LOGIN“เรื่องนี้ข้าจะไปแจ้งให้หัวหน้าหมู่บ้านรู้ จากนั้นหัวหน้าหมู่บ้านจะตัดสินใจไปต่อหรือกลับบ้านเกิดก็แล้วแต่การตัดสินใจของหัวหน้าหมู่บ้าน เรื่องนี้ต้องมีการประชุมกับชาวบ้านเสียก่อน”
“เช่นนั้นท่านรีบไปเถอะ”
“ท่านแม่ ข้าว่าภูเขาที่ข้ากับพี่ใหญ่พี่รองไปเก็บฟืนอุดมสมบูรณ์มากเจ้าค่ะ เหตุใดพวกเราไม่ย้ายเข้าไปหลบอยู่ในภูเขา รอดูว่าฝนจะตกลงมาหรือไม่ หลังจากผ่านพ้นฤดูหนาวไป จากนั้นพวกเราค่อยกลับบ้านเกิดก็ยังไม่สาย ดังคำโบราณว่าเอาไว้ คนเราอยู่ใกล้ภูเขาอาศัยภูเขาดำรงชีวิต”
“คนโบราณรึ คนโบราณที่ใดบอกเจ้าเช่นนี้เล่าน้องสาว” เยว่เทียน
“ข้าได้ยินคนอื่นพูดมาอีกทีเจ้าค่ะ”
“พวกเจ้ารีบไปเช็ดหน้าเช็ดตาแล้วพักผ่อนให้เร็วเข้า ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้พวกเราอาจจะต้องเดินทางกันต่อ”
เสิ่นเทียนหยางได้นำเรื่องราวที่เขาได้รู้มาจากเย่อันซื่อเล่าให้หัวหน้าหมู่บ้านฟัง หลังจากนั้นให้หัวหน้าหมู่บ้านตัดสินใจว่าจะไปต่อหรือจะทำเช่นไรต่อไป หัวหน้าหมู่บ้านได้บอกกับเสิ่นเทียนหยางว่าจะมีการหารือเรื่องนี้กับชาวบ้านในคืนนี้
“เทียนหยาง ขอบใจเจ้ามาก”
“ไม่เป็นไรขอรับ ข้าเองก็ไม่อยากให้พวกเราเกิดเรื่องราวเลวร้ายขึ้น ส่วนจะทำอย่างไรต่อไปก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่านและชาวบ้าน ส่วนตัวข้าและครอบครัวนั้นไม่อยากเสี่ยงเดินทางต่อ เพราะอีกไม่นานก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว หากพวกเราต้องไปรอนแรมในป่าที่ไม่รู้ว่าจะพบเจอกับอันตรายอันใดบ้าง ข้าอยากรั้งอยู่ที่ภูเขาแห่งนี้ อย่างน้อย ๆ ภูเขาแห่งนี้ยังพอมีผักป่าให้พวกเราได้กินบ้าง ถึงแม้ว่าป่ารอบนอกจะแห้งแล้ง แต่ป่าชั้นในยังเขียวอยู่”
“แต่ในป่าอันตรายยิ่งนัก หากมีสัตว์ป่าดุร้ายจะทำเช่นไร”
“หัวหน้าหมู่บ้าน สัตว์ป่าดุร้ายเรายังพอมีทางหลีกเลี่ยงได้ หรือหากจะต้องเผชิญหน้ากันจริง ๆ พวกเรามีกันหลายคนยังพอสู้ได้ แต่หากว่าต้องเผชิญหน้าจากชาวบ้านผู้หิวโหยแล้วผันตัวมาเป็นโจรปล้นชิงแล้วล่ะก็ พวกเรากันหลายคนก็จริงแต่หากพวกโจรมากกว่าล่ะ พวกเรามีทั้งคนชราและเด็ก ที่สำคัญพวกเราต่างก็หิวโหยกินไม่อิ่มจะเอาแรงที่ใดไปต่อสู้เล่าขอรับ"
“ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล แต่ต้องฟังความเห็นของชาวบ้านด้วย เอาไว้ข้าจะเรียกประชุมคืนนี้แล้วค่อยมาหารือกัน”
“ขอรับ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”
หลังจากเสิ่นเทียนหยางออกมาจากที่พักของหัวหน้าหมู่บ้านเขาก็ไปที่เพิงที่พักของฟู่หมิงกับไป๋เฉียนโจวทันที เพื่อบอกเล่าสิ่งที่เขาได้รับรู้มาและปรึกษากับสหายทั้งสองว่าจะทำเช่นไรต่อไปดี หากว่าชาวบ้านตัดสินใจจะเดินทางต่อแล้วพวกเขาจะยังร่วมเดินทางไปกับชาวบ้านหรือไม่
“เทียนหยาง มาหาข้าตอนนี้มีเรื่องอันใดรึ”
“เจ้าให้ไป๋ชิงไปตามฟู่หมิงมาก่อน จะได้พูดเสียทีเดียว”
“ได้" จากนั้นไป๋เฉียนโจวก็บอกให้ลูกชายไปเรียกฟู่หมิง
"อาชิง เจ้าไปตามลุงฟู่หมิงมาพบพ่อกับลุงเสิ่นของเจ้าตอนนี้ เร็วเข้า”
ไป๋ชิงออกไปไม่นานก็กลับมาพร้อมกับฟู่หมิง เมื่อเห็นสีหน้าของเสิ่นเทียนหยางไม่ดีเท่าไหร่ เขาก็หันไปสบตากับไป๋เฉียนโจว ไป๋เฉียนโจวเองก็ได้แต่ส่ายหน้าเป็นเชิงว่าเขาเองก็ไม่รู้เช่นเดียวกัน
“เทียนหยาง เกิดเรื่องอันใดขึ้น”
“นั่งลงก่อน ที่ข้าให้อาชิงไปตามเจ้าเพราะมีเรื่องอยากจะมาบอกให้พวกเจ้าได้รู้ หลังจากนี้พวกเจ้าจะตัดสินใจอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับพวกเจ้าทั้งสองคน”
“นี่มันเกิดเรื่องอันใดกันแน่ เจ้ารีบ ๆ พูดมา” ไปเฉียนโจวเริ่มร้อนใจ
“ข้ามีเรื่องจะมาเล่าให้พวกเจ้าฟัง ฟังจบแล้วค่อยตัดสินใจ เรื่องนี้ข้าได้แจ้งกับหัวหน้าหมู่บ้านแล้ว คืนนี้น่าจะมีการหารือกับชาวบ้าน”
หลังจากนั้นเสิ่นเทียนหยางก็ได้บอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เขาได้รู้มาจากเย่อันซื่อให้สหายทั้งสองได้ฟัง หลังจากนั้นเขาได้บอกถึงความตั้งใจของตัวเองด้วย แต่เรื่องในครอบครัวของเย่อันซื่อเขาไม่ได้ปริปากบอกกับสหายทั้งสองแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่บอกว่าครอบครัวของเขาถูกปล้นฆ่าแล้วเขาหนีตายเข้ามาในป่าเพียงเท่านั้น
“พวกเจ้าคิดเห็นเป็นเช่นไร”
“ข้าว่าพวกเรากลับบ้านเกิดกันเถอะ ข้าไม่เชื่อว่าฝนจะไม่ตกลงมา กลับหยางโจวกันเถอะ” ฟู่หมิง
“ข้าเห็นด้วยกับเทียนหยาง ตอนนี้จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้วพวกเราคงต้องหาที่หลบอยู่ในป่าบนภูเขา ข้าไม่อยากเดินทางไปเสี่ยง พ่อแม่ข้าแก่แล้ว หากเกิดว่าชาวบ้านผันตัวเป็นโจรขึ้นมาล่ะก็พวกเราจะเอาอันใดไปสู้กับคนหมู่มาก ถึงขั้นต้องกินเนื้อคนกันแล้ว พรุ่งนี้พวกเราจะเข้าไปสำรวจบนภูเขาและหาที่อยู่อาศัยชั่วคราวรอให้ผ่านฤดูหนาวพวกเราจะกลับหยางโจวทันที”
“ตกลง เช่นนั้นก็เอาตามนี้ พวกเราแค่รอว่าหัวหน้าหมู่บ้านกับชาวบ้านจะมีความคิดเห็นเช่นไร รอฟังคืนนี้ ตอนนี้พวกเจ้าก็ไปพูดคุยกับครอบครัวเพื่อหารือกันก่อน ข้ากลับล่ะ”
เสิ่นเทียนหยางกลับมาถึงที่พักได้ไม่นานหัวหน้าหมู่บ้านก็เรียกประชุมชาวบ้านทันที หลังจากที่หัวหน้าหมู่บ้านบอกเล่าเรื่องราวที่ได้รับรู้มาก็มีทั้งคนที่ไม่อยากเดินทางไปต่อและคนที่ไม่เชื่อก็อยากออกเดินทางต่อไป ทำให้เกิดการถกเถียงกันเกิดขึ้น และคนที่ไม่เชื่อเสิ่นเทียนหยางนั้นก็มีบ้านใหญ่เสิ่น เสิ่นหงเทียนออกมาโวยวายว่าเสิ่นเทียนหยางต้องการให้พวกเขาตายอยู่กลางป่าที่นี่ ในเมื่อใกล้จะถึงฤดูหนาวแล้วเหตุใดถึงไม่รีบเดินทางเข้าเมือง การอาศัยอยู่ในป่าไม่ใช่เรื่องดีอันใดเลย
“หัวหน้าหมู่บ้าน ข้าไม่เชื่อว่าสิ่งที่เสิ่นเทียนหยางพูดมานั้นจะเป็นเรื่องจริง เขาจงใจจะให้พวกเราต้องตายอยู่ในป่ามากกว่า ในเมื่ออีกไม่ไกลก็จะถึงเมืองเป่ยโจวแล้วเหตุใดถึงไม่เดินทางต่อแล้วหาที่พักในเมืองล่ะ ไม่ใช่ว่าอีกไม่นานก็จะถึงฤดูหนาวแล้ว เขาทำแบบนี้ต้องการให้เราหนาวตายในป่ามากกว่า” เสิ่นหงอันพูดออกมาด้วยความไม่พอใจ
“ใช่แล้วล่ะที่หงอันพูดมาก็มีเหตุผล ถ้าพวกเราอยู่ในป่าจะต้องหนาวตายแน่” กัวหมิงสหายของเสิ่นหงอัน
“เป็นเช่นนั้นก็ดีแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ไม่ใช่ว่าพวกเรามีความสุขดีหรือเจ้าคะ ตอนนี้ท่านพ่อมีอายุไขที่ยืนยาว ยังสามารถอยู่กับพวกเราได้อีกร้อยปี”“ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะการกลับมาของลูกหรือ หากลูกไม่กลับมาครอบครัวของพวกเราก็คงไม่สามารถมีวันนี้ได้”“ท่านพ่อ นี่ท่านพ่อรู้หรือเจ้าคะ ตลอดเวลาท่านพ่อรู้ว่า ..”“ไม่เพียงแค่พ่อเท่านั้นที่รู้ แม่ของลูกเองก็รู้เช่นกัน รู้เรื่องของลูก แต่เรื่องของพ่อนางไม่รู้หรอก เจ้าอย่าได้ไปบอกนางเชียวนะ”“เหตุใดถึงได้เป็นเช่นนี้เล่าเจ้าคะ”“ตอนที่ลูกเกิดมา แม่กับพ่อได้พาลูกไปไหว้พระที่วัดบนเขา นักพรตเต๋าชราทำนายเอาไว้ว่า ลูกสาวของเจ้าเป็นคนมีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ ชีวิตครอบครัวของพวกเจ้าล้วนแต่ต้องพึ่งพานาง แต่เป็นเพราะเคราะห์กรรมเก่าของนาง ทำให้นางต้องพบเจอกับภัยพิบัติจนถึงแก่ชีวิต แต่นักพรตชราได้บอกกับพวกเราต่อไปว่า พวกเจ้าไม่ต้องตกใจ ไม่ต้องเสียใจ หลังจากนั้นจะดีเอง เก่าไม่ไปใหม่ไม่มา และที่กลับมาก็คือลูกสาวที่แท้จริงของพวกเจ้า นางเพียงแค่หลงทางไปเท่านั้น” “เช่นนั้นแล้ว เช่นนั้นแล้ว ข้าไม่ได้ทะลุมิติมาเกิดใหม่ ข้าไม่ได้มายึดเอาร่างกายของผู้อื่น ไม่ได้ยืมร่างคืนชีพ แต่
วันเวลาแห่งความสุขนั้นมักผ่านไปเร็วเสมอ จากเสิ่นอิงอิงหญิงสาวในยุคปัจจุบันที่ได้ทะลุมิติมาอยู่ในโลกโบราณแห่งนี้เป็นเวลาแปดปีแล้ว ตลอดเวลาแปดปีที่ผ่านมานั้นได้ผ่านเรื่องราวมากมาย จากชีวิตที่ยากลำบากเกือบเอาชีวิตไม่รอดหลายครั้ง แต่เพราะเสิ่นอิงอิงได้เดินทางข้ามเวลามาพร้อมกับมิติวิเศษ ถือว่าเป็นพรจากพระเจ้าและเป็นตัวช่วยให้อยู่รอดได้อย่างไร้กังวลในยุคโบราณที่กำลังประสบกับปัญหาภัยแล้ง หลังจากนั้นเดินทางไปจนถึงเมืองเป่ยโจวพร้อมกับชาวบ้านหมู่บ้านเสิ่นเจียชุน พวกเขาหวังว่าจะสามารถผ่านเข้าเมืองไปได้ แต่ทว่าเจ้าเมืองกลับปิดประตูเมืองไม่ยอมให้ผู้อพยพเข้าไปในเมืองได้แม้แต่คนเดียว นอกจากจะไม่เปิดประตูเมืองแล้วเขายังยักยอกเสบียงอาหารที่ทางการส่งมาช่วยเหลือบรรเทาทุกข์ของประชาชน นอกจากจะยักยอกเสบียงแล้วเขายังสั่งให้ทหารรักษาเมืองลงมือสังหารผู้ลี้ภัยที่หน้าประตูเมือง เสิ่นอิงอิงคิดว่าตัวเองมีโอกาสได้มาเกิดใหม่แล้วแต่จะต้องมาหิวตายอีกครั้งหลังจากเกิดมาได้ไม่นาน ถึงแม้ว่าจะไม่อดตายเพราะนางมีมิติวิเศษ แต่ถ้าหากให้คนอื่นรู้ว่านางมีอาหารอยู่ในมือ ครอบครัวของนางและตัวนางเองก็จะต้องถูกผู้ลี้ภัยหรืออาจจะเ
“พวกเจ้าไปอาบน้ำอาบท่าได้แล้ว จะได้มากินข้าว” มู่หลิวอิงเห็นว่าใกล้จะได้เวลาอาหารแล้วจึงได้มาเร่งลูก ๆ ของนาง“ขอรับท่านแม่ แต่ว่าไม่รอท่านพ่อก่อนหรือขอรับ” เยว่อวี้“ท่านพ่อของพวกเจ้าจวนจะกลับมาถึงบ้านแล้ว รีบไปอาบน้ำเร็วเข้า”“ขอรับท่านแม่” เมื่อลูกชายทั้งหกคนต่างแยกย้ายไปอาบน้ำที่เรือนนอนของตัวเอง ส่วนลูกสาวของนางนั้นไปเก็บผลไม้ที่สวน ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมานางรู้ดีว่าหากไม่มีลูกสาวชีวิตของครอบครัวจะไม่มีทางดีขึ้นแน่นอน เสียดายที่นางมีลูกสาวเพียงคนเดียวเท่านั้น ส่วนลูกชายนั้นนางกลับคิดว่าพวกเขามีมากเกินไปจนน่าปวดหัว ถึงแม้ว่าแต่ละคนจะเป็นเด็กดีรู้ความและไม่เคยทำให้นางกับสามีลำบากใจเลยสักครั้ง ก่อนเวลาอาหารเย็นเล็กน้อยหนานกงเทียนหยางก็กลับมาถึงบ้าน เมื่อเขากลับมาถึงก็พบว่าวันนี้ลูก ๆ ของเขากลับบ้านกันครบทุกคนแล้ว นานมากแล้วที่ครอบครัวไม่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเช่นนี้ ตอนนี้ก็ขาดแค่ท่านพ่อกับท่านแม่ของเขาเท่านั้น ไม่รู้ว่าตาเฒ่านั่นพาท่านแม่ของเขาไปที่ใดและตอนนี้เดินทางไปถึงไหนกันแล้ว เมื่อไหร่จะกลับมา “ท่านพ่อ รีบไปล้างมือเถอะเจ้าค่ะ จะได้กินข้าว”“ตกลง รอพ่อไม่นาน”“พี่สาวไฉ่
“แล้วเจ้าคิดว่าจะมีผู้ใดที่มีความสามารถเหนือเจ้า ร่ำรวยเหนือเจ้ารึ ในเป่ยฉีนี้ เจ้าไม่คิดบ้างว่าตอนนี้เจ้ามีฐานะอันใด เหตุใดเจ้าไม่คิดว่าแค่เขาเป็นคนดีก็พอแล้ว ในชีวิตนี้ของเจ้าไม่ขาดแคลนอันใด หรือเจ้าอยากได้สามีเป็นคนเลวทรามอย่างนั้นรึ” เสี่ยวมาว“เจ้าเห็นข้าเป็นคนโง่เขลาถึงเพียงนั้นรึเสี่ยวมาว นี่เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าข้าอยากมีสามีเป็นคนเลวทราม เหตุใดข้าถึงไม่เป็นคนเลวทรามเองเสียเล่า แบบนี้เจ้าว่าดีหรือไม่”“ข้าจะไปรู้กับเจ้ารึ ข้ายังหาภรรยาไม่ได้เลย ใครจะสนกันล่ะว่าเจ้าจะเป็นคนเลวทรามหรือไม่ ข้าจะนอนไม่คุยกับเจ้าแล้ว”“ข้าก็จะไปเล่นกับเด็กในหมู่บ้าน ข้าไม่อยากรับฟังปัญหาสามีภรรยาของเจ้า” ต้าเฮย“ข้าจะไปหาสมบัติมาเก็บเอาไว้ให้เสี่ยวจื้อกับเสี่ยวจ้าน ข้าไม่มีเวลามานั่งฟังปัญหาของเจ้าเช่นเดียวกัน” เสี่ยวจิน“นี่ พวกเจ้า พวกเจ้า ให้ตายสิ เจ้าพวกนี้นี่”มู่หลิวอิงได้ยินลูกสาวพูดคุยกับเหล่าสหาย นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเสียงดัง พ่อสามีกับสามีของนางหวงลูกสาวและหลานสาวมาก เกรงว่าในตอนที่ลูกสาวต้องออกเรือนจริง ๆ ตาเฒ่าสองคนนี้คงไม่อยู่เฉย ๆ แน่ ดูท่าแล้วเส้นทางของลูกเขยในอนาคตของนางคงไม่
“พี่รองท่านไปกับต้าเฮยเถอะ พี่สาม พี่ใหญ่ พวกท่านไปรายงานให้ท่านปู่กับท่านพ่อทราบ ส่วนข้าจะรอเก็บ มดปลวกที่ยังเล็ดลอดเข้ามา”“ตกลง”หลังจากเกิดเหตุการณ์เสนาบดีซ้ายเหวินเฟยหลางสมคบคิดกับต่างแคว้น วันเวลาก็ผ่านไปแล้วนับสองเดือน และเหล่าพี่ชายก็ได้เดินทางไปรับตำแหน่งตามหน้าที่ของพวกเขา ถึงแม้ว่าบ้านจะดูเงียบเหงาไปบ้างแต่เพราะมีน้องชายฝาแฝดอยู่และทั้งสองยังคอยสร้างรอยยิ้มให้กับครอบครัว มู่หลิวอิงคิดถึงลูก ๆ ของนางมาก ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเติบโตและมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ แต่คนเป็นแม่เช่นนางก็อดเป็นห่วงพวกเขาไม่ได้ หนานกงเทียนหยางเองทำได้เพียงแค่ปลอบใจภรรยาเท่านั้น ตอนนี้ใกล้จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว อิงอิงคิดว่าจะทำกุนเชียงกับเบคอนให้มากหน่อย นางต้องการส่งอาหารแห้งเหล่านี้ไปให้พี่ชายทั้งสี่คน แม้ว่าหนานกงเยว่เทียนจะไปประจำอยู่ที่ชายแดนในเวลาที่บ้านเมืองสงบสุขเช่นนี้ แต่เขาไม่ได้กลับบ้านมาบ่อยนัก ที่ชายแดนทหารยังคงมีการฝึกฝนและเตรียมความพร้อมอยู่เสมอ ต่างแคว้นในตอนนี้แม้ว่าพวกเขาจะไม่กล้ารุกรานเป่ยฉีแต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่มีความคิดเลยเสียทีเดียว พวกเขาเพียงแค่รอดูท่าทีเท่านั้น ตอนนี้น
นอกจากนี้ไท่จื่อเฟยก็ได้ให้กำเนิดบุตรชายให้กับองค์รัชทายาทแล้วถึงสองคน และตอนนี้ไท่จื่อเฟยก็กำลังตั้งครรภ์อยู่ ทำให้เสนาบดีฝ่ายซ้ายไม่พอใจเป็นอย่างมาก อำนาจในมือของเขาแต่เดิมทีได้ควบคุมกรมคลังรวมไปถึงกรมวานิชย์หลวง เดิมทีเขาได้ส่วนแบ่งจากการนำเข้าเกลือจากต่างแคว้นมากกว่าครึ่งเพราะเป็นเกลือคุณภาพต่ำแทบจะไม่มีราคาค่างวดอันใดเลยถูกเหมือนให้เปล่า แต่พอเอาเข้ามาขายในแคว้นเป่ยฉีเกลือกลับเป็นสิ่งที่มีราคาแพงมากและเป็นของหายาก แต่แล้วเงินทองและความมั่งคั่งที่เขาสมควรจะได้นั้นต้องมาพังทลายลงเพราะหลานสาวของชินอ๋อง อ้อ มันก็เป็นหลานสาวของฮ่องเต้ด้วยนั่นล่ะ วันดีคืนดีก็สามารถผลิตเกลือได้เอง โดยวิธีทำเกลือเหล่านั้นล้วนแต่เป็นจวิ้นจู่เป็นคนคิดค้น นังเด็กน่าตายคนนี้ก็จะเก็บเอาไว้ไม่ได้ วันนี้เขาส่งข่าวไปให้แคว้นไห่หนาน ส่งกำลังทหารมามากกว่าหนึ่งหมื่นนาย เดิมทีกำลังทหารที่ไห่หนานส่งมานั้นได้ปลอมตัวปะปนมากับชาวบ้านที่มาทำการค้าเป็นเวลาหลายปีแล้วโดยที่ไม่มีผู้ใดระแคะระคายเลย การตัดสินใจปลงพระชนม์ฮ่องเต้วันนี้ถือว่าเป็นการเดิมพันชีวิตของเขา การเดินทางมาร่วมพีธีล่าสัตว์ในครั้งนี้ เขาเดินทางมาเพียงลำพัง







