8. เล่มพิเศษ (1)

ร่างระหงของคุณหนูสกุลหลิวรีบร้อนวิ่งไปยังต้นเสียง แม้จะไม่รู้ว่าแท้จริงเกิดสิ่งใดขึ้น แต่ดูจากที่สาวใช้และเด็กน้อยทั้งสองนั่งคุณเข่าคำนับก็พอจะเดาออกว่ามิใช่เรื่องดีเท่าใดนัก

นี่มันเกิดอะไรขึ้น ในนิยายแม้หลิวฟ่านซีจะเคยพบหน้าจวิ้นอ๋องบ้าง แต่มิเคยมีเหตุการณ์ใดที่ทำให้ทั้งสองเกี่ยวข้องเชื่อมโยงกันเร็วถึงเพียงนี้ จำได้ว่ากว่าทั้งสองจะได้สนทนากันก็ตอนที่ฟ่านซีหมั้นหมายกับโจวเทียนฉีและขุนนางหนุ่มก็พยายามจะขอถอนหมั้น จวิ้นอ๋องจึงโผล่เข้ามายื่นข้อเสนอกำจัดนางเอกของเรื่องให้หลิวฟ่านซี

แล้วเหตุใดวันนี้จางกงเต๋อหัวจึงโผล่มาที่นี่ได้

“ทำไมถึงได้เจอเขาที่นี่กัน” ฟ่านซีพึมพำกับตัวเอง

“หลิวฟ่านซีคารวะจวิ้นอ๋องเพคะ”

“คุณหนูหลิวหรอกหรือ เช่นนั้นเด็กของคนก็คงเป็นบุตรของรองแม่ทัพหลิวกับใต้เท้าหลิวกระมัง” อ๋องหนุ่มในอาภรณ์เนื้อดีปักลายด้วยดิ้นทองบ่งบอกสถานะของตนเองชัดเจน เลิกคิ้วถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“เพคะ เด็กทั้งสองเป็นหลานของหม่อมฉันเอง พวกเขาทำสิ่งใดให้จวิ้นอ๋องไม่พอใจหรือไม่เพคะ”

“พวกเขาวิ่งชนข้า” น้ำเสียงราบเรียบทำให้ฟ่านซีนึกหมั่นไส้ เพียงแค่เด็กวิ่งชนถึงขึ้นต้องทำหน้าดุใช้อำนาจขู่บังคับให้เด็กน้อยและสาวใช้ต้องนั่งคุกเข่าขออภัยเลยหรือ

สมแล้วที่เป็นตัวร้ายของเรื่อง สมแล้วที่ถูกคนทั้งเมืองมองว่าเป็นอ๋องอำมหิต แต่ถึงอย่างนั้นก็มีขุนนางหลายฝ่ายที่สนับสนุนให้ฝ่าบาทแต่งตั้งเขาเป็นรัชทายาท

“อ่อ เฟยหยา ซิงอี รีบขอประทานอภัยจากจวิ้นอ๋องเร็วเข้า”

“ขอพระทานอภัยเพคะจวิ้นอ๋อง” / “ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ”

“เด็กดีๆ จวิ้นอ๋องเป็นผู้มีเมตตา ท่านมิได้ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเพียงนี้หรอก พวกเจ้าลูกขึ้นเถิด คราวหลังอย่างได้วิ่งเล่นจนทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนอีกเข้าใจหรือไม่” ทันทีที่หลานทั้งสองเอ่ยขอโทษผู้สูงศักดิ์ ฟ่านซีก็ไม่คิดจะรอให้อีกฝ่ายพูดสิ่งใด เอ่ยเยินยอบุรุษตรงหน้าพร้อมตักเตือนหลานๆ ทันที

“เข้าใจเจ้าค่ะ” / “เข้าใจขอรับ”

“หม่อมฉันต้องขอประทานอภัยจวิ้นอ๋องอีกครานะเพคะ เด็กน้อยก็เป็นเช่นนี้ ดีที่จวิ้นอ๋องทรงเมตตาไม่ถือสาเอาความ”

“หึ” เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นพร้อมกับดวงตาเป็นประกาย สตรีตรงหน้าสมแล้วที่เป็นบุตรของอดีตราชครู คำพูดเมื่อครู่ไม่ต่างอันใดกับการบังคับเขาทางอ้อม เห็นทีข่าวที่ว่าคุณหนูสกุลหลิวเป็นสตรีโง่เขลา ไม่รู้ความ ตามหึงหวงว่าที่คู่หมั้นไปวันๆ คงไม่จริงเสียแล้ว

“แหะๆ เฟยหยา ซิงอี ทูลลาท่านอ๋องเร็วเข้า”

“ประเดี๋ยว เมื่อครู่ข้าทำหลานๆ เจ้าตกใจ จึงคิดจะพาไปทานขนมปลอบใจเสียหน่อย-” จวิ้นอ๋องของแคว้นยังไม่ทันได้พูดจบประโยค ก็มีคนเข้ามาขัดเสียก่อน

“โจวเทียนฉี คารวะจวิ้นอ๋อง”

“...” บิดามันเถิด! ให้มันได้อย่างนี้ นี่มันบ้าอะไรกันวะเนี่ย วันนี้นางก้าวขาผิดข้างออกจากเรือนหรือยังไงกัน ทำไมเจอแต่เรื่อง!

“ใต้เท้าโจวเองหรือ” ไม่แปลกที่จวิ้นอ๋องจะจดจำขุนนางผู้น้อยคนนี้ได้ เพราะโจวเทียนฉีเป็นหนึ่งในคนของสำนักตรวจการ ทำงานร่วมกับหลิวจ้งเหลียนที่ลากไส้ขุนนางโฉดออกมาประจานนักต่อนัก

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมนัดแนะคุณหนูหลิวเอาไว้ เห็นว่าอยู่กับท่านอ๋องเลยเข้ามาคารวะพ่ะย่ะค่ะ...พวกเจ้าทูลลาท่านอ๋องเถิด เราต้องไปทำธุระต่อ” ประโยคท้ายขุนนางหนุ่มหันมาพูดคุยกับสามน้าหลาน ทำเอาสาวงามที่ยืนตรงกลางมึนงงไปเลยทีเดียว

“ห๊ะ!!?” นี่นางมีธุระกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“ในเมื่อคุณหนูมีธุระอื่น เอาไว้วันหลังข้าค่อยไถ่โทษแล้วกัน กลับ!” น้ำเสียงนิ่งเรียบเอ่ยปากสั่งลูกน้องคนสนิท ก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไป

หลิวฟ่านซีเห็นว่าผู้สูงศักดิ์เดินไปไกลแล้วจึงยืดตัวยืนตรง ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้จูหลิงพาเด็กออกไปก่อน ส่วนตนเองนั้นยืนเชิดหน้ากอดอกมองพ่อพระเอกของเรื่อง

“ข้ามีธุระกับท่านอย่างนั้นหรือ หึ จะโป้ปดก็ควรทำให้แนบเนียนเสียบ้าง ดีที่จวิ้นอ๋องมิซักไซ้เอาความ มิเช่นนั้นท่านคงต้องโทษหลอกลวงเบื้องสูงไปแล้ว”

“ข้าช่วยเจ้าไว้ ยังจะกล้าพูดแบบนี้กับข้าอีกหรือ มิรู้หรือว่าจวิ้นอ๋องผู้นี้นิสัยใจคอโหดร้าย ทั้งยังเจ้าเล่ห์เป็นที่สุด”

“เหตุใดจะไม่รู้ ข้ารู้ดีเลยล่ะ”

“แล้วเหตุใดยังเข้าไปยุ่งเกี่ยว ข้าเตือนด้วยความหวังดี หากเจ้ายังไปยุ่งเกี่ยวกับเขา เจ้าจะทำให้สกุลหลิวต้องวุ่นวายเป็นแน่” โจวเทียนฉีไม่ชื่นชอบหลิวฟ่านซีในฐานะคนรักก็จริง แต่สกุลหลิวก็มีสัมพันธ์อันดีกับสกุลเขามาตลอด ท่านปู่ของฟ่านซีช่วยเหลือท่านปู่ของเขาไว้มาก ทั้งยังคบหาเป็นสหายสนิททั้งที่ท่านปู่ของเขาเป็นเพียงพ่อค้า มิได้เป็นขุนนางใหญ่โตใดๆ

“ข้ารู้หรอกน่า ข้าก็พยายามทำอยู่นี่อย่างไร แต่เจ้านั่นแหละที่กำลังจะทำให้ข้าเดือดร้อน ข้าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพวกเจ้าแล้ว ช่วยไปไกลๆ ข้าทีเถิด” ว่าแล้วฟ่านซีก็เชิดหน้าเดินหนีออกมา ก่อนจะพาเด็กๆ กลับเรือน

เป็นเช่นนี้อีกแล้ว! ต้องเป็นนางที่หนีกลับบ้านทุกที น่าโมโหจริงๆ เลย