เย่อันซื่อ 10

“บ้านเกิดของพวกเราฝนไม่ตกมาสองปีแล้ว พวกเราออกเดินทางจากบ้านเกิดมาเพราะเกิดภัยแล้ง หัวหน้าหมู่บ้านจึงพาชาวบ้านออกเดินทางเพื่อที่จะไปหาที่ตั้งรกราก ตอนนี้พวกเรากลายเป็นผู้อพยพลี้ภัยแล้ว ถ้าหากสามารถตั้งรกรากที่เมืองข้างหน้าได้ก็คงจะดีไม่น้อย”

“เมืองข้างหน้า พวกท่านหมายถึงเมืองเป่ยโจวหรือขอรับ ตอนข้าหนีมาถึงที่เมืองนี้ภายในเมืองก็เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเจ้าเมืองสั่งปิดประตู คนในไม่ให้ออกคนนอกไม่ให้เข้า มีผู้อพยพมากมายบริเวณหน้าประตูเมือง ข้าเองไม่สามารถเข้าเมืองได้ ทำได้แค่วิ่งหนีเข้าป่าจนทำให้พวกนักฆ่าตามทัน มีทางเดียวคือต้องเดินทางอ้อมเมืองเป่ยโจวแล้วเดินทางต่อไปจนถึงเมืองเยี่ยนโจวหรือพวกท่านจะเดินทางต่อไปยังเมืองหลวงฉางโจวก็ได้”

“เดิมทีข้าไม่อยากจากบ้านเกิดมา พวกเราเดินทางรอนแรมนอนกลางดินกินกลางทราย เจ้าบอกว่าเมืองเป่ยโจวปิดประตูเมือง ไม่แน่ว่าอีกไม่นานคงมีผู้อพยพเดินทางเข้าป่า ถึงตอนนั้นคงไม่ดีแล้วล่ะ เพราะตราบใดที่ป่ายังมีสีเขียว นั่นเท่ากับว่ายังมีความหวังในการหาน้ำและอาหาร ข้าเกรงว่าจะเกิดการปล้นชิงกันขึ้น”

“ท่านอาพูดถูกแล้ว ตอนนี้ผู้คนเริ่มขาดอาหาร บางคนขายลูกเพื่อแลกอาหาร บางคนกินคนในครอบครัวตัวเองเพื่อความอยู่รอด”

“แล้วเจ้าจะทำเช่นใดต่อไป”

“ข้าเองยังไม่รู้ว่าจะต้องทำเช่นไรต่อไป แต่ในเมื่อข้ายังไม่ตาย วันข้างหน้าข้าจะกลับไปแก้แค้นคนพวกนั้นเป็นแน่ หากข้าไม่ทำอันใดเลย ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านย่า คงนอนตายตาไม่หลับ อ้อ จริงสิ ข้าชื่อ เย่อันซื่อ ปีนี้อายุ 14 ปีแล้วขอรับ ท่านปู่ของข้าเป็นขุนนางขั้นห้าสังกัดกรมพิธีการ ส่วนท่านพ่อของข้าไม่ชอบรับราชการชอบค้าขาย เมื่อเจ็ดปีก่อนท่านปู่รับอนุภรรยาเข้ามาพร้อมกับลูกชายและลูกสาว ท่านย่าของข้าเสียใจมาก ท่านปู่ของข้าหลงใหลอนุภรรยาและทอดทิ้งภรรยาเอก นานวันเข้าท่านพ่อทนเห็นท่านย่าเสียใจไม่ได้ จึงได้ขอแยกจวนและพาท่านย่าออกมาทำให้ท่านปู่โกรธมาก แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากที่แยกบ้านได้ไม่นาน ท่านปู่ที่แข็งแรงมาตลอดไม่เคยเจ็บป่วยเลยสักครั้ง อยู่ ๆ ก็ล้มป่วยและเสียชีวิตในที่สุด ท่านพ่อของข้าถูกพวกเขาล้อมกรอบใส่ร้ายว่าค้าเกลือเถื่อน ท่านแม่วิ่งเต้นหาหลักฐานเพื่อล้างมลทินให้กับท่านพ่อได้สำเร็จ ยังไม่ทันได้ข้ามคืนก็มีนักฆ่าบุกเข้ามาฆ่าคนในจวน ท่านแม่กับท่านพ่อส่งข้าหนีออกมา คนรับใช้ที่เติบโตมาพร้อมกับข้าเสียสละชีวิตเพื่อให้ข้าได้หนีออกมาจากเมืองหลวงได้สำเร็จ แต่คนพวกนั้นก็ยังไม่วางมือ พวกเขาฆ่าและจุดไฟเผาจวน"

“เอาล่ะ เจ้าอย่าได้นึกถึงมันอีกเลยนะ ต่อไปนี้ใช้ชีวิตให้ดี ให้สมกับพ่อแม่และคนรับใช้ของเจ้าเอาชีวิตเข้าแลกให้เจ้าได้มีชีวิตอยู่ หากเจ้าไม่มีที่ไปก็อยู่กับพวกเราไปก่อน ถึงแม้ว่าพวกเราจะจนแต่ยังพอมีข้าวให้เจ้าได้กิน เจ้ารอเดี๋ยวข้าจะไปยกน้ำแกงมาให้”

“ขอบคุณท่านอาขอรับ”

“หืม ลูกแมวมาจากไหน แมวของเจ้ารึ”

“เปล่าขอรับ”

“หรือว่าจะเป็นอิงอิงเอามันมา ขาของมันได้รับบาดเจ็บด้วย เอาล่ะเจ้าก็ให้มันอยู่เป็นเพื่อนเจ้าไปก็แล้วกัน อย่างน้อย ๆ ก็มีเพื่อนบาดเจ็บด้วย”

“ขอรับ”

เสิ่นเทียนหยางเดินไปตักน้ำแกงแล้วยกไปให้เย่อันซื่อ หานหลิวอิงเห็นสามีกำลังยกชามน้ำแกงกลับเข้าไปในเพิง นั่นแสดงว่าคนเจ็บได้สติแล้ว เสิ่นอิงอิงกับพี่ชายที่กลับมาจากเอาผักป่าไปแบ่งให้บ้านไป๋และบ้านฟู่ก็รีบไปเช็ดมือเพื่อกินมื้อเย็นทันที 

“พวกเจ้ากลับมาแล้ว ไปเช็ดมือแล้วมากินข้าว”

“ท่านพ่อเล่าเจ้าคะท่านแม่”

“เอาน้ำแกงไปให้คนป่วย พวกเจ้ากินกันไปก่อน”

“ข้าว่าพวกเรารอท่านพ่อก่อนดีหรือไม่ขอรับ” เยว่ฉี

“ถ้าพวกเจ้าไม่หิวจนทนไม่ไหวเช่นนั้นก็รอพ่อของพวกเจ้าก่อน”

หลังจากยกน้ำแกงไปให้คนป่วยแล้ว เสิ่นเทียนหยางก็มาร่วมวงกินข้าวกับครอบครัวทันที เขามองดูลูกสาวที่กินข้าวด้วยท่าทางไม่ทุกข์ร้อนแล้วได้แต่ส่ายหน้า หลังจากที่ลูกสาวได้รับบาดเจ็บพอนางฟื้นขึ้นมาก็กลายเป็นเหมือนคนละคน ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนนางจะร่าเริงแจ่มใสแต่ทว่าไม่ได้กล้าหาญขนาดนี้ นี่คงจะเป็นพรที่นางได้มาหลังจากที่นางฟื้นขึ้นมา เรื่องที่ลูกสาวของเขาเคยบอกว่านางเคยตายไปแล้วครั้งหนึ่งเขาไม่กล้าบอกภรรยา ส่วนตัวเขาเองก็ตายไปแล้วครั้งหนึ่งจริง ๆ ถึงแม้ว่าเขาจะได้มีโอกาสมาเกิดใหม่แต่เขามีเพียงความทรงจำก่อนตายและหลังจากตายไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น 

“จริงสิ อิงอิง ลูกไปเก็บเอาลูกแมวมาจากที่ใดกัน แล้วพ่อแม่ของมันล่ะ”

“ข้าพบมันได้รับบาดเจ็บนอนใกล้ตายอยู่ในป่าเลยเอามันกลับมา ข้าไม่พบครอบครัวของมันเจ้าค่ะ”

“เป็นเช่นนั้นรึ”

“เจ้าค่ะ อ้อ ท่านพ่อเจ้าคะ มันไม่ใช่แมวหรอกนะเจ้าคะ”

“ไม่ใช่แมว ไม่ใช่แมวแล้วเป็นอะไร”

“ลูกเสือขอรับ” เยว่ฉี

“ใช่แล้วขอรับ ลูกเสือ” เยว่เทียน

“พอแล้ว ไม่ต้องพูดอันใดแล้ว กินข้าว ๆ เก็บมาแล้วก็แล้วไปเถอะ ต่อให้ชาวบ้านจะนินทาว่ายามนี้เกิดภัยแล้งพวกเรายังเก็บคนเก็บแมวมาเลี้ยงก็ตามที แต่พวกเราไม่ได้ไปเอาข้าวของคนอื่นมากิน พวกเจ้าไม่ต้องไปสนใจ”

“เจ้าค่ะท่านแม่”

เสิ่นเทียนหยางเห็นภรรยาพูดเช่นนี้เขาก็ไม่พูดอันใดต่อไปอีก ก้มหน้าก้มตากินข้าว จากนั้นก็นำน้ำไปต้มให้เดือดแล้วล้างตะเกียบ ส่วนถ้วยชามใช้ใบไม้เช็ดจนไม่มีเศษอาหารแล้วค่อยมาล้างน้ำร้อนอีกครั้ง หลังจากที่กินข้าวล้างจานเก็บของแล้ว เสิ่นเทียนหยางก็ได้เล่าเรื่องราวของเย่อันซื่อให้กับภรรยาและลูก ๆ ฟัง รวมถึงเรื่องเมืองเป่ยโจวด้วย

“จะทำเช่นไรดี ตอนนี้เหลือเวลาไม่นานก็จะเข้าสู่หน้าหนาวแล้ว หากพวกเราต้องเดินทางอ้อมเป่ยโจวไปข้าเกรงว่าพวกเราคงได้ไปตายกลางทางเป็นแน่ ถ้าเกิดว่าพวกชาวบ้านผันตัวมาเป็นโจรปล้นชิงก็ยิ่งเลวร้ายไปอีก”