็กน้อย ก่อนจะหลับตาและเตรียมออกไปโลกภายนอก

ออกจากมิติ

ขณะที่จางซูเม่ยกำลังหลับตาและพูดว่าออกจากมิตินั้น สมาชิกบ้านจางทั้งสามคนก็กำลังแตกตื่น เพราะลูกสาวคนเดียวของบ้านหายตัวไปอย่างไรร่องรอย โดยคนที่รู้ก่อนใคร คือ แม่หลี่ นางนอนหลับไปแล้วแต่ตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ และสังเกตว่าห้องนอนของลูกสาวยังมีแสงสว่างลอดออกมา จึงส่งเสียงเรียกแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เม่ยเอ๋อร์ยังไม่นอนเหรอลูก เม่ยเอ๋อร์ ได้ยินแม่ไหม”

แม่หลี่เห็นอย่างนั้นก็ใจไม่ดีกลัวลูกจะเป็นอะไรไป เพราะปกติจางซูเม่ยเป็นคนที่ไวต่อเสียงมาก นางจะตื่นทันทีหากได้ยินเสียงอะไรมารบกวน แต่ครั้งนี้เคาะประตูก็แล้ว เรียกชื่อก็แล้ว ยังเงียบสนิทไม่มีการตอบกลับมาเช่นทุกครั้ง

ผู้เป็นแม่ตัดสินใจจะเปิดประตูห้องเข้าไป แต่ลูกสาวก็ลงกลอนไว้ จึงไปปลุกลูกชายและสามีมา โดยให้จางซูเซียวออกไปปีนเข้าทางหน้าต่างจากด้านนอกตัวบ้าน ส่วนนางกับสามีจะรอเข้าไปช่วยคนในห้อง แต่ปรากฏว่าไม่มีคนอยู่ในห้องเสียอย่างงั้น

หลังจากนั้นทั้งบ้านจึงเริ่มวุ่นวาย แต่ละคนต่างร้อนใจว่าคนหายไปได้อย่างไร แม้แต่รองเท้าก็ไม่ใส่ไป ในระหว่างที่กำลังปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี อยู่ ๆ ลูกสาวที่หายไปก็ปรากฏตัวต่อหน้าต่อตาพวกเขา ในท่ายืนหลับตาบนเตียง ทั้งสามคนเห็นกับตาตนเองว่าจางซูเม่ยโผล่มาจากอากาศอันว่างเปล่า

สามคนพ่อแม่ลูกเบิกตาโตด้วยความตื่นตระหนก ปากก็โพล่งคำอุทานออกมาไม่ซ้ำกัน ส่วนจางซูเม่ยที่หลับตาอยู่ได้ยินเสียงก็ลืมตาดู ก่อนจะอุทานด้วยความตกใจที่มีคนเห็นนางช่วงที่ออกจากมิติพอดี

“เฮ้ย!! / ว้าย!! เม่ยเอ๋อร์ / ผี!!”

“ว้าย!! ท่านพ่อ! ท่านแม่! เซียวเอ๋อร์!”