LOGINShare
4 เหตุเกิดจาก...ความเข้าใจผิด (1)
Last Updated:
2026-02-28 19:50:56จอมทัพเดินตามหาคนที่ชื่อแมกมาเรื่อย ๆ ถามจากคนนั้นทีคนนี้ที แต่วันนี้ดูเหมือนอะไร ๆ ไม่เป็นใจ เพราะไม่ว่าเขาจะตามไปตรงไหน เจ้าคนที่ตามหาก็มักจะหายตัวไปก่อนหน้าแล้วทุกที
"มันเพิ่งออกไปเมื้อกี้เอง"
"อ๋อ มันเดินไปทางนั้นน่ะ"
"เห็นมันบอกจะไปคืนหนังสือที่ห้องสมุดว่ะ"
ตามแกะรอยยิ่งกว่านักสืบมาจนถึงห้องสมุดคณะ แต่จอมทัพก็ต้องยีหัวตัวเองเล่นเมื่อเพิ่งจะนึกได้ว่าแต่ละคณะก็มีห้องสมุดเป็นของตัวเอง
"โว้ย! แล้วมันคณะไหนล่ะวะ ไอ้แมกมา มึงออกมาเลยนะ ออกมาหากูเดี๋ยวนี้ ถ้ารอบนี้กูยังไม่เจอมึงอีก ก็ไม่ต้องแดก!"
เขาตะโกนโหวกเหวกโวยวายด้วยความโมโห อุตส่าห์เดินหาจนหน้ามืดก็ไม่มีทีท่าว่าจะได้เจอ จะฝากเพื่อนเอาไปให้แทนก็กลัวจะไม่ถึง เดี๋ยวเกิดคำครหาอีกว่า ‘ปอดแหก’ สองขาก้าวฉับ ๆ มานั่งพักเหนื่อยตรงม้านั่งหน้าคณะนิเทศซึ่งเป็นคณะของศิวัช สรุปแล้วเขาวนอยู่ในมหาวิทยาลัยครบหนึ่งรอบพอดี
"ไอ้ทัพ ไหนมึงบอกจะไปหาแมกมาไงวะ แล้วทำไมมานั่งอยู่นี่อะ"
"อ่ะ เอาไปแดก กูกลับละ"
จอมทัพโยนถุงขนมไปไว้ในมือศิวัชด้วยความหัวเสีย แค่คน ๆ เดียวทำไมเขาต้องเสียเวลาให้ขนาดนั้น ไม่เข้าท่าเลยให้ตายเถอะ
"เดี๋ยว ๆ อะไรของมึง มึงยังไม่ได้เจอมันเหรอ เมื่อกี้กูยังเดินผ่านมันอยู่เลย"
"ช่างแม่ง กูพอละ กูเหนื่อย มัวแต่มาตามหามัน เสียเวลาฉิบหาย ร้อนก็ร้อน"
วันนี้ทั้งวันจอมทัพวุ่นอยู่กับการแก้ปัญหาเรื่องเมื่อคืนจนลืมเรื่องของปรายาไปเลย เขาลืมเรื่องของคนสำคัญไปได้ยังไงกัน
"นั่นไง ยืนคุยกับอาจารย์อยู่นั่น"
ศิวัชยังพูดไม่จบจอมทัพก็รีบหันขวับคอแทบเคล็ดด้วยกลัวว่าคนที่เขาตามหาจะหายเข้ากลีบเมฆไปอีก ด้วยความรีบร้อนอยากให้เรื่องจบ ชายหนุ่มจึงรีบเดินหน้าตั้งไปหาเป้าหมายในทันทีโดยที่ไม่ลืมที่จะคว้าถุงขนมไปด้วย
"ถ้างั้นตามนี้นะ มีอะไรคุณส่งเมล์มาหาผมได้เลย เพราะเดี๋ยวผมจะไม่อยู่สองอาทิตย์ จะไม่ทันเวลา"
อาจารย์พูดกับคนที่ยืนอยู่เสร็จก็เดินจากไปก่อนที่จอมทัพจะเดินไปถึงเจ้าตัวเสียอีก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ลดความเร็วและเดินเข้าไปคว้ามืออีกฝ่ายเอาไว้จนคน ๆ นั้นเอี้ยวตัวกลับมาจากแรงเหวี่ยง
"กูเจอมึงจนได้นะไอ้แมกมา"
"เอ่อ…คือ"
"อ้ำอึ้งทำไม มีไรก็พูดมา"
"แมกมา"
"เออ มึงไงแมกมา"
"แมกมานั่งอยู่นั่น"
เพล้ง!
ความเงียบลอยเข้าปกคลุมเต็มชั้นบรรยากาศ เศษใบหน้าของจอมทัพหล่นกระจายตามพื้นเละเทะไม่เป็นชิ้นเป็นอัน เขาได้ยินเสียงดังมาจากที่ไกล ๆ ไม่ต้องเดาเลยว่าไอ้เพื่อนตัวดีมันกำลังหัวเราะตัวงออยู่ที่เดิม โดนเพื่อนเล่นแล้วไหมล่ะ
"เอ่อ…โทษที กู เอ้ย…ผม..ผมจำคนผิด"
ยิ่งกว่าเส้นผมบังภูเขาเมื่อรู้ว่าแมกมาตัวจริงนั่งอยู่ตรงม้านั่งด้านหลังตัวเองแท้ ๆ ใบหน้าเหลอหลาของจอมทัพทำเอาหลายคนแถวนั้นถึงกับต้องกลั้นขำยกใหญ่
จอมทัพรีบก้มหน้าเดินเจียมเนื้อเจียมตัวเดินไปหาแมกมาตัวจริงด้วยความอับอาย อาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนเมาหนักไปหน่อยทำให้เขาตาถั่วถึงขั้นจำหน้าคนไม่ได้ขนาดนี้ ผู้ชายคนนี้เขาต้องจดจำไปชั่วชีวิต เพราะเจอกันทีไรเขาต้องขายหน้าทุกครั้งไป
"มึงชื่อแมกมาใช่ไหม"
เขาถามคนที่นั่งอยู่คนเดียวตรงนั้นด้วยท่าทีที่ขึงขัง คนถูกทักเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา นี่มันใช่คนที่เขาตามหาจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ ใบหน้าที่ไม่มีส่วนไหนบ่งบอกเลยว่าเป็นคนเอเชีย ไม่ว่าจะเป็นโครงหน้าที่รับกับจมูกโด่ง ริมฝีปากบางได้รูป สีผิวที่ขาวอมชมพู นัยน์ตาสีเทาอ่อน ยามต้องแสงแดดมีประกายเหลือบทอง ไม่เหมือนที่เขาจินตนาการหน้าตาเอาไว้เลยสักนิด
"..." อีกฝ่ายไม่ตอบแต่กลับจ้องมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แม้ใบหน้าที่ดูดีนั่นจะดีมีเสน่ห์ดึงดูดใจสาว ๆ แค่ไหน แต่สำหรับจอมทัพแล้วเขาไม่มีทางตกหลุมพรางแน่ ๆ
Latest chapter
เหตุเกิดจากขนมหวาน 10 เหตุเกิดจาก...ชอบรับปากส่งเดช
วันนี้เป็นวันที่พ่อแม่ของจอมทัพขายของนอกสถานที่ จอมทัพมีเรียนแค่ตอนเช้า จบคลาสเขาจึงรีบมาที่ร้านของแมกมาเพื่อมารอช่วยพ่อแม่ตัวเองเก็บของกลับบ้าน แต่ไม่ใช่เขาที่มาถึงร้านเป็นคนแรก เข้าไปในร้านก็เห็นว่าแมกมากำลังยืนคุยกับพ่อของเขาอยู่ ทั้งสองคนดูเหมือนว่าจะคุยถูกคอกันเสียด้วยเพราะอำพลนั้นกำลังหัวเราะเสียงดังราวกับถูกอกถูกใจอะไรบางอย่าง"คุยไรกับพ่อกูนักหนา"ชายหนุ่มเหล่ตามองคนตัวสูงก่อนจะแทรกตัวเองเข้าไปในวงสนทนาอย่างเนียน ๆ "ทัพ พูดกับเพื่อนดี ๆ สิลูก"ปราณีจ้องหน้าลูกชายพร้อมกับส่งสายตาที่จอมทัพสามารถอ่านเป็นคำพูดได้ว่า อย่าทำให้แม่ขายหน้า เขาจึงต้องสงบปากสงบคำแล้วเดินหนีไปหาแม่ตัวเองที่ยืนอยู่หน้าหม้อก๋วยเตี๋ยวแทน"แม่ ทัพหิวอะ เหลืออะไรให้กินบ้าง""จัดการเลยลูก เหลืออยู่ไม่มากแล้วล่ะ ไปชวนแมกมามากินด้วยกันสิ เพื่อนลูกมาช่วยเสิร์ฟตั้งแต่เช้าแล้ว ยังไม่ได้กินอะไรเลย""ให้มันหากินเองเถอะแม่"แค่น้ำเสียงที่อ่อนลงเวลาพูดกับแมกมา จอมทัพก็รู้ได้เลยว่าแม่เขายอมรับอีกฝ่ายราวกับเป็นลูกตัวเองอีกคนไปแล้ว ปราณีถลึงตายกมือขึ้นเท้าเอวซึ่งจอมทัพอ่านท่าทางนั้นได้อีกว่า จะทำหรือไม่ทำ?"จ้า ๆ"จอมทั
เหตุเกิดจากขนมหวาน 9 เหตุเกิดจาก...อยากให้พ่อแม่ได้เงิน
"เป็นไงลูก อาจารย์ว่าไงบ้างเรื่องขนม""มัน..เอ้ยอาจารย์บอกว่าอร่อยมากเลยแม่ ทัพกินแล้วบอกเลยว่าแม่ทำขนมขายได้อีกทางเลยนะ""ไม่ไหวหรอกลูก ขนมไทยมันจะมาทำลวก ๆ แบบขายไปทีไม่ได้ ร้านเราขายก๋วยเตี๋ยว ถ้าจะขายของหวานล่ะก็คงต้องลงทุนซื้ออุปกรณ์อีกเยอะเลย แค่นี้พ่อกับแม่ก็ยุ่งพอแล้ว แต่ถ้า…." ปราณีเว้นช่องว่างเอาไว้ เธอมองลูกตัวเองพร้อมอมยิ้มน้อย ๆ"ไม่เอาหรอกแม่ ทัพไม่ทำหรอก แค่เมื่อเช้าก็เพลียจะตายแล้ว ขืนให้มาทำขายล่ะก็เจ๊งแน่ วันนี้ทัพกินข้าวเย็นทีหลังนะ ขออาบน้ำนอนสักงีบ""ไม่แน่นะ ลูกอาจจะขายดีกลายเป็นเจ้าของกิจการเลยก็ได้"ตึก ๆ เสียงแม่ที่พูดลอยตามหลังยิ่งทำให้จอมทัพเร่งฝีเท้าวิ่งขึ้นบ้าน อย่างเขาเนี่ยนะจะให้มาขายขนม แล้วใครจะกล้าซื้อ ให้ไปพากย์เรือหางยาวหรือใช้เสียงตะโกนแข่งกับคนอื่นยังจะดูมีหวังที่จะประสบความสำเร็จมากกว่า"แม่ว่าลูกเราจะได้เรื่องไหม""ได้สิ พ่อนี่ก็ถามอะไรแปลก ๆ ต้องให้เวลาลูกอีกหน่อยเดี๋ยวก็เจอหนทางทำมาหากินเองนั่นแหละ""จะไปยากอะไร ถ้างั้นก็ให้ขายก๋วยเตี๋ยวต่อจากเรานี่แหละ สูตรก็ไม่ต้องไปซื้อเขา ร้านก็ไม่ต้องเช่า แค่ลงทุนลงแรงเองอีกนิดเดียว""มันง่ายแบบนั้นก็ดีส
เหตุเกิดจากขนมหวาน 8 เหตุเกิดจาก...ขนมมันหากินยาก
"แม่ แม่รู้จักขนมพระพายมั้ย""ขนมโบราณสูตรตั้งแต่สมัยแม่ยังเด็กนู่นเลย ทัพรู้จักด้วยเหรอลูก""ทัพไม่รู้จักหรอกแม่ แต่ว่าพอดีต้องพรีเซนต์งานเกี่ยวกับขนมอันนี้อะ แม่พอจะรู้จักใครที่ขายขนมไทยแบบนี้มั้ย"ก็แถไปเรื่อย เขาเรียนบริหารธุรกิจก็จริง แต่ก็สาขาที่เรียนเป็นการจัดการทั่วไป รายวิชาที่เรียนส่วนใหญ่มันก็ออกแนวทฤษฎี มีการวางแผนวิเคราะห์ข้อมูลและตัดสินใจ ถ้าเป็นโปรเจคอย่างมากก็แค่จำลองธุรกิจขึ้นมา แต่ก็อาจไม่ต้องถึงขั้นลงทุนทำขนมเองแบบนี้ แต่ทำไงได้ ในเมื่อหลวมตัวไปแล้ว เขาก็เลยต้องตามน้ำไปก่อน "หายากนะลูก แม่ไปตลาดทีไร ไม่เคยเห็นมีใครทำมาขายเลยนะ แต่ถ้าสั่งพิเศษอันนี้แม่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าร้านไหนเขารับทำ""ถ้าเราทำเองมันจะยุ่งยากไหมแม่ แม่ลองดูให้ทัพหน่อย เห็นเขาบอกว่าทำกินเองได้"ปราณีรับกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ใบหนึ่งที่มีลายมือยุกยิกของลูกชายจดอะไรบางอย่างเอาไว้ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าจอมทัพเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ จู่ ๆ ก็มาพูดเกี่ยวกับเรื่องเรียน เห็นแบบนี้คนเป็นแม่ยิ่งอยากจะช่วยผลักดันลูกชายเต็มที่โดยไม่ได้เอะใจอะไรเลย"ถามถูกคนแล้วเจ้าทัพ แม่แดงของลูกน่ะเติบโตมากับครอบครัวที่เปิดร้านขายข
เหตุเกิดจากขนมหวาน 7 เหตุเกิดจาก...ของที่ลืม
"เรียนเป็นไงบ้างลูก"ปราณีหรือที่คนทั่วไปเรียกกันติดปากว่า ‘เจ๊แดง’ เอ่ยถามลูกชายคนเล็กหลังจากที่กลับมาถึงก็หย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่งทันที พ่อแม่ของจอมทัพยึดอาชีพค้าขายมาตั้งแต่เขายังไม่เกิด ส่งลูกชายคนโตเรียนจนจบปริญญาโท เหลือก็แต่จอมทัพที่แม้แต่ตัวคนเป็นพ่อเป็นแม่เองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะเรียนไปรอดหรือเปล่า"โถ่แม่ ถามทัพอยู่ได้ทุกวัน ทัพบอกแล้วไงว่าเรียนได้อะ""แม่ถามก็เพราะเป็นห่วง ถ้าเผื่อเรียนไม่ทันหรืออะไรยังไงจะได้หาทางแก้ถูก พี่ขุนฝากมาถามว่าอยากจะลองเรียนเพิ่มไหม จะได้หาจ้างติวเตอร์มาติวให้"‘พี่ขุน’ ที่ปราณีพูดถึงก็คือ ‘ขุนพล’ ลูกชายคนโตซึ่งเรียนจบและทำงานเรียบร้อยแล้ว หากแต่เขาย้ายออกไปเพราะเหตุผลในเรื่องของการเดินทางที่สะดวกและเสียเวลาน้อยกว่า"วัยมหาลัยเขาไม่ต้องเรียนพิเศษกันแล้วแม่ ไม่จำเป็นหรอก ไอ้พี่ขุนไม่ต้องยุ่งเลย เดี๋ยวทัพจะแสดงให้ดูเองว่าเรียนไม่เก่งก็จบได้""คิดแล้วว่าต้องตอบแบบนี้ เอาเถอะ แม่ไม่อยากกดดันอะไรหรอก ถ้าเรียนจบก็คงเป็นบุญของแม่กับพ่อจริง ๆ ที่ได้เห็นลูกชายใส่ชุดครุยรับปริญญาทั้งสองคน""ก็เพราะว่าพ่อกับแม่ให้สมองทัพมาน้อยไง ไอ้พี่ขุนเอาไปหมด แล้วทั
เหตุเกิดจากขนมหวาน 6 เหตุเกิดจาก...ความขี้ลืม
4 โมงเย็นจอมทัพก็มายังจุดนัดหมาย เขาเดาเอาเองว่าคงจะเป็นลานกิจกรรมของคณะวิทยาศาสตร์เพราะเชื่อว่าแมกมาคงไม่ลงทุนมาหาตนถึงที่แน่ รอจนใกล้ถึงเวลาก็ยังไม่เห็นวี่แวว ระหว่างนั้นสายตาก็สอดส่องมองดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย พลันก็เหลือบไปเห็นใครสักคนที่คุ้นตาเข้า"ปรายา"ถึงกับกระเด้งตัวลุกขึ้นจากม้านั่งเพราะเห็นใบหน้าของคนที่ชอบ แต่ก่อนที่จอมทัพจะได้เดินเข้าไปทักทายเขาก็ต้องชะงักเพราะมีใครอีกคนอยู่ด้วยกันกับปรายาจากที่จะเข้าหาอย่างสง่าผ่าเผยกลับกลายเป็นต้องหาที่หลบ ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องหลบเหมือนกัน "ดูอะไรอยู่""เฮ้ย!"จู่ ๆ แมกมาก็โผล่มาจากทางด้านหลังทำเอาจอมทัพสะดุ้งสุดตัว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่สนใจเรื่องของตัวเองกลับหันกลับไปมองน้องรหัสตามเดิม แถมยังดึงไอ้คนที่ยืนสูงเด่นให้หลบเข้ามุมด้วย"มึงอยู่คณะนี้ รู้จักคนนั้นป่ะ""ใคร" "นั่นน่ะ ที่นั่งอยู่ตรงนั้นน่ะ""ตรงไหน"แมกมายื่นหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้นโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันรู้ตัว จนเรื่องเมื่อกลางวันผุดขึ้นมาในหัวนั่นแหละ จอมทัพถึงต้องรีบขยับตัวถอยห่างแม้จะใกล้หมดความอดทนแต่เพราะไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยก็จำต้องข่มใจตัวเองเอาไว้ก่อน จอมทัพกำมือแ
เหตุเกิดจากขนมหวาน 5 เหตุเกิดจาก...ความผิดที่ติดตัว (2)
เวลาผ่านไปจวบจนถึงเวลาพักกลางวัน สิ่งแรกที่จอมทัพทำหลังจากเดินออกจากห้องเรียนก็คือการหาอะไรอร่อย ๆ กิน ไม่ได้สนใจคำพูดของเพื่อนที่ตักเตือนเขาเลยสักนิด เขามุ่งมั่นมากในการเลือกเมนูมื้อเที่ยงแทนที่จะไปทำธุระที่สำคัญกว่านั้น"หึ อย่าหวังว่ากูจะไปหามึงนะไอ้หิน กินเสร็จกูจะรีบแจ้นกลับบ้านซะเลย"ขณะที่กำลังบ่นงึมงำพร้อมกับตักอาหารเข้าปากอยู่คนเดียวนั้น ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ปรากฎขึ้นจนจอมทัพต้องเงยหน้ามอง คนที่กินข้าวอยู่อย่างเอร็ดอร่อยถึงกับช้อนหลุดมือด้วยความตกใจที่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะเห็นผีเข้าให้ แถมไอ้ผีตนนี้ยังเอาแต่จ้องเขาอีก "มายืนจ้องกูทำไมวะ ไปไหนก็ไปดิ คนจะกินข้าว"จอมทัพทำตัวเนียนเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นทั้ง ๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่ามี แต่คำพูดของเขาก็ไม่ต่างอะไรจากการคุยกับกำแพงเพราะอีกฝ่ายเอาแต่ยืนนิ่งอยู่ตลอด"อะไร"จู่ ๆ มือใหญ่ก็แบออกยื่นออกมาตรงหน้าเขา จอมทัพขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยความฉงน "ขนม" "สรุปมึงพูดภาษาคนใช่ปะ""ขนม" อีกฝ่ายไม่ตอบเรื่องที่ถาม เอาแต่พูดอะไรบางอย่างซ้ำ ๆ"ขนมไร""อยากกินปลากริมไข่เต่า" ฟังแล้วก็ได้แต่ยกมือเกาหัวแกรก ๆ จอมทัพนึกไปถึงเหตุก
You may also like
อาเฟย
รวิวร, จุฑารัตน์1.2K viewsเกิดใหม่เป็นนักรบหล่อล่ำ..แต่ดันมีผัว!!!
KraTak1.2K viewsบัญชารักคุณหลวง
jalix-ren 1.1K viewsนิยายรักสองภาพ
ต๋อง น่ะ1.1K viewsอร่อยที่สุดในร้านไม่ใช่จานนี้
anatta234 viewsภารกิจจับผู้ให้อยู่หมัด
เรติมา476 viewsผัวผมดุนะพี่ (4P) [YAOI]
จางเหมี่ยวเฟิ่ง252 viewsเด็กดื้อของท่านประธาน
เรติมา891 views
