4.ขอโทษ

4.  ขอโทษ

"ขับเร็ว ๆ"

"โอ๊ย จะเร่งอะไรนักหนา พี่มิ้งค์ไม่เห็นเหรอว่าเตบิดสุดแล้ว หนีเจ้าหนี้มาเหรอถามจริง"

หลังจากกลับถึงบ้านมาริษาก็รีบลงกลอนประตูและหน้าต่าง เตวิชมองพี่สาวไปด้วยซดน้ำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปด้วย ปกติพี่สาวกลับมาถึงบ้านมักชอบมาแย่งของกินน้องเป็นประจำแต่วันนี้รู้สึกว่าเธอมีอาการแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด

"ถามว่าเป็นอะไรก็ไม่ตอบ ตกลงพี่มิ้งค์ติดหนี้รายวันจริงปะ"

"คนอย่างพี่ไม่มีเจ้าหนี้"

"อ้าว ก็เห็นผู้หญิงสมัยนี้ชอบใช้แบรนด์เนมกัน เผื่อพี่มิ้งค์ไปกู้เงินมาซื้อพวกกระเป๋าหรู กำไล สร้อยคอ เอ๊ะ...หรือกู้มาผ่อนมือถือรุ่นล่าสุด"

"แล้วเห็นเคยมีของแบบนั้นป้ะล่ะ"

"ไม่อะ ซอมซ่อแล้วยังจ๊นจน"

สำรวจจนแน่ใจแล้วว่าล็อกทุกจุดอย่างแน่นหนาไม่น่าจะมีใครเข้ามาได้แน่ ๆ มาริษาก็เข้าไปที่ห้องนอนของตนเอง คืนนี้เธอหลับ ๆ ตื่น ๆ เพราะกังวลและหวาดระแวง กระทั่งสาย ๆ หลังจากตื่นนอนเดินงัวเงียออกจากห้องเห็นเตวิชกำลังเสียบกาน้ำร้อนเตรียมต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอีก  

"ใจคอจะกินแต่มาม่าแต่เช้าเลยเหรอ"

"เช้าที่ไหนสิบโมงละ แล้วนี่ไม่ไปทำงานเหรอ อ๋อลืมไปพี่มิ้งค์เข้างานห้าโมงเย็น"

"ห้าโมงเย็นก็ไม่ไป"

เตวิชเบ้ปาก หมุนตัวไปหยิบกาน้ำร้อนมาลวกบะหมี่ จากนั้นยกชามมาวางไว้บนโต๊ะต่อหน้าพี่สาว

"อ้ะ ทำให้"

"ถามจริง ?"

"จริงดิ เนี่ยอุตส่าห์ทำให้ เห็นเมื่อวานพี่มิ้งค์แปลก ๆ ข้าวเย็นก็ไม่กิน"

"ขอบใจนะ"

"อืม ว่าแต่เป็นไรมีเรื่องเครียด ?"

"มีเสี่ยมาถูกใจพี่"

"ฮ่า ๆ เสี่ยตาบอดแถวไหน อายุต้องเจ็ดสิบไม่งั้นก็แปดสิบเพราะพวกคนแก่มักจะตาฟาง"

มาริษากลัวจนอุจจาระขึ้นสมองแต่น้องชายกลับเห็นเป็นเรื่องขบขัน แบบนี้มันน่าฟาดด้วยไม้หน้าสามสักห้าทีไหมละ ถ้าไม่ติดว่าวันนี้เตวิชเป็นเด็กดีอุตส่าห์ต้มบะหมี่ให้กิน ก็คงมีด่าสวนกลับไปบ้าง

"เต..."

"หืม"

"เมื่อวานนี้พี่เกือบ..."  

อีกใจอยากปรึกษาหารือแต่อีกใจคิดว่าเรื่องไม่ดีเมื่อวานมันก็น่าจะผ่านไปแล้ว ก่อนหน้านั้นเคยได้ยินเตวิชบอกว่ามีสอบจึงไม่อยากพูดอะไรให้น้องต้องเป็นห่วงกลัวว่าจะไม่มีสมาธิทำข้อสอบ

"มีอะไร"

"ไม่มี จะไป ม.แล้วเหรอ"

"อืม"

"ตั้งใจสอบล่ะ"

"รู้แล้ว ๆ เส้นอืดละ กินแล้วล้างชามด้วย ถ้าเตกลับมาเห็นพี่มิ้งค์แช่ชามไว้ให้เตล้างจะโทร.ไปฟ้องพ่อกับแม่"

ตกลงมันเป็นน้องหรือเป็นพ่อ มาริษามองบนก่อนจะก้มซดบะหมี่ พอพ้นหลังเตวิชแล้วก็รีบวิ่งไปปิดประตูหน้าบ้านขังตัวเองอยู่ในห้อง คิดว่าถ้าเก็บตัวเงียบ ๆ ไม่ออกจากบ้านสักอาทิตย์รอให้เสี่ยเสรีลืมหน้าเสียก่อนทุกอย่างก็คงจะดีขึ้น

ระหว่างวันก็เปิดดูคลิปหมาแมวแก้เบื่อ พอหิวก็ลงมาหาของกินเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้คลายหิว ตอนเย็นกะว่าจะโทร.ให้เตวิชซื้อของกินมาเพิ่ม ขณะที่กำลังง่วง ๆ ซึม ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือได้ดังขึ้น ควานหามือถือที่ไม่รู้วางมุมไหนของเตียงพอคลำมาได้แล้วก็ขยี้ตาเพ่งมองหน้าจอ  

เบอร์ที่โทร.เข้ามาไม่ได้บันทึกไว้ ชั่งใจอยู่นานว่าจะรับหรือไม่รับดี แต่ถ้าหากไม่รับก็กลัวว่าเป็นบริษัทไหนสักแห่งโทร.มาให้ไปสัมภาษณ์งานสุดท้ายแล้วก็ต้องกดรับ

"สวัสดีค่ะ"

(สวัสดีค่ะ โทร.จากโรงพยาบาลXXXค่ะ ใช่เบอร์คุณมาริษาพี่สาวคุณเตวิชรึเปล่าคะ)

"ค่ะ มีอะไรเหรอคะ"

(คุณเตวิชได้รับบาดเจ็บตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ)

"อะไรนะคะ! แล้วน้องชายของฉันเป็นอะไรมากมั้ยคะ"

(คุณเตวิชถูกทำร้ายร่างกายค่ะ ตอนนี้ยังไม่ได้สติ คุณมาริษาสะดวกมาโรงพยาบาลตอนนี้ไหมคะ)

"ค่ะ เดี๋ยวจะรีบไปตอนนี้เลย"

ถูกทำร้ายร่างกาย?  คนอย่างเตวิชอัธยาศัยดีไม่เคยมีปัญหากับใคร ถ้าเทียบกับมาริษายังเป็นประเภทดึงดูดภัยมากกว่า หรือว่าจะเป็นเพราะ...

พอคิดมาถึงตรงนี้มาริษายกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากที่สั่นเทา ไอ้เสี่ยเสรีชั่วมันคงเข้าใจผิดคิดว่าเตวิชคือแฟนหนุ่มของเธอก็เลยสั่งให้คนมากระทืบปางตาย มาริษาเริ่มสติแตกวิ่งไปทั่วบ้าน พอตั้งสติได้ก็หยิบเอาของที่จำเป็นยัดใส่กระเป๋าเดินทางมาถึงโรงพยาบาลในเวลาหนึ่งชั่วโมงต่อมา

เธอหยุดอยู่หน้าห้องผู้ป่วย แอบส่องดูน้องชายที่นอนหมดสภาพผ่านช่องกระจกขาทั้งสองแทบไม่มีแรงก้าวเดิน ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้นเกือบสามนาที เห็นว่าเตวิชเริ่มขยับตัวและลืมตาขึ้นจึงเปิดประตูเดินเข้าไปพร้อมด้วยน้ำตาที่ไหลอาบทั้งสองแก้ม

"พี่มิ้งค์ เตนึกว่าจะตายแล้ว" เสียงของน้องชายแหบพร่า ใบหน้ายังสะลึมสะลือเหมือนสติยังไม่กลับมาเต็มที่

"พี่ขอโทษ"

"พวกมันถามหาพี่มิ้งค์ เตไม่ได้บอกมันว่าพี่มิ้งค์อยู่ไหน มันตามหาพี่มิ้งค์ทำไม มันเป็นใคร"

"มันคือคนของเสี่ยเสรี ที่บอกว่ามีคนถูกใจพี่คนนั้นคือเสี่ยเสรี"

ได้ยินชื่อนี้สีหน้าของเตวิชเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าในยามปกติจะชอบต่อล้อต่อเถียงกับพี่สาวแต่เมื่อถึงยามมีภัยกลับรู้สึกเป็นห่วงใจแทบขาด