เย่อันซื่อ 9

ในตอนที่เสิ่นอิงอิงกำลังจะกลับไปหาพี่ชายทั้งสอง ข้าง ๆ พุ่มไม้ที่นางพบลูกเสือมีต้นไม้ที่กำลังออกดอกสีแดงสดอยู่ห้าต้น เสิ่นอิงอิงคิดว่าต้นไม้พวกนี้มันคุ้น ๆ จึงได้นั่งลงดูอยู่นานสองนาน ในที่สุดก็นึกออก นี่มันต้นโสม โสมคนที่กำลังออกดอก อายุน่าจะหลายปีแล้ว

“โอ้ นี่มันโสมคน นับว่าข้ายังมีโชคดีอยู่บ้าง”

เสิ่นอิงอิงรีบขุดโสมขึ้นมาทั้งห้าต้น จากนั้นก็นำไปปลูกในมิติวิเศษสี่ต้น อีกหนึ่งต้นเหลือเอาไว้ หลังจากปลูกโสมรดน้ำด้วยน้ำพุจิตวิญญาณเรียบร้อยแล้ว เติมน้ำในกระบอกไม้ไผ่จนเต็มนางก็ออกจากมิติและกลับไปหาพี่ชายทันที เสิ่นอิงอิงตอนนี้อารมณ์ดีมากเพราะนางขุดโสมคนได้ตั้งห้าต้นเชียวนะ ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ราคาสมุนไพรในยุคนี้แต่นางเชื่อว่ามันต้องมีราคามากเป็นแน่

“พี่ใหญ่ พี่รอง ข้ากลับมาแล้ว พวกท่านดูสิว่าข้าได้อันใดมา"

“น้องสาว เจ้าพบเจอสิ่งดี ๆ อันใดรึ รีบเอามาให้พี่รองดูเร็วเข้า”

“นี่เจ้าค่ะ”

“นี่ต้นอันใด ดอกสีแดง ๆ มันกินได้หรือไม่”

“น้องสาว เจ้าไปพบมันจากที่ใด ยังมีอีกหรือไม่”

“ไม่มีแล้ว ข้าพบแค่ต้นเดียวเจ้าค่ะ”

“พี่ใหญ่ เจ้านี่คืออันใดหรือขอรับ”

“โสมคน นี่คือโสมคน มันมีราคามาก น้องสาวเจ้ารีบซ่อนมันเอาไว้ให้ดี กลับไปถึงที่พักแล้วค่อยให้ท่านพ่อดู”

“ตกลงเจ้าค่ะ เช่นนั้นพวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ อ๊า ! ใครตีหัวข้า ใคร มันเป็นใคร ออกมานะ" เสิ่นอิงอิงร้องตะโกนขึ้นมาเพราะอยู่ ๆ ก็มีไก่ฟ้าตกลงมาบนหัวของนาง

“ตุ๊บ” 

“น้องสาว มันคือไก่ฟ้า มันเป็นไก่ฟ้าที่ตกใส่หัวของเจ้า แต่ว่ามันมาจากที่ใดกัน แล้วทำไมมันถึงได้ตกใส่หัวน้องสาวพอดีเล่า ดูสิตัวใหญ่มาก อ้วนมากด้วย" เยว่เทียนยกไก่ที่เขาเพิ่งเก็บขึ้นมาให้น้องสาวดู

“สงสัยท่านเทพคงสงสารพวกเราล่ะมั้ง วันนี้ไม่ใช่ว่าเราช่วยคนเจ็บเอาไว้หรือ ไก่นี่คงอยากให้เราเอาไปทำน้ำแกงบำรุงร่างกายกระมัง แต่ว่าให้น้อยไปหน่อยนะ แค่ตัวเดียวเองรึ งกเป็นบ้า กลับกันเถอะเจ้าค่ะ”

“น้องสาว ตรงนั้นมีรังไก่ฟ้าด้วย ดูสิ มีไข่อยู่ตั้งหลายฟอง” เยว่ฉีรีบวิ่งไปที่รังไก่ฟ้า เขารีบเก็บไข่ใส่ในตะกร้าด้วยความรวดเร็ว จากนั้นก็เอาใบไม้มาปิดแล้วเอากองฟืนวางบนปากตะกร้าอีกที

"นับว่ายังพอทนได้ พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ ท่านแม่คงรอแย่แล้ว

ทั้งสามคนกลับมาถึงที่พักก็มืดแล้ว หานหลิวอิงยืนรอลูกทั้งสามคนอยู่หน้าเพิงพักด้วยความไม่สบายใจ เสิ่นเทียนหยางเพิ่งเดินกลับมาจากเพิงของหัวหน้าหมู่บ้านก็เห็นลูก ๆ ทั้งสามคนกลับมาพอดี พร้อมกับฟืนที่แบกมาเต็มตะกร้า

หลังจากที่สามพี่น้องกลับมาถึงที่พัก ทั้งสามคนนำของที่เก็บมาได้จากในป่าให้ผู้เป็นมารดาจัดการ เสิ่นเทียนหยางได้รับมอบหมายงานให้นำไก่ฟ้าไปจัดการถอนขนและทำความสะอาด เสิ่นอิงอิงเอาลูกเสือไปวางไว้ข้างที่นอนของนางซึ่งมีพี่ชายที่ช่วยเอาไว้นอนไม่ได้สติอยู่ 

“เอาล่ะ เจ้าอยู่ตรงนี้ไปก่อนเดี๋ยวข้ากลับมา จะว่าไปแล้วพวกเจ้าก็เหมาะสมกันดี อีกคนก็นอนเดี้ยงไม่ได้สติ ส่วนเจ้าก็ขาเป๋ เอาล่ะข้าจะไปแล้ว อยู่กันดี ๆ ล่ะ”

“อิงอิงเจ้าบ่นอันใดคนเดียว รีบมาช่วยแม่ทางนี้เร็วเข้า”

“เจ้าค่ะท่านแม่”

“ท่านแม่ขอรับ ผักป่าที่พวกเราเก็บมามีเยอะมาก ข้าคิดว่าจะแบ่งให้บ้านท่านอาไป๋กับท่านอาฟู่ด้วยขอรับ วันนี้อยู่ ๆไก่ฟ้าก็ตกลงมาใส่หัวน้องสาว พอพวกเราหาดูรอบ ๆ ก็พบว่ามีรังไก่ฟ้าอยู่ ในรังไก่ฟ้ายังมีไข่อีกหลายฟองด้วยขอรับ” เยว่ฉี

“ท่านแม่ ข้านับดูแล้วไข่ไก่มีทั้งหมดสิบห้าฟองขอรับ” เยว่เทียน

“เอาล่ะ เจ้าเอาผักป่าพวกนี้ไปให้ทั้งสองบ้านเถอะ ส่วนไข่ก็ให้บ้านละสามฟอง บ้านเรามีคนเจ็บจำเป็นต้องได้รับการดูแล อีกทั้งพวกเจ้าสามพี่น้องจะได้มีไข่กินบ้าง”

“ขอรับท่านแม่”

หลังจากจัดการเรื่องต่าง ๆ เรียบร้อยแล้ว หานหลิวอิงนำไก่ฟ้ามาต้มน้ำแกงกับเห็ดหูหนูดำ ในตอนที่ผู้เป็นแม่ไม่ทันได้มองเสิ่นอิงอิงก็เติมน้ำพุจิตวิญญาณลงในหม้อน้ำแกงไก่ สิ่งสำคัญในการมีชีวิตรอดในตอนนี้คือทุกคนต้องร่างกายแข็งแรงไม่เจ็บป่วยง่าย อาจจะเพราะเสิ่นอิงอิงได้ป้อนน้ำพุจิตวิญญาณให้กับชายหนุ่มที่ได้รับบาดเจ็บซึ่งมาทราบชื่อภายหลัง ชายหนุ่มคนนี้มีนามว่าเย่อันซื่อ 

“ท่านพี่ ท่านไปดูคนเจ็บสักหน่อยเขาตื่นหรือยัง หากเขายังไม่ตื่นพวกเราก็กินข้าวกันก่อน ข้าจะเก็บน้ำแกงไก่เอาไว้ให้เขาดื่มทีหลัง ตอนที่ท่านไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้าน มีผู้ใดคัดค้านหรือไม่"

“ไม่มี เพียงแต่ทุกคนกลัวว่าพวกเราจะช่วยคนไม่ดีเข้ามาแล้วทำให้ทั้งหมู่บ้านเดือดร้อน”

“ข้าคิดว่าเขาไม่ใช่คนไม่ดีอะไร ข้ารู้สึกเช่นนั้น แต่ต่อให้เขาเป็นคนไม่ดีก็คงจะไม่ทำอันตรายพวกเรา ถึงอย่างไรพวกเราก็ช่วยเขาเอาไว้ ท่านไปดูเขาเถอะ”

“ตกลง”

เสิ่นเทียนหยางไปดูคนเจ็บตามที่ภรรยาสั่ง เมื่อเขาไปถึงก็พบว่าคนเจ็บตื่นแล้ว ตอนนี้เขาพยายามลุกขึ้นนั่งแต่ไม่สามารถทำได้

“เจ้านอนลงไปไม่ต้องลุกขึ้นมา ระวังร่างกายของเจ้าด้วย”

“ขอบคุณท่านอาที่ให้ความช่วยเหลือขอรับ”

“เป็นลูกสาวกับลูกชายของข้าที่ไปพบเจ้านอนหมดสติอยู่ในป่า เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับเจ้ากัน”

“ครอบครัวของข้าล้วนถูกฆ่าตายหมดแล้ว ท่านพ่อกับท่านแม่ส่งข้าหนีออกมา แต่ทว่ากลับโดนมือสังหารไล่ล่ามาตลอดทาง เดิมทีข้าคิดว่าข้าคงตายไปแล้ว แต่ไม่คิดว่าข้าจะมีชีวิตรอดมาได้ แต่ครอบครัวของข้า ท่านพ่อท่านแม่ ท่านย่า ไม่มีผู้ใดเหลือแล้ว เรื่องทั้งหมดนี้ต้องโทษท่านปู่ หากท่านปู่ไม่รับอนุภรรยาเข้าจวนมา เรื่องเช่นนี้คงไม่เกิดขึ้น จริงสิ ท่านอา พวกท่านจะเดินทางไปที่ใดขอรับ”