บทที่ 8  ญาดา และ ติณณ์

บทที่ 8  ญาดา และ ติณณ์

สิบปีต่อมา

กริ๊ง .... ตุบ!

มือเล็กวาดออกกดนาฬิกาปลุกที่กรีดร้องมาสักพักแล้ว ร่างระหงในชุดนอนราคาแพงสะบัดขาลงจากเตียงลุกยืนบิดขี้เกียจก่อนเปิดม่านออกกว้าง มองลงไปยังเบื้องล่าง เมืองหลวงของประเทศไทย

ติ๊ด !!

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เธอจำใจทิ้งภาพสวยงามตรงหน้าเอื้อมมือไปรับสาย

“ค่ะแม่”

“แก้ม วันนี้แม่อยากให้แก้มกลับบ้าน โจมาจากอเมริกา”

โจ หรือ โจนาธาน ฮาร์ท คือสามีใหม่ของแม่ซึ่งแต่งงานกันมาได้สองปีแล้ว แต่แม่ยังเลือกใช้ชีวิตที่เมืองไทยให้โจนาธานบินไป ๆ มา ๆ ปีละสามสี่ครั้ง เธอรู้ว่าแม่ยังห่วงเธอจึงไม่ยอมตามใจโจนาธาน

“ไม่ค่ะ แก้มต้องเข้าร้านและตรวจบัญชีช่วงเย็น”

“แต่เที่ยวนี้ โจพาลูกบุญธรรมมาด้วย แม่หวั่นใจไม่เคยเห็นหน้ารู้จักกันมาก่อน”

“ลูกบุญธรรม! ทำไมแก้มไม่ยักรู้มาก่อนว่าโจมีลูก”

“เขาเคยบอกแม่เหมือนกัน แต่บอกผ่าน ๆ ไม่ได้สำคัญ ประมาณว่ารู้จักช่วงที่เด็กคนนี้ไปเรียนต่อปริญญาโท เป็นคนไทยนักเรียนทุน คุยถูกคอ เด็กทำงานดี เลยรับมาเป็นบุตรบุญธรรม ทำงานให้ที่บริษัทเห็นว่าเป็นคนดี ทำงานเก่งให้ขึ้นคุมบังเหียนแล้วทั้งที่เพิ่งยี่สิบเก้า”

“อย่างนี้ไม่เรียกหนูตกถังข้าวสารหรือคะ”

“ฮ่า ฮ่า เจ้าลูกคนนี้ นั่นเขาไว้เรียกคนที่ยอมแต่งงานกับคนรวยเพื่อเงิน” สิ้นคำมารดาเกิดสูญากาศทันที เพราะคำนี้มันคือเธอต่างหาก เธอจึงรีบทำลายความเงียบ

“แม่รู้จักชื่อไหมคะ”

“โจเรียกเขาว่ากัน”

“กัน? ชื่อแปลกดีนะคะ”

“นั่นสิ ตกลงลูกมาเป็นเพื่อนแม่หน่อยไหม นัดทานข้าวที่โรงแรมจากนั้นก็กลับบ้าน กลับมานอนเป็นเพื่อนแม่สักวันสองวัน แม่จะได้ไม่เกร็ง”

“ก็ได้ค่ะแม่ แม่ส่งพิกัดและเวลามานะคะ”

“ได้จ๊ะลูกรัก แค่นี้นะ แม่ต้องเตรียมตัวไปรับโจที่สนามบิน ไฟร์ทเช้า”

“ค่ะแม่”

เธอวางสายโทรศัพท์แล้วค่อยเดินไปเลือกชุด ถ้าวันนี้ต้องเข้าทำงาน ตอนเย็นเลยไปทานข้าว ยืนคิดเป็นพักจึงเลือกชุดเดรสสีดำเข้ารูปเกาะอก และเสื้อสูทตัวเล็กเอวลอย พอตกเย็นสามารถถอดเสื้อคลุมออกกลายเป็นชุดดินเนอร์

ระหว่างแต่งหน้าเติมริมฝีปากสีเบอร์กันดีพลันชะงักหยุดยกมือแตะขอบปาก จู่ ๆ ความทรงจำแสนหวานพลันหวนคืน จูบร้อนแรงหนักหน่วงและกลิ่นของตัณหา

เวลาอันแสนโหดร้ายผ่านไปเร็วอย่างเงียบงัน เธอในตอนนี้ไม่ใช่แก้มเด็กสาววัยใสอีกต่อไป หากแต่เป็นแม่หม้ายสาวของคนมีเงินเพื่อชดใช้หนี้ให้กับพ่อ ละครน้ำเน่าที่คนชอบดูเสียแต่ว่าดันเป็นเรื่องจริง ชีวิตน้ำเน่าที่เกิดขึ้นกับเธอ

ญาดา สินธุไพศาล นามสกุลใหม่ของเธอหลังจากแต่งงานกับคนแก่คราวปู่ ไร้เพื่อนฝูง ญาติสนิท มีเพียงจดทะเบียนสมรสเงียบ ๆ และดูแลสามีที่ป่วยหนักกระทั่งเสียชีวิตในเวลาต่อมา สิ่งที่เธอได้กลับมาคือปลดหนี้สิน เงินทองจำนวนมาก อย่างเช่นคอนโดมิเนียมหลังนี้เป็นต้น

เสี่ยจรัญนับว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง เขาแก่มากแล้วในตอนที่เราแต่งงานกันและไม่เรียกร้องให้เธอต้องรับใช้บนเตียง เขาเพียงเหงาต้องการเพื่อนยามแก่ใกล้ตาย เขาทำงานหนักมาตลอดชีวิต ไร้ญาติ ไร้เพื่อนเพราะส่วนใหญ่เสียชีวิตเกือบหมดแล้ว ฉะนั้นเธอจึงเปรียบเสมือนเพื่อนคนสุดท้ายในห้วงเวลาบั้นปลายยามแก่

ญาดาเลือกทำทรงผมมวยจุกไว้ด้านหลังเยื้องสูงขึ้นมาสักหน่อย แล้วเสียบด้วยปิ่นเพชรราคาแพง สวมใส่เพชรเม็ดเล็กเช่นกัน ขยับให้ตรงแล้วเลือกต่างหูเข้าชุด อย่างน้อยการแต่งตัวราคาแพงอาจทำให้โจนาธานและบุตรบุญธรรมไม่คิดว่าแม่เธอเลือกแต่งกับโจนาธานเพราะเงิน

ปัง!!

ญาดาแหงนใบหน้ามองทางขึ้นโรงแรมหรูก่อนกระชับกระเป๋าสะพายใบงามสีดำ สาวเท้าอย่างมั่นใจไปยังโถงทางขึ้น

“ห้องอาหารเบญจรงค์ค่ะ”

“อยู่ชั้นสองค่ะมาดาม”

“ขอบคุณค่ะ”

เธอพาร่างระหงสูงขึ้นกว่าเดิมด้วยรองเท้าส้นสูงสามนิ้ว ถอดเสื้อคลุมออกพาดแขนไว้ขณะเดินเข้าไปในลิฟต์ โจนาธานชื่นชอบอาหารไทยมากทำให้เขาหลงรักมารดาเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้รู้จักกันผ่านแอพหาคู่ออนไลน์

เธอลอบถอนหายใจเพียงนึกถึงวันคืนเก่า ๆ แม่หย่ากับพ่อทันทีเมื่อเธอแต่งงานใช้หนี้ แต่ในใจลึก ๆ แล้วเธอรู้ว่าแม่เองคาดหวังให้เธอทำเช่นนั้น

ติ๊ง!!!

เสียงลิฟต์ทำให้เธอกลับมาจากภวังค์ความคิด ค่ำนี้เธอมาสายเพราะรถติดมาก ยกข้อมือดูเวลาอีกครั้งเกือบหนึ่งทุ่มแล้วจึงรีบซอยเท้าให้เร็วขึ้น

ภายในร้านอาหารไทยระดับโรงแรมสี่ดาวยังคราคร่ำด้วยบุคคลชั้นนำร่ำรวยของเมืองหลวง เธอคุ้นหน้าหลายคนแม้ว่าไม่รู้จักกันเป็นการส่วนตัวก็ตาม

“โต๊ะคุณจิตราภาค่ะ”

“เชิญทางนี้ค่ะ”

พนักงานพาเธอเดินลึกเข้าไปด้านในกระทั่งถึงห้องรับรองระดับ   วีไอพีส่วนตัว

“ห้องนี้ค่ะมาดาม”

“ขอบคุณค่ะ”

ญาดายังยิ้มในหน้าขณะก้าวเข้าไปในห้องอาหารขนาดเล็กจุคนได้ราวห้าหกคนตกแต่งสไตล์ไทยโบราณ มองไปทางแม่และโจนาธานซึ่งนั่งหันมาทางประตู จากนั้นจึงสังเกตว่ามีอีกคนนั่งหันหลังให้ - - คงเป็นบุตรบุญธรรม

ผู้ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้างมากคล้ายใครคนหนึ่ง ผมทำสีน้ำตาลอ่อนออกทองลงแว็กซ์หวีเรียบยาวระต้นคอ ด้านหลังศีรษะทุยสวยงาม สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก

“แก้ม มาสิ มา แก้มต้องประหลาดใจแน่”

เธอหันไปมองทางมารดาและโจนาธานอีกครั้ง

“สวัสดีค่ะโจ”

“สวัสดีหนูแก้ม นั่งสิ ลุงจะแนะนำลูกบุตรธรรมให้รู้จัก น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน”

เธอพาร่างไปด้านข้างกำลังจะเลื่อนเก้าอี้นั่งพลันร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเสียก่อน เลื่อนเก้าอี้ออกให้เธอ

“ผมเลื่อนให้ครับน้องแก้ม”

ญาดาตัวแข็งค้างไปชั่วขณะ เสียงทุ้มต่ำที่เธอไม่มีวันลืม แหงนเงยดวงหน้ามองใบหน้าแกร่งคมสัน คนเดียวกับที่อยู่ในใจเธอมานาน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ

“ปืน!!” น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยจนชายตรงหน้าเอียงคอมองยิ้มมุมปาก ญาดาเผลอยกมือจับต้นคอจุดที่ชีพจรเต้นแรง ตาเบิกค้างตื่นตะลึง

“เป็นไงลูก แปลกใจใช่ไหม ตอนแม่เจอปืนครั้งแรกแม่ตกใจแทบแย่ โลกมันกลมอะไรขนาดนี้ จริงไหมคะโจ” น้ำเสียงแม่กลั้วหัวเราะมีความสุข

เธอตวัดตาไปทางแม่แล้วหันกลับไปมองอดีตเพื่อนสนิทอีกครั้งอย่างมึนงง เขาจ้องตาตอบแต่บางอย่างภายในไม่เหมือนเดิม เย็นชา เวิ้งว้าง - - เขาไม่ได้เห็นฉันเป็นเพื่อนอีกแล้ว

“ใช่แล้วที่รัก ผมไม่คิดว่ากันกับพวกคุณสนิทสนมกันมาก่อน”

น้ำเสียงโจนาธานกลั้วหัวเราะเช่นกันทำให้เธอเอียงหน้ามองพ่อเลี้ยง แต่รอยยิ้มจริงใจบนใบหน้าหล่ออย่างชายอายุห้าสิบกว่าเกือบหกสิบทำให้เธอคลายใจว่าโจนาธานเองคงไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ

“ไม่นั่งลงก่อนล่ะน้องแก้ม ยืนอ้าปากค้าง ระวังแมลงจะบินเข้าปากนะ”

เสียงทุ้มต่ำแหบกว่าที่จำได้เอ่ยขึ้นคล้ายล้อเลียน ญาดาจึงตวัดตาไปยังมือบนพนักเก้าอี้ เขาสวมนาฬิการาคาเหยียบสองล้าน และทุกอย่างบนร่างกายล้วนแบรนด์เนม

“นั่งลงเถอะแก้ม”

เสียงเขาเน้นสั่งอีกครั้งอย่างคนเอาแต่ใจและชอบออกคำสั่ง มือเรียวยาวสีผิวขาวกว่าแต่ก่อนดึงเสื้อคลุมออกไปจากแขนเธอแล้วพาดลงพนักเก้าอี้ตัวเอง ญาดาจึงรีบนั่งลงแล้วสะดุ้งเมื่อสัมผัสปลายนิ้วของเขาบนแผ่นหลังคล้ายลูบไล้ขณะที่เขากำลังปล่อยมือออกจากเก้าอี้ เธอหันมองอีกครั้ง แต่ดูเหมือนเขาไม่ได้ใส่ใจ - - อาจไม่ได้ตั้งใจ

“สั่งอะไรเพิ่มอีกไหมลูก”

“ไม่ค่ะแม่ ไม่ต้อง แค่นี้เยอะแล้ว”

“เอาไข่เจียวปูเพิ่มไหมครับ ของโปรดน้องแก้ม หรือต้มยำปลานิล แต่ร้านอาหารระดับนี้คงไม่มีปลานิล น่าเสียดาย” ติณณ์พูดเสียงทุ้มยานคางเล็กน้อย

“ไม่ค่ะ มันไม่ใช่ของโปรดแก้มแล้ว” ญาดาจงใจเน้นคำ ลางสังหรณ์แปลก ๆ ทำให้เธอมองไปทางเขาอีกครั้ง ดวงหน้านี้หล่อขึ้นกว่าเดิมมาก ทรงผมสีอ่อนและต่างหูด้านขวาทำให้เขาดูเสเพล ชั่วร้าย - - หรือเธอคิดไปเอง

“อย่ามัวแต่จ้องผมสิครับ ดื่มไวน์สักหน่อย”  เกร้ง!!  เขายกแก้วไวน์ขึ้นชนก่อนหันไปทางแม่และพ่อเลี้ยง

“มาครับชนแก้ว ดีใจที่ได้เจอน้าจิตรนะครับ”

“น้าก็ดีใจที่ได้เจอปืน ยายแก้มจะได้มีเพื่อนเสียที ตั้งแต่ ... เออ”

“ตั้งแต่อะไรครับ”

“ไม่มีอะไรหรอกปืน แม่บางทีก็ชอบนึกแต่เรื่องเก่า ๆ มาเถอะค่ะดื่ม” เป็นญาดาที่รีบพูดขึ้นขัดมารดาเสียก่อนแล้วยกแก้วไวน์ขึ้น

“เรื่องเก่า ๆ ฮึ บางครั้งมันก็ทำให้เรามีความสุขนะน้องแก้ม อ๋อ ลืมบอกไปเลยครับน้าจิตร น้องแก้ม ผมเปลี่ยนชื่อแล้ว เรียกผมว่าติณณ์หรือกันอย่างโจก็ได้ครับ”

“อ้าวเหรอเนี่ย น้าก็ไม่ทราบ หลงเรียกว่าปืนไปแล้ว”

“ไม่เป็นไรครับ”

ญาดายกไวน์ขึ้นดื่ม เหมือนละครน้ำเน่าตามความรู้สึก เธอเองยังนั่งมึนสงสัย ชายตามองร่างสูงใหญ่แล้วปล่อยให้ไวน์รสเฝื่อนไหลลงลำคอไปเรื่อย ๆ

“แล้วเดี๋ยวนี้น้องแก้มทำงานอะไรเหรอครับ”

ติณณ์ถามเรื่องทั่วไปด้วยน้ำเสียงสุภาพผิดไปจากเมื่อก่อน เธอคงไม่ได้ยินคำว่า ‘กู’ ‘มึง’ อีกต่อไปแล้ว

“เปิดบริษัทเอเจนซี่ค่ะ”

“คงงานเยอะมาก”

“ไม่มากเท่าไรค่ะ”

“งั้นทำไมโจไม่จ้างบริษัทของแก้มทำโฆษณาล่ะครับ ไหน ๆ เราก็ญาติกัน จะไปจ้างคนอื่นทำไม”

“จริงอย่างที่เจ้ากันแนะนำ ผมเองลืมไปเสียสนิทว่าแก้มเปิดบริษัทโฆษณา”

“ถ้างั้นต้องรบกวนแก้มแล้วนะครับ ไม่รู้ว่าจะพอแทรกคิวให้บริษัทผมได้บ้างไหม”

ญาดาวางแก้วเปล่าลงหลังจากยกดื่มจนหมด หมุนแก้วเล่นครุ่นคิดก่อนเอ่ยตอบ

“พรุ่งนี้วันเสาร์ วันหยุดบริษัท ยังไงวันจันทร์แก้มจะลองปรึกษาทีมงานดูนะคะ”

“ได้ครับ ผมจะรอข่าวดี ทานข้าวกันเถอะ ผมไปอยู่เมืองนอกเสียนาน คิดถึงอาหารไทยมาก โดยเฉพาะกับข้าวฝีมือน้าจิตร”

“แหม .. กันเข้าใจยกยอคนแก่อย่างน้า”

“ผมยังจำรสมือน้าจิตรได้ดีครับ เวลาแม่ฝากต้มยำปลานิลไปให้น้องแก้ม น้าจิตรมักจะให้ขนมหวานกลับมาด้วย”

“ถ้างั้นพรุ่งนี้น้าทำให้ทานอีกดีไหม กันอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า”

“ผมทานได้ทุกอย่างเลยครับ”

ญาดาตักอาหารทานเงียบเชียบ มื้อค่ำวันนี้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนพิกล ไม่รู้ว่าตัวเองคิดไปเองหรือเปล่าว่าเพื่อนสนิทคนเดิมเปลี่ยนไปมาก